ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ   ΚΟΥΚΛΟΘΕΑΤΡΟ

                                           

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: ήταν μια ‘όμορφη μέρα , ο ήλιος έλαμπε στον ουρανό κι έβαφε με χρυσάφι τη                    θάλασσα.

Ο μικρός Φούσκας… ποιος είναι ο μικρός Φούσκας… χμ έχετε δίκιο να αναρωτιέστε.  Κάνετε λίγο υπομονή και σύντομα θα μάθετε, Ο μικρός Φούσκας λοιπόν, ξύπνησε, τεντώθηκε, χασμουρήθηκε, ξανατεντώθηκε, ήπιε ένα ποτήρι φυκιάδα που του ετοίμασε η μαμά του…..χμ … φαντάζομαι πως δεν ξέρετε τι είναι η φυκιάδα… Η φυκιάδα λοιπόν, είναι  είναι ένα ποτήρι με χυμό από φύκια. Είναι πολύ δυναμωτικό για τα ψαράκια. Κάτι σαν το το γάλα, σκεφτείτε , που κάνει πολύ καλό στα παιδάκια. Μόνο που η Φυκιάδα δεν είναι άσπρη , αλλά τι χρώμα έχουν τα φύκια;   Ακριβώς είναι πράσινη…. Κι αφού τα έκανε ‘όλα αυτά φίλησε τη μαμά του και ξεκίνησε…. Άραγε που πάει; Αλλά νάτος που έρχεται από δω.

Καλώς το μικρό Φούσκα. Για πού τόβαλες πρωί-πρωί Κυριακάτικα;

ΦΟΥΣΚΑΣ: Καλημέρα σας! Ακριβώς όπως το είπατε , κύριε. Κύριε…. Αλήθεια πώς σας λένε;

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Δεν με γνωρίζεις;, μα πώς είναι δυνατόν , εγώ είμαι πασίγνωστος. ‘ολοι με γνωρίζουν. Πείτε του παιδιά, ποιος είμαι….Τι; ούτε εσείς με γνωρίζετε: Μα ναι : τι ξεχασιάρης που είμαι! Ξέχασα να σας πω ποιος είμαι. Είμαι ο Παραμυθιάς.

Πώς είπαμε πως με λένε;    ……. Ακριβώς! Ελπίζω πως τώρα πια θα με θυμάστε.

ΦΟΥΣΚΑΣ: Χαίρομαι πολύ που σας γνωρίζω κύριε Παραμυθιά, εγώ είμαι ο Φούσκας.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Ναι , το ξέρω, μόλις το είπα και στα παιδιά. Ε , παιδιά, δεν σας το είπα;

………………..

Ωραία και που πας πρωί – πρωί Κυριακάτικα;

ΦΟΥΣΚΑΣ: Α, ξέρετε κάθε πρωινό Κυριακής, πηγαίνουνε σ΄ένα μικρό βράχο που κάθεται η γοργόνα Κοραλλένια. Κι εκεί η γοργόνα μας λέει μια όμορφη ιστορία από το βυθό και μετά λέμε τραγουδάκια και παίζουμε παιχνίδια και περνάμε πολύ ωραία.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Ποιοι πάτε δηλαδή εκεί για να καταλάβω. Μπορώ να έρθω κι εγώ και τα παιδιά; Ε παιδιά θέλετε να πάμε κι εμείς εκεί;

ΦΟΥΣΚΑΣ; Λυπάμαι , δεν γίνεται, η μάλλον δεν ξέρω αν γίνεται, δεν έχει γίνει ποτέ μέχρι σήμερα . δεν ξέρω να σας πω με σιγουριά. Στον παραμυθόβραχο ( έτσι τον λέμε) συναντιόμαστε μόνο  πλάσματα της θάλασσας.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Α, έτσι . ΄Ισως θα μπορούσες να ρωτήσεις  μήπως κάποια στιγμή έρθουμε κι εμείς. Φαίνεται να περνάτε απίθανα εκεί.

ΦΟΥΣΚΑΣ: Ναι , είναι τέλεια! Πώς και πώς περιμένουνε να έρθει η Κυριακή για να συναντηθούμε.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: κάτι είπες για τραγούδια που λέτε. Μήπως θυμάσαι να μας πεις ένα εδώ να το μάθουν και τα παιδιά;

ΦΟΥΣΚΑΣ:  ευχαρίστως.. μόνο που θέλω στο ρεφραίν να χτυπάνε παλαμάκια τα παιδιά.

Στα βαθυγάλανα νερά σου, πλανεύτρα θάλασσα  γυρνώ

Και στη γαλάζια ερημιά σου , ζωή χρυσή πάντα περνώ.

Ρεφραίν

Θάλλασα βαθιά , ναύτες λεβεντιά με καλή καρδιά ε, για μόλα γεια

Θάλλασα πλατιά  , ναύτες λεβεντιά με καλή καρδιά ε, για μόλα γεια

 

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: είπες πως παίζετε και παιχνίδια. Σαν τι παιχνίδια δηλαδή;

ΦΟΥΣΚΑΣ: Να, ποιος θα κολυμπήσει πιο γρήγορα, ποιος θα φτάσει  πιο μακριά, ποιος θα ΄κάνει τις πιο μεγάλες φούσκες, ποιος θα κάνει τις πιο πολλές φούσκες, ποιος θα φέρει το πιο όμορφο πετράδι ή κοχύλι απ το βυθό, ποιος θα πει το πιο όμορφο τραγούδι κλπ τέτοια πράγματα…

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: και τι κερδίζει ο νικητής;

ΦΟΥΣΚΑΣ: Συνήθως ένα κοχύλι από το κολιέ που έχει στο λαιμό της η Κοραλλένια. Αλλά το σημαντικό είναι η χαρά του παιχνιδιού κι όχι το έπαθλο.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Μα εσείς περνάτε καταπληκτικά!  Νομίζω πως ζηλεύουμε λίγο. Τι λέτε κι εσείς παιδιά; Δεν θέλουμε να πάμε κι εμείς εκεί;

ΦΟΥΣΚΑΣ: Ναι , η αλήθεια είναι ότι περνάμε φίνα!

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Φίνα, τι είναι αυτό, ‘όπως λέμε σφήνα;

ΦΟΥΣΚΑΣ: Τί είναι σφήνα;

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: άστο δεν θα βρούμε άκρη, δεν κάνουμε μάθημα τώρα.  Και ποιοι άλλοι είναι εκεί μαζί σας;

ΦΟΥΣΚΑΣ : Η Κοραλλένια, όπως σας είπα, ο χταπόδης, ο Αστέριος ο Αστερίας, η Αρετούλα η χελώνα , ο Μάνος ο Γλάρος, ο Δαγκάνας ο  κάβουρας

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: και δεν…. Τσακώνεστε;

ΦΟΥΣΚΑΣ: ε   καμιά φορά,,, είμαστε λίγο αταχτούληδες και μαλώνουμε για χαζομάρες , αλλά είμαστε όλοι φίλοι και τα ξαναβρίσκουμε .

 Παναγιά μου , που να κρυφτώ….. ( κρύβεται)

ΤΡΟΜΑΡΑΣ ΚΑΡΧΑΡΙΑΣ: Καλημέρα σας καλέ μου κύριε, μήπως είδατε κανένα ψαράκι να τριγυρίζει εδώ γύρω; Πεινάω πολύ σήμερα και δεν έχω συναντήσει τίποτα καλό για να χορτάσω την πείνα μου.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ:  ε χμ   . ψαράκι όχι καλέ μου φίλε, δεν πρόσεξα να πέρασε κάποιο ψαράκι σήμερα από δω. Εγώ  μόνο τον ήλιο και τη θάλασσα απολαμβάνω.

ΤΡΟΜΑΡΑΣ: Καλά , σας χαιρετώ, εγώ πρέπει να φύγω   ( έχε χάρη καημένε που ο θαλασσογιατρός μου έχει απαγορέψει να τρώω ανθρώπους, γιατί μου κάθονται στο στομάχι και με πονάει μέρες, αλλιώς ήξερα εγώ να σε κάνω μια χαψιά…)

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: ουφ , τι τρομάρα ήταν αυτή που πήρα με τον  παλιοκαρχαρία…. Εσείς παιδιά τρομάξατε;

ΦΟΥΣΚΑΣ: Ε… ναι μερικές φορές που εμφανίζεται ο Τρομάρας φοβόμαστε  κι εμείς….. τι δεν ξέρετε ποιος είναι ο Τρομάρας;  ο καρχαρίας ντε που εμφανίστηκε πριν από λίγο….  Όταν λοιπόν εμφανίζεται αυτός ο απαίσιος ψάχνουμε τρύπα να κρυφτούμε  για να γλυτώσουμε από τα δόντια του. Η αλήθεια είναι πως στο βυθό, όπως και στη στεριά υπάρχουν κίνδυνοι. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Τώρα όμως πρέπει να φύγω γιατί έχω αργήσει κι οι φίλοι μου θα ανησυχούν.

Γειά σας και χάρηκα που σας γνώρισα κι εσένα κύριε Παραμυθιά, αλλά κι εσάς παιδιά.

 

ΑΦΗΓΗΤΗΣ : ο φούσκας λοιπόν πήγε στο μικρό βραχονησάκι τους κι εκεί καθόταν η γοργόνα η Κοραλλένια και γύρω της μες στη θάλασσα όλοι οι υπόλοιποι φίλοι του. Κι ενώ η Κοραλλένια είχε αρχίσει να τους λέει μια ιστορία για ένα σεντούκι με θησαυρό που είχαν κρύψει οι πειρατές στην σπηλιά της νεράιδας Νερένιας, ακούστηκε μια φωνή.

ΔΕΛΦΙΝΟΣ: Βοήθεια , βοήθεια, σώστε με καλέ, ας με βοηθήσει κάποιος, θα σκάσω εδώ μέσα

ΑΦΗΓΗΤΗΣ :  Τι είναι αυτό πάλι;  μια μαύρη σακούλα των σκουπιδιών που μιλάει. Μα … μιλάνε οι σακούλες των σκουπιδιών;

Η γοργόνα σταμάτησε την αφήγηση της ιστορίας της Κι όλοι κολύμπησαν προς την μαύρη σακούλα που μιλούσε. Δεν πλησίασαν όμως πολύ κοντά γιατί φοβόταν . Κι αν μες στη σακούλα κρυβόταν ο Τρτομάρας για να τουσ ξεγελάσει κι όταν πλησιάσουν πολύ να ορμήσει και να τους φάει;

ΔΕΛΦΙΝΟΣ: Μα επιτέλους κάντε κάτι, βοηθήστε με , είπε πάλι η φωνή απ τη μαύρη σακούλα.

ΦΟΥΣΚΑΣ: ει, εγώ αυτή τη φωνή τη γνωρίζω, είναι ο Φίνος, ο δελφίνος , ο φίλος μας. Ελάτε γρήγορα όλοι μαζί να τον βοηθήσουμε να ελευθερωθεί. Κινδυνεύει….

ΑΦΗΓΗΤΗΣ; Και πραγματικά όλοι μα πιο πολύ απ όλους ο γλάρος με το ράμφος του, βοήθησαν τον δελφίνο να απελευθερωθεί από την μαύρη σακούλα.

ΔΕΛΦΙΝΟΣ: ουφ, κόντεψα να σκάσω εκεί μέσα. Σας ευχαριστώ πολύ καλοί μου φίλοι.

ΓΟΡΓΟΝΑ: Μα πώς το έπαθες αυτό; Πώς μπλέχτηκες μέσα στη σακούλα; Και πού τη βρήκες; Θέλω να πω, τι δουλειά έχει μια σακούλα στη θάλασσα;

ΔΕΛΦΙΝΟΣ: Τι να σας πω; Κι εγώ δεν κατάλαβα πώς έγινε. Εγώ, καθώς ερχόμουν προς τα δω, ακολουθούσα ένα πλοίο και ξαφνικά με περικύκλωσαν ένα σωρό σκουπίδια. Προσπαθώντας να τα αποφύγω και να μη με χτυπήσει κάποιο απ αυτά  γιατί είχε μπουκάλια, κονσερβοκούτια και άλλα τέτοια πράγματα,  χωρίς να το καταλάβω, μπήκα μέσα στη σακούλα και παραλίγο να πνιγώ. Ευτυχώς που με σώσατε εσείς.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: εκείνη τη στιγμή , φάνηκε από μακριά ένα πλοίο. Μα…. Για να δω καλύτερα.. μου φαίνεται ότι είναι…. Ναι είναι πειρατικό…

ΔΕΛΦΙΝΟΣ : ναι αυτό το είναι το πλοίο που ακολουθούσα. Μην πλησιάσει κανείς, είναι επικίνδυνο. Κρυφτείτε για να σωθείτε.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Πάνω στο πλοίο ήταν ο πειρατής Βρωμύλος που τραγουδούσε:

Είμαι ο Βρωμύλος

Σπουδαίος πειρατής

Πετάω τα σκουπίδια μου

Στις θάλασσες της γης.

Τα πέλαγα γεμίζω

Σκουπίδια βρωμερά

Τα βλέπω επιπλέουν

Κι εγώ νοιώθω χαρά!

Κι εγώ νοιώθω χαρά!

Κι εγώ νοιώθω χαρά!

Λαλαραλαλαλα λαλαραλαλα

 

ΓΟΡΓΟΝΑ: ε, πειρατή τι κάνεις εκεί΄;

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: ο Πειρατής τάχασε. Τόσα χρόνια ταξίδευε κι είχε πάει και στις 7 θάλασσες της γης, αλλά ποτέ άλλοτε δεν είχε ξανασυναντήσει γοργόνα. Ήξερε όμως πως δεν έπρεπε να τη θυμώσει γιατί αλλοίμονό του. Θα έκανε τέτοια φουρτούνα με την ουρά της  που θα βούλιαζε το πλοίο του.

ΠΕΙΡΑΤΗΣ: τι …τι κάνω δηλαδή, τραγουδάω;

ΓΟΡΓΟΝΑ: (τραγούδι το λες εσύ αυτό;) Γιατί πετάς σκουπίδια στη θάλασσα; Γιατί βρωμίζεις τα νερά μας;

ΠΕΙΡΑΤΗΣ: Γιατί… γιατί… δεν ξέρω… γιατί  ‘ετσι , μ  αρέσει να τα βλέπω να επιπλέουν .. είναι σαν στολίδια

ΓΟΡΓΟΝΑ: Είναι χαζομάρα αυτό που κάνεις και βρωμίζεις με τα σκουπίδια σου τη θάλασσα. Η θάλασσα είναι το σπίτι μου κι εμένα κι όλων των πλασμάτων που ζουν σ αυτή. Θα σου άρεσε να πετούσαμε κι εμείς τα σκουπίδια μας, μέσα στο πλοίο σου;

 Ακου , μοιάζουν με στολίδια.. λες ανοησίες. Το ξέρεις πως μ αυτό που έκανες , πριν λίγο κόντεψε να πνιγεί ο φίλος μου ο δελφίνος;  Και σε λίγο όλοι εμείς που ζούμε μέσα στα σκουπίδια, θα αρρωστήσουμε. Κι οι άνθρωποι που τρώνε ψαράκια, θ αρρωστήσουν κι αυτοί. Αυτό θέλεις;

ΠΕΙΡΑΤΗΣ: Συγγνώμη, δεν κατάλαβα ότι έκανα τόσο μεγάλο κακό. Άλλωστε, μέχρι σήμερα, κανείς δεν μου είπε να μην πετάω σκουπίδια στη θάλασσα.

ΓΟΡΓΟΝΑ : Δεν στο είπε ε; ωραία θα στο πουν τώρα τα παιδιά. Εμπρός παιδιά θα πω το σύνθημα και θα το πείτε κι εσείς δυνατά για να φτάσει η φωνή σας μέχρι την άκρη του κόσμου για να το μάθει , όποιος δεν το ξέρει. ΔΕΝ ΠΕΤΑΜΕ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΤΙΣ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΑΚΤΕΣ.

ΠΕΙΡΑΤΗΣ: λυπάμαι που έκανα τόσο κακό , δεν θα ξαναρίξω σκουπίδια στη θάλασσα..

ΓΟΡΓΟΝΑ       Και στις ακτές. Για επανέλαβε μαζί μας το σύνθημα για να καταλάβω ότι το έμαθες … όλοι μαζί : ΔΕΝ ΠΕΤΑΜΕ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΤΙΣ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΑΚΤΕΣ . Και για να με θυμάσαι θα σου χαρίσω μια απόχη. Παιδιά ξέρετε τι είναι η απόχη; Είναι σαν μια ρακέτα που έχει δίχτυ και μ αυτό μπορούμε να μαζέψουμε όλα τα σκουπίδια απ την επιφάνεια της θάλασσας κι όχι μόνο. Πάρε το λοιπόν να μαζέψεις γρήγορα όλα τα σκουπίδια που έριξες.

ΠΕΙΡΑΤΗΣ: κι όχι μόνο αυτά, όπου βρίσκω σκουπίδια, θα μαζεύω, ακόμα και στις ακτές θα βγαίνω να μαζεύω για να είναι καθαρή η θάλασσά μας. Επίσης σκέφτομαι να στείλω μήνυμα σε όλα τα καράβια με το σύνθημα που μόλις μου μάθατε. Εμπρός παιδιά όλοι μαζί : ΔΕΝ ΠΕΤΑΜΕ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΕ ΘΑΛΛΑΣΑ ΚΑΙ ΣΕ ΑΚΤΕΣ.

ΓΟΡΓΟΝΑ: πολύ ωραία ιδέα κι εγώ θα σου κάνω άλλο ένα δώρο. Θα σου χαρίσω ένα μεγάλο κοχύλι, που όταν το φυσάς, θα βγάζει ένα ήχο. Κάθε φορά λοιπόν που θα θέλεις να με δεις και να σου πω ένα τραγούδι ή μια από τις ιστορίες μου, θα το φυσάς κι εγώ θα έρχομαι να σου κάνω παρέα.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Κι από τότε ο Βρωμύλος έκανε ό,τι μπορούσε για να είναι καθαρές οι θάλασσες, ώστε να είναι ασφαλείς η φίλη του η γοργόνα κι όλα τα ψαρικά που ζουν μέσα σ αυτές.

Κι η γοργόνα του χάρισε ένα νέο όνομα. Μπορείτε να το σκεφτείτε;

Θ Α Λ Α Σ Σ Ο Φ Υ Λ Α Κ Α Σ

Κι έτσι ξεκίνησε μια νέα φιλία. Και κάθε φορά που την καλούσε, εκείνη ερχόταν κοντά του και του έλεγε μια όμορφη ιστορία απ το βυθό ή ένα τραγούδι.

Στα βαθυγάλανα νερά σου

Πλανεύτρα θάλασσά περνώ

Και στη γαλάζια ομορφιά σου

Ζωή χρυσή πάντα περνώ.

( πάμε παλαμάκια)

Ρεφραίν (2 φορές)

Θάλασσα βαθιά

Ναύτες λεβεντιά

Με καλή καρδιά

Ε για μόλα γεια