Ο ΓΛΑΡΟΣ ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ

 

  

 

Μια μέρα που στον καταγάλανο ουρανό έλαμπε χαμογελαστός ο χειμωνιάτικος ήλιος, ο όμορφος γλάρος ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ ξεκίνησε από το νηπιαγωγείο μας στη Χίο, κι άνοιξε τα φτερά του για να πετάξει και να φτάσει………

Πρώτος σταθμός του η Αρχαία Ρώμη! Τον εντυπωσίασε το Κολοσσαίο που ήταν ένα τεράστιο στάδιο και κατέβηκε να δει τι συμβαίνει εκεί. Και είδε… Είδε πράγματα που δεν του άρεσαν, γιατί εκείνος είναι ένας γλάρος που δημιουργήθηκε από την αγάπη που κρύβουν τα παιδιά του σχολείου μας στην μικρή τους καρδούλα. Είδε λοιπόν τον Ρωμαίο αυτοκράτορα να κάθεται στον λαμπερό θρόνο του και γύρω του να βρίσκονται πολλοί οπλισμένοι στρατιώτες και κάποιοι αθλητές να αγωνίζονται είτε μεταξύ τους, είτε με λιοντάρια, μέχρι που κάποιος να πέφτει κάτω σκοτωμένος από τον αντίπαλο.

-Φρικτό θέαμα, σκέφτηκε ο Ταξιδευτής κι άπλωσε πάλι τα φτερά του για να πετάξει σ’έναν καλύτερο τόπο.

Κι έφτασε κάπου που όλα ήταν άσπρα και το κρύο τσουχτερό. Εκεί συνάντησε τον Αϊ Βασίλη με τα ξωτικά και τους τάρανδους του να μπαίνουν βιαστικά στο σπίτι τους για να ζεσταθούν, είδε κάποιους ανθρώπους που φορούσαν πολύ χοντρά ρούχα από τομάρια ζώων να κινούνται πάνω στο χιόνι με έλκηθρα, είδε κάποιους χιονάνθρωπους να στέκονται υπομονετικά σε διάφορα σημεία σαν φύλακες κι ένας πιγκουΐνος έτρεξε και του είπε:

-Καλωσόρισες ,ξένε ,στον Βόρειο Πόλο. Θέλεις να έρθεις να παίξουμε;

-Είναι πολύ όμορφα στον τόπο σου , αλλά εγώ έχω ξυλιάσει από το κρύο.

Εκείνη την στιγμή εμφανίστηκε μια μεγάλη άσπρη αρκούδα που μόλις την είδε ο γλάρος ξαφνιάστηκε και πέταξε μακριά.

Φτερούγιζε όσο πιο γρήγορα μπορούσε για να ζεσταθεί κι όταν άρχισε να ζεσταίνεται κατέβηκε λίγο να ξεκουραστεί. Και για καλή του τύχη εκεί που προσγειώθηκε είναι το σπίτι της γιαγιάς του Φίλιππου, που είναι πολύ καλή και του έδωσε να φάει από τα κουλουράκια που είχε φτιάξει ο Φίλιππος με την ξαδέλφη του την Ιωάννα.

Αφού ξεκουράστηκε , αποφάσισε να συνεχίσει το ταξίδι του στον κόσμο, άνοιξε πάλι τις φτερούγες του κι άρχισε να πετάει και να πετάει, όταν ξαφνικά συνάντησε τη βροχή, που έβρεξε τα φτερά του κι έγιναν βαριά κι έτσι αναγκάστηκε να κατέβει σ΄ένα όμορφο μέρος , με όμορφα σπίτια, χωράφια, ακρογιάλια…. Εκεί είδε μια πινακίδα που έγραφε Ρέθυμνο Κρήτης, και θυμήθηκε ότι εκεί μένει η γιαγιά του Στέλιου. Πολύ θα ήθελε να την γνωρίσει, αλλά μια τουφεκιά από κυνηγό τον έκανε να φύγει και να πετάξει βιαστικά όσο πιο μακριά μπορούσε. Βλέπεις ο Ταξιδευτής  είναι ένα πουλί και τα πουλιά , όπως και οι άνθρωποι φοβούνται τις τουφεκιές, φοβούνται τον πόλεμο.

Πετώντας πάνω από τη θάλασσα, φτάνει σε λίγο σε μια περιοχή όπου η ζέστη είναι αφόρητη γι αυτό κατεβαίνει να πιει λίγο νερό στο ποτάμι. Εκεί  οι άνθρωποι είναι μαύροι, φορούν λίγα λεπτά ρούχα, ζουν σε καλύβες,  και κυνηγούν  άγρια ζώα  ( τίγρεις, λιοντάρια, λεοπαρδάλεις κλπ) στη ζούγκλα με βέλη και τόξα. Όπως πολύ καλά το καταλάβατε, έφτασε στην Αφρική. Σ΄ ένα κλαδί μιας μπανανιάς συνάντησε έναν πολύχρωμο παπαγάλο κι επειδή είχε πολλές απορίες γι αυτόν τον τόπο ήθελε να του κάνει μερικές ερωτήσεις. Πριν προλάβει όμως ν΄ανοίξει το στόμα του για να ρωτήσει ακούστηκε ένα τρομερό ουρλιαχτό από κάποιο ζώο που πραγματικά του

 « έκοψε τη χολή» και πέταξε απότομα μακριά, πράγμα που έκανε κι ο παπαγάλος κατατρομαγμένος.

Συνέχισε να πετάει κι έφτασε σε ένα μέρος που είχε επίσης πολύ ζέστη κι έψαχνε απεγνωσμένα για νερό, αλλά δεν εύρισκε νερό πουθενά μόνο άσπρη άμμο και φοίνικες και καρύδες. Για καλή του τύχη κάποια στιγμή συνάντησε ένα μικρό πηγάδι κι εκεί ξεκουράστηκε λίγο. Παρατηρώντας γύρω του είδε ανθρώπους μελαψούς να φορούν λευκά ρούχα και λευκά μαντήλια στο κεφάλι κι αντί για αυτοκίνητα χρησιμοποιούσαν καμήλες για την μετακίνησή τους.  Άρχισε να σκέφτεται ότι κάτι του θύμιζαν όλα αυτά…..Το παραμύθι του Αλαντίν , άρα πρέπει να βρίσκεται στην Αραβία. Ενδιαφέρον του φάνηκε αυτό, αλλά ξαφνικά σηκώθηκε ένα ξαφνικός ανεμοστρόβιλος που τον παρέσυρε και τον στροβίλιζε και ζαλιζόταν και του ερχόταν έντονη η ανάγκη να κάνει εμετό.

Ευτυχώς κάποια στιγμή όλο αυτό σταμάτησε κι όταν συνήλθε, είδε ότι βρισκόταν σε μια χώρα που επίσης είναι πολύ ζεστή κι άκουγε δίπλα του έναν παράξενο ήχο. Γούρλωσε τα ματάκια του όταν κατάλαβε ότι ένα φίδι- κόμπρα (πολύ επικίνδυνο) χόρευε δίπλα του, ακολουθώντας την μουσική που έβγαζε ένα παράξενο μακρύ όργανο που έπαιζε ένας άνθρωπος που ήταν καθισμένος πάνω σε καρφιά και φορούσε άσπρη κελεμπία κι ένα άσπρο πανί ήταν τυλιγμένο γύρω από το κεφάλι του. Πολύ ενδιαφέρον το θέαμα…Ναι μάλλον πρέπει να βρισκόταν στην Ινδία και αυτός μπροστά του ήταν φακίρης. Δεν μπόρεσε να δει και να μάθει περισσότερα. ΄Ισα που πρόλαβε και πέταξε μακριά, πριν τον κάνει λιώμα η χοντροπατούσα του ελέφαντα που περνούσε από κει, έχοντας έναν χρυσοστολισμένο επιβάτη στην πλάτη του.

Πετώντας ώρες πολλές, κάποια στιγμή κουράστηκε κι αποφάσισε να κατέβει και να ξεκουραστεί σ΄έναν περίεργο τόπο.  Τα σπίτια ήταν πολύ διαφορετικά απ΄ό,τι είχε δει μέχρι τώρα, με ξεχωριστές, ιδιαίτερες σκεπές,

πολύ όμορφα στολισμένους κήπους κι οι άνθρωποι είναι χλωμοί, έως και κίτρινοι, έχουν σχιστά μάτια, τρώνε ρύζι, κυκλοφορούν με ποδήλατα κι οι γυναίκες έχουν κότσο στα μαλλιά, φοράνε μεταξωτές μακριές ρόμπες –τα κιμονό- και κρατούν πολύχρωμες βεντάλιες για να κάνουν αέρα και χαριτωμένες ομπρέλες για τον ήλιο.

Ακριβώς όπως το φαντάστηκε ο γλάρος, κι όπως σωστά μαντέψατε κι εσείς βρίσκεται στην Κίνα. Όμως νύχτωσε και κούρνιασε σε μια μικρή σπηλιά στην ακροθαλασσιά ,χαζεύοντας ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα, για να κοιμηθεί και να ξεκουραστεί.

΄Ηταν τόσο ευχαριστημένος από τα ταξίδια του, που στο όνειρό του είδε πως βρισκόταν στον παράδεισο μαζί με τον Αδάμ και την Εύα.

Την άλλη μέρα, βούτηξε στη θάλασσα κι έπιασε κι έφαγε ένα πολύ νόστιμο ψάρι και σκέφτηκε πως πολύ θα ήθελε να πήγαινε στο βυθό για να δει και να γνωρίσει όλους, όσοι ζουν εκεί. Εκείνη τη στιγμή πήδησε πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας ένα ψάρι και στην προσπάθειά του να το πιάσει , εκείνο τον παρέσυρε στο βυθό.  Και τι δεν είδε εκεί….ψάρια με διάφορα χρώματα , σχήματα και μεγέθη, καρχαρίες, ξιφίες, δελφίνια, φάλαινα όρκα, καλαμάρια, καβούρια και αστερίες, καράβια βυθισμένα πάνω στα φύκια, πειρατές να  ψάχνουν για θησαυρό, και μία κασέλα με θησαυρό που τον έδωσε γρήγορα στη γοργόνα να τον πάει στα παιδιά που ζουν στην Αφρική και πεινάνε.

Όμως έπρεπε να βγει στην επιφάνεια της θάλασσας γιατί χρειαζόταν να πάρει αέρα και τότε είδε πως κολυμπώντας στον βυθό είχε φτάσει σε μια νέα περιοχή. Βγήκε και κάθισε σ΄ένα βράχο να στεγνώσουν τα φτερά του και τότε παρατήρησε πως εκεί κοντά υπήρχαν σκηνές φτιαγμένες από δέρμα,  ζωγραφισμένες με περίεργα σχέδια, τελείως διαφορετικές απ΄αυτές που είχε συναντήσει στην Αφρική. Μέσα από τις σκηνές αυτές έβγαινε καπνός που άναβαν οι άνθρωποι εκεί για να ζεσταίνονται και να φωτίζουν την νύχτα. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν λίγο πιο κόκκινοι από άλλους και φορούσαν φτερά στο κεφάλι. Μάλλον πρέπει να είμαι στην Αμερική κι αυτοί είναι οι Ινδιάνοι για τους οποίους του έλεγε ιστορίες, όταν ήταν μικρός γλαρούλης,  ο πολυταξιδεμένος μπαμπάς του. Και βεβαιώθηκε όταν πετώντας πιο κάτω είδε μια αποικία Άγγλων που είχαν καλύτερη τεχνολογία από τους Ινδιάνους και παραδίπλα τους οπλισμένους κάου-μπόηδες που φύλαγαν τα κοπάδια τους πάνω στ΄άλογά τους ,φορώντας καπέλο  και πιστόλια.

Κι ενώ σκεφτόταν όλα αυτά, έγινε μια δυνατή έκρηξη ηφαιστείου και τον πέταξε ψηλά , πολύ ψηλά στον ουρανό, πάνω κι από τα σύννεφα, τόσο που έβλεπε τη γη από πολύ μακριά σαν μια μικρή γαλαζοπράσινη μπάλα. Ξαφνικά πέρασε ξυστά από δίπλα του ένα διαστημόπλοιο που τον παρέσυρε, κι όταν συνήλθε είδε μπροστά του μια μπάλα με δαχτυλίδια.

-Πρέπει να είναι ο πλανήτης Κρόνος με του ξακουστούς δαχτύλιούς του, σκέφτηκε (βλέπεις ο γλάρος Ταξιδευτής είχε πολλές γνώσεις γιατί του άρεσε πολύ το διάβασμα).

Συνέχισε να πετάει κι έφτασε στον Πλούτωνα, όπου είδε πολλούς κρατήρες και κατέβηκε να εξερευνήσει. Όμως παρουσιάστηκαν μπροστά του, εχθρικοί οι εξωγήϊνοι που ήταν τεράστιοι κι είχαν 6 μάτια, 3 χέρια, 2 κεραίες στο κεφάλι και φορούσανε μωβ ρούχα. Ο μικρός γλάρος φοβήθηκε πολύ από την άγρια  όψη τους και μόλις που πρόλαβε να πετάξει μακριά και να φτάσει στον ΄Αρη για να ξεκουραστεί. Εκεί συνάντησε το διαστημόπλοιο , που τον είχε παρασύρει προηγουμένως και τους αστροναύτες που έδειχναν έκπληκτοι από την παρουσία ενός γλάρου εκεί.

Αφού τελείωσαν την αποστολή τους εκεί οι αστροναύτες, μπήκαν στο διαστημόπλοιό τους για να γυρίσουν στην γη και πήραν μαζί τους τον μικρό γλάρο. Κι έτσι είχε την ευκαιρία να δει πώς είναι από μέσα ένα διαστημόπλοιο. Πω πω πόσα πολύχρωμα κουμπιά είχε, που αναβόσβηναν! Αλλά επειδή ήταν πάρα πολύ κουρασμένος, έκλεισε  τα ματάκια του και πήρε έναν υπνάκο, μέχρι να ολοκληρωθεί το ταξίδι της επιστροφής προς τη γη. Αλλά ο γλάρος ταξιδευτής και στα όνειρά του ακόμη , ταξιδεύει….. ταξιδεύει στον όμορφο κόσμο της φαντασίας των παιδιών του νηπιαγωγείου.

 Πρώτα λοιπόν πήγε στη Χώρα των Ευχών, για να πραγματοποιήσει τις ευχές όλων των ανθρώπων και τη δική του που ήθελε να πιάσει τον ουρανό 

 Μετά στην Χώρα των Ιπποτών, όπου συνάντησε κάστρα και ιππότες να μάχονται πάνω στα άλογα.

 Στη Χώρα των Πεταλούδων, όπου πολύχρωμες πεταλούδες πετούσαν χαρούμενα στο φως.

 Στη Χώρα των Πριγκιπισσών,  όπου χαρούμενες πριγκίπισσες χόρευαν με μια απαλή μαγευτική μουσική. 

 Στη Χώρα των Τοξοβόλων, όπου οι τοξοβόλοι έριχναν βέλη στους κακούς.

Στη Χώρα των πουλιών που κελαηδούσαν γλυκά. 

 Στη Χώρα του Τσίρκου, όπου παρακολούθησε μαγικά κόλπα , ακροβατικά και σπουδαία ζώα. 

 Στη Χώρα των μπαλαρίνων.

 Στη Χώρα των Μαϊμούδων. 

 Στη Μαγική Χώρα των Υπολογιστών για να μας φέρει καινούρια παιχνίδια.

Στη Χώρα των Παραμυθιών. 

 Στη Χώρα της Χαράς των κλόουν.

 Στη Χώρα των Ποντικιών

Στην Χώρα του Καράτε κι είδε παιδιά να μαθαίνουν καράτε. 

Στη Χώρα του Δούρειου ΄Ιππου και είδε πώς κατέκτησαν την Τροία οι ΄Ελληνες ήρωες. 

Στη Χώρα των Θαυμάτων , όπου είδε πολλά περίεργα και θαυμαστά πράγματα.

Στη Χώρα των ονείρων, τι λέτε να είδε;

Είδε όμορφα όνειρα που στέλνει στα παιδιά ο Βασιλιάς ΄Υπνος με τις Νεραϊδοκόρες του, για να κοιμούνται όμορφα και να μην φοβούνται. Κι εμείς θα βάλουμε στο δωμάτιό μας τον χαμογελαστό χαρταετό που φτιάξαμε στο νηπιαγωγείο, κι όταν κάθε βράδυ που θα του λέμε ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ θα μας χαμογελά, θα είμαστε  σίγουροι ότι θα δούμε τα πιο όμορφα όνειρα!

Μήπως είδε και τα κρυφά μας όνειρά για το τι θέλουμε να γίνουμε όταν θα μεγαλώσουμε;

 

 

ΣΕΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΚΑΣΤΡΟ    (ΑΡΙΘΜΟΤΟΠΙΑ)

( στο πλαίσιο του προγράμματος " Μαθαίνουμε Παρέα"

 του Ιδρύματος Λάτση, με τίτλο 

" Ταξίδι μαγικό 

στου κάστρου τα σοκάκια 

με οδηγό το γλάρο

και το αερικό"

 τις Απόκριες στη θεματική  "Γνωρίζω τα παιδιά του Κόσμου"

 δημιουργήθηκε αυτό το παραμύθι  κι ο πίνακας των 100)

.....................................................................................

Κάποτε στα σπίτια του κάστρου ζούσαν οι οικογένειες των αριθμών που όλοι αυτοί ήταν μεταξύ τους συγγενείς.

Ζούσε ο παππούς 0 και τα 10 παιδιά του το 10,20,30,40,50,60,70,80,90,100 και τα εγγόνια του γιατί κάθε παιδί του είχε 9 παιδιά, δηλαδή το 10 είχε παιδιά το 1, το 2, το 3, το 4, το5, το6, το7 ,το8 και το9. το 20 είχε το 11, το12 κλπ.

Και ζούσαν όλοι μαζί όμορφα κι αγαπημένα.

Ώσπου μια μέρα ξαφνικά , άρχισε η γη να τρέμει ,και μαζί της να τρέμουν και τα σπίτια και τα τείχη του κάστρου και σιγά-σιγά το ένα μετά το άλλο άρχισαν να γκρεμίζονται.

Κάποια στιγμή που σταμάτησε ο φοβερός σεισμός κι αφού τα σπίτια και τα τείχη του κάστρου είχαν γίνει ερείπια, ένας σωρός από πέτρες και ξύλα.

Τότε μαζεύτηκαν τα 10 παιδιά του 0 στην πλατεία του κάστρου κι άρχισαν να συζητούν φοβισμένα για το κακό που τους βρήκε.

-Εγώ κι η οικογένειά μου σκεφτόμαστε, τώρα που καταστράφηκε το σπίτι μας, να φύγουμε , πατέρα, και να πάμε να ζήσουμε σ΄έναν άλλο τόπο , όπου εκεί δεν θα γίνονται σεισμοί. Είδαμε λοιπόν στον χάρτη ένα άλλο μέρος της Ελλάδας που λέγεται Ναύπλιο κι έχει ψηλά σ΄ένα βουνό ένα μεγάλο κάστρο το ΠΑΛΑΜΗΔΙ  και λέμε να πάμε εκεί γιατί θα μας θυμίζει τον τόπο μας  , καθώς το Ναύπλιο εκτός από Κάστρο έχει και θάλασσα που τόσο αγαπάμε, είπε το10.

-Κι εμείς πατέρα το ίδιο σκεφτήκαμε, είπε το 20, αλλά λέμε να πάμε κάπου μακρυά, στην ΙΑΠΩΝΙΑ, και να κάνουμε μια νέα αρχή ζώντας μ΄αυτούς του διαφορετικούς ανθρώπους με τα σχιστά μάτια.

-Μάλλον κι εμείς πατέρα θα πρέπει να φύγουμε και να πάμε σ΄ένα μέρος που μοιάζει με την Ελλάδα μας κι είναι διαφορετικό. Λέμε να πάμε στην ΒΕΝΕΤΙΑ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ, όπου τα σπίτια είναι χτισμένα πάνω σ΄ένα ποτάμι κι οι άνθρωποι εκεί κυκλοφορούν με κάτι περίεργες βάρκες που τις λένε γόνδολες. Και κάνουν ωραίες μάσκες και στολές για πρίγκιπες και πριγκίπισσες για το καρναβάλι, είπε το 30.

-Εμείς πατέρα λέμε να μπούμε σ΄ένα καράβι κι όπου μας πάει, είπε το 40.( ΙΝΔΙΑ)

-Εγώ πατέρα έκανα ένα παιχνίδι, έκλεισα τα μάτια, έβαλα το δάχτυλό μου πάνω στη σφαίρα με το χάρτη της γης και μετά την γύρισα, όταν σταμάτησε το δάχτυλό μου ήταν πάνω στο σημείο που έλεγε ΑΝΤΑΡΚΤΙΚΗ κι εκεί λέμε να πάμε, είναι εκεί ψηλά στο βόρειο πόλο, είπε το 50.

-Εμείς πατέρα λέμε να πάμε στην ΑΦΡΙΚΗ γιατί εκεί λένε πως υπάρχουν ορυχεία χρυσού και μπορεί να σταθούμε τυχεροί και να γίνουμε πλούσιοι, είπε το 60.

-Εμείς πατέρα θέλουμε να πάμε σε μια πολύ  χώρα, που έχει μια υπέροχη έρημο  και να ζήσουμε παραμυθένια σαν τον Αλαντιν, τέτοια χώρα είναι η ΑΡΑΒΙΑ, είπε το 70.

-Η οικογένειά μου θέλει να πάμε στην ΑΜΕΡΙΚΗ, πατέρα, στην χώρα των ινδιάνων, γιατί έχουμε ακούσει τόσα πολλά γι αυτό το σοφό λαό, που πιστεύουμε ότι η ζωή εκεί θα είναι πολύ όμορφη, είπε το 80.

-Εμείς πατέρα, λέμε να πάμε σε μια χώρα, που επίσης μοιάζει σε πολλά με την Ελλάδα, αλλά έχει διαφορετική μουσική, διαφορετικούς χορούς και διαφορετικά ρούχα , βρίσκεται κι εκείνη στην Ευρώπη κι είναι η ΙΣΠΑΝΙΑ, είπε το 90.

-Εγώ  πατέρα, έχω έναν καλό φίλο που ζει στην ΑΓΓΛΙΑ. Και συχνά μου γράφει να τον επισκεφτώ γιατί είναι ένας τόπος γεμάτος παραμυθένια κάστρα, κι επειδή εμάς μας αρέσουν πολύ τα κάστρα, είπαμε να πάμε να ζήσουμε εκεί, είπε το 100.

Το 0 στεναχωρέθηκε πολύ, αλλά τι μπορούσε να τους πει.

-να πάτε όπου νομίζετε πως θα είναι καλά για σας, όμως να μου στείλετε γράμματα  με τα νέα σας, να μου γράψετε πως σας φαίνεται ο νέος τόπος και μη ξεχάσετε να μου στείλετε τη νέα σας διεύθυνση για να μπορώ να σας στείλω κι εγώ γράμμα.

Έτσι λοιπόν σιγά-σιγά , όλα τα παιδιά και τα εγγόνια του, μπήκαν στο πλοίο κι  έφυγαν για τις περιοχές που διάλεξαν.

Όταν έμεινε μόνο του το 0, ‘έψαξε και βρήκε μηχανικούς και αρχιτέκτονες και τους ζήτησε να φτιάξουν σχέδια για νέα κτίρια που να αντέχουν και να μη γκρεμίζονται σε περίπτωση σεισμού, καθώς και για νέα τείχη, πιο γερά για το κάστρο. Και στρώθηκαν όλοι αυτοί στη δουλειά και του παρουσίασαν τον τρόπο που θα μπορούσαν να φτιάξουν νέα αντισεισμικά σπίτια και δυνατά τείχη που δεν θα γκρεμίζονται με το σεισμό.

Εν των μεταξύ, άρχισαν να έρχονται τα γράμματα από τα διάφορα μέρη του κόσμου, όπου είχαν μεταναστεύσει τα 10 παιδιά του.

 

 

ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 10

 

Αγαπημένε μου πατέρα,

Μετά το ταξίδι με το πλοίο, μπήκαμε σε ένα λεωφορείο κι ήρθαμε στο Ναύπλιο. Είναι μια πολύ ωραία πόλη που έχει πραγματικά ένα κάστρο ψηλά στο βουνό και το λένε ΠΑΛΑΜΗΔΙ. ΄Εχει επίσης κι ένα άλλο κάστρο μέσα στη θάλασσα που το λένε ΜΠΟΥΡΤΖΙ και παλιά το χρησιμοποιούσανε σαν φυλακή για να κλείνουν μέσα τους κακούς.

Είναι ωραία εδώ, όπως σου έγραψα και πιο πάνω, αλλά είναι δύσκολο να ζήσουμε εμείς εδώ, γιατί δεν βρίσκω δουλειά, γιατί όπως ξέρεις εγώ ξέρω να φροντίζω τα χωράφια μου και να παράγω μαστίχι. Εκτός αυτού μας λείπει πολύ το νησί μας κι οι φίλοι μας. Σκεφτόμαστε πως ίσως κάναμε λάθος που φύγαμε.

Σου στέλνω φωτογραφίες για να δεις το ΝΑΥΠΛΙΟ.

 https://youtu.be/zBC-3lKSV5A?si=gfpxSsuoYTcriVXv

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 20

Αγαπημένε πατέρα, μετά από το ταξίδι μας με το πλοίο που φύγαμε από τη Χίο, πήραμε το αεροπλάνο κι αφού ταξιδέψαμε πάρα πολλές ώρες, φτάσαμε στην Ιαπωνία.

Εδώ τα πράγματα είναι αρκετά δύσκολα, γιατί η γλώσσα είναι πάρα πολύ δύσκολη και τα γράμματά τους δεν μοιάζουν καθόλου με τα δικά μας.

Οι γυναίκες λέγονται γκέισες ‘έχουν κότσο τα μαλλιά τους και τα στολίζουμε με κάτι σαν χοντρές βελόνες και φορούν κάτι μακριά φορέματα με φαρδιά μανίκια και κρατούν βεντάλιες κι όταν βγαίνουν έξω κρατούν ομπρέλες για να μην τις κάψει ο ήλιος γιατί είναι πολύ ανοιχτόχρωμες, σχεδόν άσπρες. Κι οι άντρες έχουν κοτσίδα γίνονται σαμουράι και μαθαίνουν πολεμικές τέχνες και πώς να χρησιμοποιούν το σπαθί.

Τα σπίτια τους που λέγονται παγόδες είναι περίεργα κι οι άνθρωποι αντί για αυτοκίνητα κυκλοφορούν με ποδήλατα.

Σκεφτόμαστε πολύ τις ομορφιές του τόπου μας, τις βόλτες μας στο λιμάνι, τους φίλους μας, πόσο όμορφα περνούσαμε στο νησί μας και νομίζω πως μάλλον δεν έπρεπε να φύγουμε.

Σου στέλνω μερικές φωτογραφίες από την Ιαπωνία και την γειτονική Κίνα.

 

 

http://youtu.be/uF0WVScRv3E

 

http://youtu.be/m-HwYXclDWo

 

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 30

Αγαπημένε μου πατέρα,

Μετά το ταξίδι με το πλοίο, που φύγαμε από το νησί μας, μπήκαμε σε ένα άλλο πιο μεγάλο πλοίο και ήρθαμε στην Ιταλία.

Η Ιταλία είναι πάρα πολύ όμορφη ( μοιάζει πολύ με την Ελλάδα, το ίδιο κι οι κάτοικοί της) κι η Βενετία ακόμα πιο όμορφη. Μέσα στο ποτάμι υπάρχουν κάτι περίεργες βάρκες που τις λένε γόνδολες κι ο οδηγός της βάρκας-γόνδολας τραγουδά πολύ όμορφα τραγούδια. Η γλώσσα που μιλάνε είναι εύκολη, και περιμένουμε με ανυπομονησία το καρναβάλι, όπου ντύνονται πρίγκιπες και πριγκίπισσες και φορούν όμορφες μάσκες.

Μας λείπει πολύ το νησί μας, οι φίλοι, οι συγγενείς και αυτά που κάνουμε εμείς εκεί τις απόκριες ( η Μόστρα στα Θυμιανά .

Σου στέλνω μερικές εικόνες από την Ιταλία.

 

http://youtu.be/bn_VJ9o-_5Y

 

http://youtu.be/vn81xFZ03Vk

      ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 40

Αγαπημένε μου πατέρα, όταν φτάσαμε στον Πειραιά με το πλοίο που φύγαμε από τη Χίο, μπήκαμε στο πρώτο πλοίο που βρήκαμε μπροστά μας και μετά από ταξίδι πολλών ημερών, φτάσαμε σε μια χώρα που λέγεται Ινδία .

Εδώ οι άνθρωποι είναι πιο σκουρόχρωμοι από εμάς, οι γυναίκες φοράνε πολύχρωμα ρούχα με ζωηρά χρώματα και μαντήλι μακρύ στο κεφάλι που κρύβει και το πρόσωπο και πολλά κοσμήματα  κι οι άντρες φοράνε άσπρα μακρυά ρούχα και στο κεφάλι κάτι σαν μαντήλι τυλιγμένο γύρω γύρω που το λένε τουρμπάνι.

Κάνει πολύ ζέστη κι ο ήλιος καίει.

 Για να μετακινούνται Χρησιμοποιούν τους ελέφαντες , αντί για άλογα , που τους στολίζουν με χάντρες και  χρωματιστά χαλάκια.

 Είναι πολύ φτωχική αλλά όμορφη χώρα.

Εμάς όμως μας λείπει π

http://youtu.be/dQwrftTPDD8

 

http://youtu.be/SgiLOzFQh14

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 50

 Αγαπημένε μας πατέρα,

Εμείς όπως ξέρεις αποφασίσαμε να έρθουμε στην Ανταρκτική, στο Βόρειο πόλο, γιατί έτσι έτυχε στο χάρτη .΄Ετσι μετά το πλοίο που μας πήρε από τη Χίο, μπήκαμε σ΄ένα αεροπλάνο και μετά από ένα μεγάλο και κουραστικό ταξίδι φτάσαμε στο βόρειο πόλο.

Όμως εδώ τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα , το κρύο είναι τσουχτερό κι εμείς που δεν είμαστε συνηθισμένοι δεν αντέχουμε. Φοράμε βέβαια πολύ ζεστά ρούχα από δέρματα ζώων και γούνες και σκουφιά και γάντια και κασκόλ, αλλά εδώ όλα είναι καλυμμένα από χιόνι που σε πολλά σημεία γίνεται πάγος.

Εδώ είναι 6 μήνες μέρα και 6 μήνες νύχτα κι εμείς που είχαμε συνηθίσει η νύχτα να είναι μόνο λίγες ώρες και η μέρα κάποιες ώρες πιο πολλές από την νύχτα, δεν μπορούμε να συνηθίσουμε.

Απ’ ‘ότι μάθαμε έτσι είναι οι συνθήκες και στο Νότιo πόλο που ζουν οι πιγκουίνοι.

 ( εργας. Μέρα-νύχτα) Οι άνθρωποι  είναι πιο σκουρόχρωμοι από μας και λέγονται Εσκιμώοι ,ζουν σε σπίτια φτιαγμένα από πάγο που

λέγονται ινγκλού, και για να μετακινηθούν χρησιμοποιούν έλκηθρα που τα σέρνουν κάτι μεγάλα σκυλιά χάσκυ και το φαγητό τους είναι ψάρια που ψαρεύουν στα παγωμένα νερά ή ζώα που σκοτώνουν στο κυνήγι.

΄Εχει βέβαια και τις ομορφιές τους αυτός ο τόπος που σου στέλνουμε εικόνες για να δεις κι εσύ, αλλά εμάς μας λείπει το νησί μας, με τον ωραίο του καιρό, με τις μυρωδιές και τα ωραία φαγητά μας και τα φρούτα μας

.             

https://youtu.be/CHSnz0bCaUk

 

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 60

Αγαπημένε μου πατέρα, μετά το ταξίδι που κάναμε με το πλοίο που φύγαμε από τη Χίο, μπήκαμε σε ένα άλλο μεγάλο πλοίο που μας έφερε στην Αφρική.

Στο πρώτο λιμάνι που πήγαμε είχαν πόλεμο κι άνθρωποι σκοτώνονταν παντού κι εμείς φοβηθήκαμε και δεν σταματήσαμε εκεί.

Μετά πήγαμε σε έναν άλλο τόπο , όπου και βγήκαμε.

Εδώ οι άνθρωποι είναι πολύ σκουρόχρωμοι, έχουν σχεδόν το χρώμα της σοκολάτας και μιλούν πολύ διαφορετικά αππό εμάς

ικά από μας. Είναι ντυμένοι με πολύ ελαφρά ανοιχτόχρωμα ρούχα γιατί ο ήλιος είναι πολύ δυνατός και κάνει φοβερή ζέστη . Είναι πολύ δύσκολο να βρουν φαγητό , καθαρό νερό για να πιούνε και φάρμακα και περνάνε άσχημα.

 Προχωρήσαμε μέσα στη ζούγκλα, όπου οι άνθρωποι μένουν σε αχυρένιες καλύβες, βάφουν το πρόσωπο και το σώμα τους και φοράνε διάφορα στολίδια από φτερά ξύλα κ.α  στη ζούγκλα υπάρχουν πολλά άγρια ζώα κι είναι πολύ επικίνδυνα γι αυτό σκεφτόμαστε με νοσταλγία το ήσυχο και ήρεμο νησί μας και δεν μας αρέσει καθόλου εδώ.

Όχι ότι είναι άσχημος ο τόπος, αλλά να πώς να στο πω εμείς έχουμε συνηθίσει αλλιώς.

 https://youtu.be/Sn2G8buWw_I

 

       

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 70

Αγαπημένε μου πατέρα,

Μετά από πολλές ταλαιπωρίες φτάσαμε επιτέλους στην έρημο της Σαχάρας. Αφού φύγαμε με το πλοίο από το νησί, ταξιδέψαμε με αεροπλάνο και φτάσαμε σε μια χώρα όπου κυκλοφορούσαν πολλοί άντρες με  στρατιωτικά ρούχα και μια καρό μαντίλα στο κεφάλι στερεωμένη με μια μαύρη κορδέλα, που κρατούσαν όπλα. Μιλούσαν περίεργα και δεν καταλαβαίναμε τι έλεγαν.

Μετά μπήκαμε σ΄ένα παλιό στραπατσαρισμένο λεωφορείο και κάποτε φτάσαμε σε μια όαση, δηλαδή ένα μέρος που είχε νερό, λίγους φοίνικες και μερικά σπίτια φτιαγμένα από πηλό. Πέρα από κει ήταν μια χρυσαφένια περιοχή γεμάτη καυτή άμμο που ήταν η έρημος.

Εκεί στην έρημο κάνει φοβερή ζέστη την ημέρα γι αυτό κι οι άνθρωποι φοράνε άσπρα ρούχα κι έχουν καλυμμένο και το κεφάλι τους με άσπρη μαντίλα και το βράδυ κάνει τρομερό κρύο γι αυτό πρέπει να έχουν μαζί τους χοντρά ρούχα και σκεπάσματα. Στην έρημο ζουν οι βεδουίνοι που είναι βοσκοί και δεν έχουν σταθερό σπίτι, αλλά όπου βραδιάζονται στήνουν τη σκηνή τους και κοιμούνται γι αυτό και τους λένε νομάδες. Μετακινούνται πάνω σε καμήλες, γιατί οι καμήλες είναι τα μόνα ζώα που αντέχουν να ζήσουν στην έρημο καθώς μπορούν να περάσουν πολλές ώρες χωρίς νερό και το νερό στην έρημο είναι πολύ σπάνιο. Οι καμήλες αποθηκεύουν νερό στο σώμα τους κι έτσι αντέχουν. Πάνω στις καμήλες φορτώνουν τη σκηνή κι ό,τι χρειάζεται το νοικοκυριό τους που το κουβαλάνε μαζί τους όπου πάνε.

Τα πράγματα εδώ είναι πολύ δύσκολα κι αν πραγματικά εδώ η περιοχή είναι μαγευτική, νομίζω ότι δεν θα αντέξουμε στις νέες συνθήκες της πολλής ζέστης την ημέρα και του δυνατού κρύου το βράδυ.

Σου στέλνω μερικές εικόνες για να γνωρίσεις κι εσύ αυτό τον παραμυθένιο τόπο που γράφτηκαν τόσα παραμύθια όπως Ο ΑΛΑΝΤΙΝ, Ο ΑΛΗ ΜΠΑΜΠΑ ΚΙ ΟΙ ΣΑΡΑΝΤΑ ΚΛΕΦΤΕΣ, ΧΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΥΧΤΕΣ.

 

http://youtu.be/lcdeBxkjqLg 

 

http://youtu.be/Y3FzwqwRKC8

 

ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 80

Αγαπημένε μου πατέρα,

Σου γράφω από την μακρινή Αμερική, την χώρα των ινδιάνων και των καουμπόηδων.

Φτάσαμε εδώ μετά από μια μεγάλη ταξιδιωτική περιπέτεια, αφού φύγαμε με το πλοίο από την Χίο , ταξιδέψαμε πολλές ώρες με το αεροπλάνο κι όταν κάποτε φτάσαμε δυσκολευτήκαμε πάρα πολύ να συνηθίσουμε γιατί έχουμε διαφορά ώρας, ξέρεις τι είναι αυτό;’ Άλλη ώρα έχουμε στην Ελλάδα κι άλλη ώρα στην Αμερική, δηλ ενώ εκεί είναι ας πούμε μεσημέρι, εδώ είναι βράδυ και δεν ήταν εύκολο να το καταλάβουμε.

Εδώ λοιπόν είδαμε ένα τεράστιο άγαλμα το άγαλμα της ελευθερίας.

 Και μετά είδαμε τους ινδιάνους που ζουν μακρυά από τις πόλεις, σε κάτι στρογγυλές σκηνές που είναι φτιαγμένες από δέρματα ζώων  κι είναι ζωγραφισμένες με περίεργα σχέδια. Και τα ρούχα τους είναι φτιαγμένα από δέρματα, έχουν μακριά μαλλιά και στο κεφάλι φοράνε φτερά. είναι λίγο πιο κόκκινοι από μας γι αυτό τους λένε ερυθρόδερμους και καβαλάνε άλογα για να πάνε για κυνήγι. Τα βράδια βάζουν φωτιά και κάθονται γύρω-γύρω και συζητάνε ή καμιά φορά χορεύουν γύρω από ένα περίεργο άγαλμα που πιστεύουν ότι τους προστατεύει και το λένε τοτέμ.

Γνωρίσαμε και τους καουμπόηδες, που είναι απλά βοσκοί για τις αγελάδες ( γιατί έχουν μεγάλα κοπάδια εδώ) κι έχουν όπλα για να προστατεύουν το κοπάδι τους από τους λύκους ή τους κλέφτες.

Ξέρεις πατέρα, την Αμερική την ανακάλυψε ένας ισπανός θαλασσοπόρος ο Χριστόφορος Κολόμβος τον 15^ο αιώνα, μέχρι τότε έμεναν εδώ μόνο ινδιάνοι και δεν ήταν σχεδιασμένη στο χάρτη της γης.

Ωραία και καλά όλα αυτά, αλλά εμείς δεν μπορούμε να συνηθίσουμε εδώ και νοσταλγούμε πάντα το νησί μας με τις δικές του ομορφιές που μας λείπουν.

Σου στέλνουμε πάντως εικόνες απ΄αυτό τον τόπο.

http://youtu.be/g100hrrAd24

http://youtu.be/ll9XTDX0xOY

          

ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 90

Αγαπημένε μου πατέρα,

Είμαστε όλοι καλά και φτάσαμε μετά από ένα κουραστικό ταξίδι σ΄αυτή τη γωνιά της Ευρώπης που λέγεται Ισπανία.

Μοιάζει πολύ με την Ελλάδα, έχει τον ίδιο καιρό κι όταν μιλάνε οι άνθρωποι είναι σαν να τραγουδάνε. Βέβαια εμείς δεν ξέρουμε αυτή τη γλώσσα και δυσκολευόμαστε.

Εδώ οι γυναίκες φοράνε μακριά φορέματα σε κόκκινο και μαύρο χρώμα με φραμπαλάδες κι έχουν κότσο τα μαλλιά τους που τα στολίζουν με λουλούδια και χορεύουν έναν υπέροχο χορό που τον λένε φλαμέγκο.

Κι οι άντρες χορεύουν μαζί με τις γυναίκες έναν χορό που τον λένε ταγκό.

Οι άντρες όμως παλεύουν και με τους ταύρους στο γήπεδο κι αυτό το λένε ταυρομαχία κι αυτούς ταυρομάχους.

Είναι ωραίος κι ηλιόλουστος τόπος γεμάτος από αρώματα λουλουδιών,

Κανένας τόπος όμως δεν έχει το άρωμα της μαστίχας και του μανταρινιού, που έχει το νησί μας κι αυτό μας λείπει πολύ.

Σου στέλνω εικόνες για να δεις κι εσύ πως είναι η Ισπανία.

 https://youtu.be/jUK9EC28g5A

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 100

Αγαπημένε μου πατέρα,

Μετά το ταξίδι με το πλοίο που φύγαμε από τη Χίο, πήραμε το αεροπλάνο και σε λίγες ώρες φτάσαμε στην Αγγλία, που λέγεται και αλλιώς Μεγάλη Βρετανία.

Εδώ μας περίμενε ο φίλος μου κι όλα ήταν καλά γιατί όπως ξέρεις έχουμε μάθει καλά τα Αγγλικά και συνεννοούμαστε με ευκολία.

Μας φιλοξένησε για λίγες μέρες στο σπίτι του και μας ξενάγησε για να γνωρίσουμε τον τόπο.

Η Αγγλία είναι ένα μεγάλο νησί στα βορειοδυτικά της Ευρώπης, έχει πάρα πολλά κάστρα, έχει ένα τεράστιο Ρολόι που το λένε Μπίγκ Μπεν, έχει ακόμα και σήμερα βασίλισσα που τη λένε Ελισάβετ και  που βγαίνει βόλτα με την άμαξά της.Η  στολή των στρατιωτών της μοιάζει με τα μολυβένια στρατιωτάκια, κι η παραδοσιακή στολή των αντρών είναι με κόκκινη καρώ και κοντή  ίσια φούστα ( όπως η δική μας παραδοσιακή στολή έχει τη φουστανέλα) και παίζουν ένα παραδοσιακό όργανο που εμείς δεν το ξέρουμε και λέγεται πίπιζα. Στους δρόμους κυκλοφορούν κόκκινα λεωφορεία που έχουν 2 ορόφους ( σαν τα διώροφα σπίτια του κάστρου μας).

Είναι πραγματικά εντυπωσιακός τόπος, αλλά έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα. ΄Εχει συνέχεια συννεφιά και βρέχει. Του ήλιου το φως δεν το είδαμε όσες μέρες είμαστε εδώ. Και μας λείπει, μας λείπει πολύ ο ήλιος την Ελλάδας και το νησί μας.

Σου στέλνω εικόνες για να γνωρίσεις κι εσύ αυτό το μέρος.

 

http://youtu.be/mHrWZha56O0

 ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ.

Αγαπημένα μου παιδιά,

 έλαβα τα γράμματά σας απ΄όλα τα μέρη της γης, όπου ο καθένας σας έχει πάει και απ΄αυτά που είδα και γράφετε, κατάλαβα ότι κανείς σας δεν είναι ευχαριστημένος που πήγε εκεί που διάλεξε.

Εδώ είναι ο τόπος σας, εδώ γεννηθήκατε, εδώ μεγαλώσατε, εδώ παίξατε, εδώ αγαπήσατε, εδώ φτιάξατε τις οικογένειές σας, εδώ είναι οι φίλοι σας κι οι γωνιές που ζήσατε. ΄Οπου αλλού και να πάτε θα είστε απλά μετανάστες, που μπορεί ίσως και να γίνεται πλούσιοι, ευχαριστημένοι όμως δεν θα είστε γιατί θα σας λείπει ένα κομμάτι από τη ζωή σας που θα είναι πάντα εδώ, στον τόπο σας, στο νησί μας.

Εγώ εδώ δεν κάθισα με σταυρωμένα τα χέρια.

 Φώναξα μηχανικούς κι αρχιτέκτονες και τεχνίτες ειδικούς και μου είπαν ότι μπορούμε να φτιάξουμε καινούργια σπίτια , αντισεισμικά τα είπαν, και να μη φοβόμαστε πια το σεισμό.

Σας προσκαλώ λοιπόν να γυρίσετε πίσω κι όλοι μαζί να φτιάξουμε τα σπίτια μας και το κάστρο μας ξανά όμορφο όπως ήταν, αλλά πιο γερό για ν΄αντέχει όχι μόνο στις επιθέσεις των πειρατών, αλλά και στη μανία του σεισμού.

Σας περιμένω με πολλή χαρά

Ο πατέρας σας.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΚΟΡΑΛΛΕΝΙΑ

Μέσα στα καταγάλανα βάθη του ωκεανού ζούσε η Κοραλλένια.

Η Κοραλλένια ήταν μια πανέμορφη μικρή γοργόνα με γαλαζοπράσινα μάτια που φορούσε στο λαιμό της κολιέ από κόκκινα κοράλλια, που είχε μακριά μαύρα λαμπερά μαλλιά ( που τα στόλιζε με μια κορδέλα από κοχύλια) Και στα λέπια της ουράς της έλαμπαν όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου.

Η Κοραλλένια έμενε σ ένα παραμυθένιο σπιτάκι φτιαγμένο από τι άλλο; Από κοράλλια φυσικά.

Η Κοραλλένια αγαπούσε πολύ  τα βιβλία και το διάβασμα κι  έτσι ήξερε πολλά πράγματα , γι αυτό όλοι στο βυθό έλεγαν πως είναι σοφή. Μάλιστα της άρεσε πολύ να γράφει όμορφες ιστορίες με χαρούμενο τέλος  και να τις διαβάζει τα βράδια στους φίλους της που μαζεύονταν κάθε βράδυ στο σπίτι της και την άκουγαν σαν μαγεμένοι κι έπειτα πήγαιναν ευχαριστημένοι για ύπνο.

Όποιος είχε κάποιο πρόβλημα  σ εκείνην έτρεχε να βρει τη λύση του.

Το δελφίνι, που ήταν και ο πιο αγαπημένος της φίλος, ερχόταν κάθε πρωί στο σπίτι της και της έλεγε τα νέα του βυθού εκείνο την ενημέρωνε και την ειδοποιούσε όταν  κάποιος την είχε ανάγκη.

Την αγαπούσαν όλοι στο βυθό γιατί αμέσως πήγαινε και βοηθούσε όποιον κινδύνευε. Κι είναι πολλοί οι κίνδυνοι στο βυθό.

Όπως τότε με τη μικρή φάλαινα που κατάπιε πλαστική σακούλα κι η σακούλα έφρασε τον φυσητήρα της κι η καημένη κινδύνεψε να πεθάνει. Κι η γοργονίτσα μας ειδοποίησε γρήγορα με το τραγούδι της τους ανθρώπους που την έβγαλαν στην στεριά, της αφαίρεσαν την πλαστική σακούλα κι επέστρεψε πάλι χαρούμενη στο βυθό.

‘Η την άλλη φορά που ο αστερίας αρρώστησε βαριά, όταν μολύνθηκε από μια πετρελαιοκηλίδα κι εκείνη έτρεξε να φέρει τη θαλασσογιατρό  κι έπειτα κολύμπησε ως την άλλη άκρη του ωκεανού για να βρει το σπάνιο ασημένιο φύκι γιατί αυτό και μόνο θα μπορούσε να καλά τον αστερία.

Νονά της Κοραλλένιας ήταν η Σειρήνα που την παρακολουθούσε και την καμάρωνε για το πόσο όμορφη, έξυπνη και καλοσυνάτη ήταν. Μάλιστα κάθε φορά που η Κοραλλένια βοηθούσε κάποιον, η νονά της έβαζε λίγη από τη μαγική της γαλάζια σκόνη σε ένα κομψό μπλε μπουκαλάκι. Και σιγά- σιγά το μπουκαλάκι γέμισε. Θα της έκανε δώρο αυτό το μπουκαλάκι σε λίγες μέρες που θα γιόρταζαν  τα γενέθλια της.

Έφτασε λοιπόν η μέρα που η Κοραλλένια θα γινόταν 18 χρονών. Εκείνη ακριβώς τη μέρα όμως ήταν και το μεγάλο γεγονός του βυθού, ο διαγωνισμός δηλαδή,  όπου ο Ποσειδώνας έπρεπε να διαλέξει την  « ΕΚΛΕΚΤΗ» . Εκλεκτή θα γινόταν μια γοργόνα που έπρεπε να είναι 18 χρονών, να είναι όμορφη, καλόκαρδη, έξυπνη και σοφή. ‘Όποια έπαιρνε ν τον τίτλο , θα φόραγε μια μικρή κορώνα σε σχήμα καρδιάς και θα ήταν πολύ σημαντική γιατί θα έπρεπε να βοηθούσε τον Ποσειδώνα να παίρνει σοβαρές αποφάσεις για τα πράγματα του βυθού.

‘Ολες οι νεαρές γοργόνες ετοιμάζονταν για τον διαγωνισμό. Διάβαζαν βιβλία για να είναι έτοιμες να απαντήσουν στις ερωτήσεις του Ποσειδώνα, διάλεγαν κάποιο ξεχωριστό δώρο για να του προσφέρουν,  βούρτσισαν πολύ τα μαλλιά τους για να λαμπυρίζουν στον ήλιο, έφτιαξαν όμορφα ρούχα και στολίδια για να φορέσουν.

Όλες εκτός από την Κοραλλένια, γιατί ξέχασα να σας πω ότι η Κοραλλένια γεννήθηκε με ένα χεράκι. Στο άλλο χεράκι της έλειπε η παλάμη και τα δάχτυλα. Οπότε δεν μπορούσε  και δεν ήθελε να λάβει μέρος στο διαγωνισμό.

Γι αυτό πήρε το τετράδιο που έγραφε τις ιστορίες της , βγήκε  σ΄ένα μικρό βράχο κι άρχισε να γράφει μια νέα ιστορία για να ξεχαστεί.

-Εδώ είσαι κι έφαγα το βυθό για να σε βρω, ακούει ξαφνικά δίπλα της, τον αγαπημένο της φίλο, το δελφίνι. Πρέπει να βιαστούμε γιατί η χελώνα έμπλεξε στα δίχτυα του ψαρά κι αν δεν κάνουμε γρήγορα κάτι κινδυνεύει να πνιγεί.

-Τρέξε γρήγορα να ειδοποιήσεις τον ξιφία και πες του ότι χρειαζόμαστε αμέσως τη βοήθειά του.

Το δελφίνι έφυγε κι  εκείνη έπεσε στο νερό και πήγε κοντά στην θαλασσογιατρό την χελώνα καρέτα- καρέτα που είχε πιαστεί στα δίχτυα.

-Μείνε ακίνητη , της είπε. ‘Όσο προσπαθείς να ξεφύγεις , τόσο περισσότερο μπλέκεσαι.

Πάνω στην ώρα έφτασε ο ξιφίας με το δελφίνι, έκοψε τα δίχτυα κι ελευθέρωσαν την χελώνα.

-Σ ευχαριστώ καλή μου, της είπε η χελώνα, πήγαινα να παρακολουθήσω το  διαγωνισμό για την «ΕΚΛΕΚΤΗ» και δεν ήμουν προσεκτική κι έμπλεξα στα δίχτυα.

-Έλα να πάμε μαζί. Θα είναι όλοι εκεί, άλλωστε κι εσύ είσαι υποψήφια.

-‘Όχι, εγώ δεν…..

-Τι δεν ;

-Δεν μπορώ να συμμετέχω….

-Αν δεν μπορείς εσύ, τότε ποια μπορεί;

-Όχι… είπε πάλι η Κοραλλένια κρύβοντας το χέρι της πίσω από την ουρά της.

Κι έφυγε. Πήγε να κρυφτεί στην αγκαλιά της νονάς της 

« Μα καλά κανείς δεν βλέπει ότι το χέρι μου δεν είναι ολόκληρο;» σκεφτόταν καθώς έκλαιγε,( κι η αλήθεια ήταν πως κανείς δεν έδινε σημασία σ αυτή τη λεπτομέρεια γιατί όλοι την αγαπούσαν για τόσες άλλες  χάρες κι ομορφιές που είχε).

Στο μεταξύ ο γλάρος καθώς πετούσε για να πάει κι αυτός στο σημείο που θα γινόταν ο διαγωνισμός, είδε πάνω στο βράχο το τετράδιο της Κοραλλένιας και το αναγνώρισε. Άλλωστε την είχε δει να το κρατάει τόσες φορές που παρακολουθούσε  σαν μαγεμένος να διαβάζει τις ιστορίες της. Κατέβηκε λοιπόν και το πήρε για να της το δώσει.

Στο διαγωνισμό θα συμμετείχαν 5 γοργόνες.

Η Κρυσταλλένια που τα λέπια της έλαμπαν σαν πολύτιμα κρύσταλλα κάτω από τον ήλιο κι έφερε δώρο στον Ποσειδώνα μια χρυσή κορώνα με πολύχρωμα πετράδια.

Η  Πορφυρή που τα χείλη της ήταν κατακόκκινα  σαν κεράσια κι έφερε δώρο μια χρυσή κούπα, ένα χρυσό πιάτο και χρυσά μαχαιροπίρουνα,

Η  Χρυσαφένια που είχε κατάξανθα μαλλιά σαν ναταν από χρυσάφι κι έφερε δώρο ένα μπαουλάκι γεμάτο χρυσά νομίσματα.

, η Γαλανή που τα μάτια της είχαν όλα τις γαλάζιες αποχρώσεις της θάλασσας  κι έφερε δώρο ένα πειρατικό χάρτη που έκρυβε ένα θησαυρό.

κι η…..

- Πού είναι η 5^η γοργόνα, γιατί δεν είναι εδώ; ; ρώτησε ο Ποσειδώνας.

- Ποια είναι η 5^η γοργόνα; Ξαναρώτησε ο Ποσειδώνας.

- Η 5^η γοργόνα είναι η Κοραλλένια, αυτή που γράφει αυτές τις υπέροχες ιστορίες, είπε ο γλάρος και του έδωσε το τετράδιο. Ο Ποσειδώνας  το άνοιξε, διάβασε λίγο και το πρόσωπό του φωτίστηκε.

-Είναι η Κοραλλένια που με βοήθησε όταν κινδύνευα, είπε η φάλαινα.

- κι εμένα…

- Κι εμένα…. Ακούστηκαν πολλές φωνές.

-Είναι η Κοραλένια που μόλις με βοήθησε να σωθώ από τα δίχτυα του ψαρά., είπε η χελώνα, αλλά έφυγε προς το σπίτι της νονάς της κλαίγοντας γιατί νομίζει πως επειδή έχει ένα χεράκι δεν μπορεί να συμμετέχει στο διαγωνισμό.

- Και τι μ αυτό; Είπε ο Ποσειδώνας. Εγώ πάντως δεν μπορώ να αποφασίσω αν δεν δω και τις 5 υποψήφιες. Γι αυτό ας μας οδηγήσει κάποιος στο σπίτι της νονάς της.

- Εγώ μπορώ να σας οδηγήσω, είπε το δελφίνι.

Και πραγματικά σε λίγο ήταν όλοι συγκεντρωμένοι έξω από το σπίτι της Σειρήνας.

-Κοραλλένια , βγες έξω, πρόσταξε ο Ποσειδώνας

Η Κοραλλένια βγήκε. Φαινόταν στενοχωρημένη και κλαμένη και κρατούσε το  ένα χέρι της πίσω από την ουρά της, ενώ στο άλλο κρατούσε το κομψό μπλε μπουκαλάκι που μόλις της είχε κάνει δώρο η νονά της.

-Κοραλλένια γιατί δεν ήρθες στον διαγωνισμό για την «ΕΚΛΕΚΤΗ»;

-Γιατί……δεν είχα δώρο να σας φέρω, απάντησε.

- Κι αυτό εκεί που κρατάς, τι είναι;

- Αυτό , Ποσειδώνα μου, είναι το δώρο της Κοραλλένιας για σας. Περιέχει την μαγική σκόνη της αγάπης της. Όποιος πιεί απ΄αυτή τη σκόνη γίνεται σοφός και παίρνει σωστές αποφάσεις. Όποιος είναι άρρωστος γίνεται καλά κι όποιος έχει πληγές, αυτή η σκόνη του τις γιατρεύει, είπε η νονά Σειρήνα.

- Μα αυτό το δώρο είναι το πιο πολύτιμο απ΄όλα! Είπε ο Ποσειδώνας. Κι επειδή και οι 5 γοργόνες είστε αξιόλογες , εγώ δεν μπορώ να αποφασίσω μόνος μου. Γι αυτό θα ψηφίσουμε. Θα περνάει ο καθένας από το τραπέζι εδώ δίπλα μου και θα γράφει το όνομα της γοργόνας που αγαπά και θέλει να γίνει  « ΕΚΛΕΚΤΗ» .

Κι έτσι έγινε.

Κι όλοι ψήφισαν την Κοραλλένια που χαμογελούσε από τη χαρά της  και αφού τους ευχαρίστησε όλους έγινε η νέα « ΕΚΛΕΚΤΗ» και αποδείχτηκε πολύτιμη σύμβουλος του Ποσειδώνα.

 Κι  από τότε όλοι στο βυθό έζησαν όμορφα και ειρηνικά.

Κι έτσι είχε χαρούμενο τέλος κι η δική της ιστορία!.

 

 

 

ΣΟΥΡΛΟΥΛΟΥ - ΤΟΥΡΛΟΥ

Η ΜΑΓΙΣΣΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ 

ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙ ΜΑΓΙΚΑ ΦΙΛΤΡΑ

Επιτέλους ήρθε η μέρα που η μικρή μαγισσούλα Σουρλουλού θα πήγαινε σχολείο για να μάθει να γράφει, να διαβάζει, να μετράει , να υπολογίζει…. Πράγματα πολύ σημαντικά που θα τη βοηθούσαν στο πιο σπουδαίο μάθημα , που για το σχολείο των μαγισσών είναι να μάθει  να κάνει σωστά τα ξόρκια!

Η μικρή ανυπομονούσε ν αρχίσουν τα μαθήματα, αλλά πιο πολύ ονειρευόταν τη στιγμή που θα κατάφερνε να κάνει τα δικά της  μαγικά φίλτρα.

Κι αφού έμαθε όλα τα άλλα και μάλιστα ήταν πάρα πολύ καλή μαθήτρια, ήρθε η ώρα που τόσο περίμενε, να κάνει τα δικά της μαγικά.

Η μαμά της , της ετοίμασε σε όμορφα,  μικρά, πολύχρωμα, γυάλινα μπουκαλάκια όλα τα μαγικά υλικά και βότανα που θα χρειαζόταν κι έγραψε  με καθαρά και μεγάλα γράμματα  ετικέτες  με το περιεχόμενο που είχε το κάθε μπουκαλάκι.

Η 1^η  ΜΑΓΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΗ  που της έδωσε η δασκάλα της είχε σαν βάση υλικά από λουλούδια που έπρεπε να μπουν σε συγκεκριμένες ποσότητες :

1.     Νερό από καθαρή κρυστάλλινη πηγή.

2.     Κίτρινες μαργαρίτες

3.     Κόκκινες τουλίπες

4.     Πορτοκαλί χρυσάνθεμα

5.     Μπλε ανεμώνες

6.     Γαλάζιους κρόκους

7.     Πράσινο χορταράκι

ΤΟ ΞΟΡΚΙ που έπρεπε να μάθει καλά κι ήταν διαφορετικό για κάθε συμμαθήτριά της ήταν για την Σουρλουλού που ήταν συνέχεια αφηρημένη και το μυαλό της ταξίδευε αλλού :

ΣΟΥΡΛΟΥΛΟΥ ΣΟΥΡΛΟΥΛΟΥ

ΕΛΑ ΕΔΩ ΚΙ ΟΧΙ ΑΛΛΟΥ

ΠΑΡΕ   ΧΡΩΜΑ ΑΠΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΜΑΓΙΚΑ

ΤΗ ΔΟΣΗ ΠΡΟΣΕΞΕ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΩΣΤΑ

ΚΙ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ ΘΑ ΔΕΙΣ ΝΑ ΞΕΠΗΔΑ

ΤΙΚΙΤΙ ΜΠΛΟΜ ΜΠΛΙΜ ΜΠΛΟΜ!

Τα υλικά ήταν ίδια για όλες τις μαθήτριες, μόνο το ξόρκι άλλαζε λίγο πχ Για την Μαριτίνα που ήθελε συνεχώς να κάνει βουτιές στην πισίνα ήταν:

ΜΑΡΙΤΙΝΑ ΜΑΡΙΤΙΝΑ,

 ΦΥΓΕ ΠΙΑ ΑΠ ΤΗΝ ΠΙΣΙΝΑ

 ΠΑΡΕ   ΧΡΩΜΑ ΑΠΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΜΑΓΙΚΑ

ΤΗ ΔΟΣΗ ΠΡΟΣΕΞΕ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΩΣΤΑ

ΚΙ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ ΘΑ ΔΕΙΣ ΝΑ ΞΕΠΗΔΑ

ΠΛΙΤΣΙ ΠΛΑΤΣ ΚΑΙ ΠΛΙΤΣΙ ΠΛΙΤΣΙ

Η  για την Μαριμπέλλα που της άρεσε πολύ να κάνει κούνια:

ΜΑΡΙΜΠΕΛΛΑ ΜΑΡΙΜΠΕΛΑ

ΑΣΕ ΠΙΑ ΤΗΝ ΚΟΥΝΙΑ ΜΠΕΛΑ

 ΠΑΡΕ   ΧΡΩΜΑ ΑΠΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΜΑΓΙΚΑ

ΤΗ ΔΟΣΗ ΠΡΟΣΕΞΕ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΩΣΤΑ

ΚΙ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ ΘΑ ΔΕΙΣ ΝΑ ΞΕΠΗΔΑ

ΤΙΚΙ ΤΑΚΑ ΚΑΙ ΤΙΚΙ ΤΑΚ ,ΠΙΚΙ ΠΑΚΑ ΚΑΙ  ΠΑΤΑΤΡΑΚ!

Η για την Κορδελία που την έλεγαν έτσι γιατί της άρεσε να κρεμά πολύχρωμες κορδέλες γύρω από το μαγικό της καπέλο:

ΚΟΡΔΕΛΙΑ ΚΟΡΔΕΛΙΑ

ΕΙΣΑΙ ΕΛΛΑΔΑ  ΚΙ ΟΧΙ ΙΤΑΛΙΑ

ΠΑΡΕ   ΧΡΩΜΑ ΑΠΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΜΑΓΙΚΑ

ΤΗ ΔΟΣΗ ΠΡΟΣΕΞΕ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΩΣΤΑ

ΚΙ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ ΘΑ ΔΕΙΣ ΝΑ ΞΕΠΗΔΑ

ΤΑΜ ΚΟΥΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΥΚΟΥ ΤΑΜ ΤΑΜ

 

ΚΛΠ ΚΛΠ ,

Έπρεπε λοιπόν οι υποψήφιες  μαγισσούλες  να ανάψουν φωτιά ,να βάλουν το νερό στο καζάνι κι όλα τα υλικά στη σωστή δοσολογία , να πουν τρεις φορές η κάθε μια το δικό της ξόρκι ανακατεύοντας με την ξύλινη κουτάλα τους 40 φορές. Κι αν όλα ήταν σωστά θα έπρεπε μέσα από το καζανάκι τους να ξεπεταχτεί ένα ουράνιο τόξο  και να ταξιδέψει προς τον ουρανό. Κι έτσι θα γέμιζε ο ουρανός πολύχρωμα ουράνια τόξα!

Η δασκάλα ρώτησε τα κορίτσια, αν κατάλαβαν τις οδηγίες κι έδωσε το σύνθημα να ξεκινήσουν.

Η Σουρλουλού  ξεχώρισε τα μπουκαλάκια που περιείχαν τα υλικά που χρειαζόταν για τη συνταγή της και  πήρε προσεχτικά τις ποσότητες που χρειαζόταν. Έβαλε τα υλικά στο καζανάκι της κι έλεγε τρεις φορές το μαγικό ξόρκι κι ανακάτευε  μετρώντας  τις 40 φορές.

Σιγά σιγά ουράνια τόξα άρχισαν να ξεπηδούν από τα καζανάκια των μαθητευόμενων μαγισσών. Κάποια ήταν μικρά, κάποια πιο μεγάλα, κάποια είχαν μπερδεμένα τα χρώματα, κάποιο βγήκε μισό, κάποιο άλλο βγήκε μυτερό αντί καμπυλωτό…. Σε γενικές γραμμές όμως απ΄όλα σχεδόν τα καζανάκι βγήκαν κάτι που έμοιαζαν με  πολύχρωμα ουράνια τόξα.

Απ το καζανάκι της Σουρλουλούς όμως Κανένα κάτι σαν ουράνιο τόξο δεν εμφανίστηκε , μόνο μια υπέροχη μυρωδιά έβγαινε και πλημύρισε το χώρο. Η καημένη η Σουρλουλού ήταν έτοιμη να βάλει τα κλάματα, όταν  μια συμμαθήτριά της νομίζω η  μαγισσούλα Αμάλθεια πήρε ένα κουταλάκι και δοκίμασε.

-         Μα αυτό είναι απίθανο, φώναξε, δεν έχω ξαναδοκιμάσει κάτι τόσο νόστιμο!

Τότε οι συμμαθήτριές της μαζεύτηκαν γύρω απ το καζανάκι της με την θεσπέσια μυρωδιά, πήραν κουταλάκια κι άρχισαν να δοκιμάζουν  ενθουσιασμένες!!!

Όλες, ακόμα κι η δασκάλα ήθελαν πολύ να το δοκιμάσουν!

-Μη, σας παρακαλώ, μη το τρώτε, είναι το  πρώτο μαγικό μου φίλτρο, προσπάθησε να τους πει και να τις εμποδίσει, ίσως χρειάζεται λίγο χρόνο ακόμα για να σχηματιστεί και το δικό μου ουράνιο τόξο!

-Τέλειο , δεν μπορώ να σταματήσω, είπε μία άλλη!

-Υπέροχο μμμμ!

-Καταπληκτικό!!!!

 Δεν έμεινε σταγόνα κι όλες έδειχναν πολύ χαρούμενες!

Μόνο η Σουρλουλού κάθισε σε μια γωνιά στεναχωρημένη κι άρχισε να κλαίει…

Η δασκάλα την πήρε αγκαλιά και της είπε:

-δεν πειράζει, μη στενοχωριέσαι. Έτσι κι αλλιώς θα σου βάλω άριστα γιατί τέτοιο καταπληκτικό φαγητό, δεν έχω ξαναδοκιμάσει. Άλλωστε αύριο θα ξαναπροσπαθήσουμε.

Η Σουρλουλού γύρισε στο σπίτι της  απαρηγόρητη κι είπε στη μαμά της τι είχε συμβεί.

-Δεν πειράζει , της είπε κι η μαμά της και την πήρε αγκαλιά. Να δεις που αύριο θα τα καταφέρεις καλύτερα!

Την άλλη μέρα που πήγε στο σχολείο η μικρή μάγισσα  ήταν αισιόδοξη κι έτοιμη να δημιουργήσει το νέο της μαγικό βοτάνι.

ΤΑ ΜΑΓΙΚΑ ΥΛΙΚΑ για τη 2^η συνταγή :

1.     Λίγο Γαλάζιο ουρανό

2.     Λευκά φτερά γλάρων

3.     Ηλιαχτίδες

4.     Κεράσια

5.      Χυμό πορτοκάλι

6.     Άγουρα αμύγδαλα

7.     1 κύβο μαύρης σοκολάτας

 

ΤΟ ΞΟΡΚΙ ήταν περίπου ίδιο με το προηγούμενο

ΣΟΥΡΛΟΥΛΟΥ ΣΟΥΡΛΟΥΛΟΥ

ΒΑΛΕ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟ ΝΟΥ

ΚΑΙ ΜΕ ΩΡΑΙΑ ΥΛΙΚΑ

ΚΑΙ ΛΟΓΑΚΙΑ  ΜΑΓΙΚΑ

 ΑΦΗΣΕ ΠΟΛΛΑ ΜΠΑΛΟΝΙΑ

ΝΑ ΠΕΤΟΥΝ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΑ

ΤΙΚΙΤΙ ΜΠΛΟΜ ΜΠΛΙΜ ΜΠΛΟΜ!

 

Σιγά σιγά, από τα καζανάκια των μικρών μαγισσών, άρχισαν να ξεπηδούν μπουκέτα με πολύχρωμα μπαλόνια και ν ανεβαίνουν προς τον ουρανό . Άλλα ήταν μικρά , άλλα ήταν μεγάλα, άλλα μακρουλά , άλλα στρογγυλά, άλλα είχαν μόνο ένα χρώμα, άλλα δύο, άλλα ήταν πολύχρωμα, αλλά από  τα  μαγικά καζανάκια έβγαιναν μπαλόνια, πολλά μπαλόνια!

Η Σουρλουλού , αφού ακολούθησε πιστά τις οδηγίες της συνταγής της, περίμενε και περίμενε…

Εν τω μεταξύ έξω από την αίθουσα του μαθήματος ακουγόταν τα πιο υπέροχα κελαηδίσματα που είχαν ακούσει ποτέ οι μαγισσούλες. Και γύρω απ τα πουλιά καθόταν λογής, λογής ζώα και ζωάκια. Οι μικρές μαθήτριες έτρεξαν στο παράθυρο και δεν μπορούσαν να ξεκολλήσουν για να γυρίσουν στο μάθημά τους.

Ξαφνικά από το ανοιχτό παράθυρο άρχισαν να μπαίνουν πουλιά, πολλά  διαφορετικά πουλιά και ζώα που όρμησαν με μανία στο καζανάκι της Σουρλουλούς και σπρωχνόντουσαν ποιο θα πρωτοφάει . έτρωγαν κι έφευγαν κι ερχόταν κι άλλα , κι άλλα, μέχρι που το καζανάκι άδειασε. Δεν είχε μείνει ούτε μια σταγόνα  από το μαγικό φίλτρο κι όλα πουλιά και ζώα έμοιαζαν νάναι πολύ χαρούμενα.

Μόνο η Σουρλουλού ήταν απαρηγόρητη!

Η δασκάλα την πήρε αγκαλιά και της είπε:

-Δεν πειράζει, μη στενοχωριέσαι. Έτσι κι αλλιώς θα σου βάλω άριστα  γιατί ένα τέτοιο καταπληκτικό θέαμα δεν έχω ξαναδεί  . Άλλωστε αύριο θα ξαναπροσπαθήσουμε.

Η Σουρλουλού γύρισε στο σπίτι της πολύ στενοχωρημένη κι είπε στη μαμά της τι είχε συμβεί.

-Δεν πειράζει , της είπε κι η μαμά της και την πήρε αγκαλιά. Να δεις που αύριο θα τα καταφέρεις καλύτερα!

Την άλλη μέρα που πήγε στο σχολείο η μικρή μάγισσα  ήταν αισιόδοξη κι έτοιμη να δημιουργήσει το νέο της μαγικό βοτάνι.

Τρίτη και τελευταία  μέρα με τη δοκιμασία των μαγικών φίλτρων στο σχολείο. Μετά κάθε μαγισσούλα θα έπαιρνε το μεγάλο πτυχίο και θα έφτιαχνε τις δικές της συνταγές μαγείας.

Η Σουρλουλού θέλει τόσο πολύ να τα καταφέρει!

Σήμερα τα υλικά είναι πιο δύσκολα και η μαμά της , αν και δυσκολεύτηκε να τα βρει , τα συγκέντρωσε και τα έβαλε προσεκτικά στα όμορφα πολύχρωμα μπουκαλάκια της.

ΤΑ ΜΑΓΙΚΑ ΥΛΙΚΑ για τη 3^η συνταγή :

1.     100παιδικά χαμόγελα

2.     Πολλά χάδια της μαμάς

3.     Μια μεγάλη αγκαλιά και πολλές μικρές

4.     100  Σ΄αγαπώ

5.     100 Γλυκές λεξούλες

6.     10 τραγούδια με χορό

7.     Διάφορα πολύχρωμα και μοσχομυριστά  λουλούδια

 

ΤΟ ΞΟΡΚΙ ήταν περίπου ίδιο με το προηγούμενο:

ΣΟΥΡΛΟΥΛΟΥ ΣΟΥΡΛΟΥΛΟΥ

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ Τ ΟΥΡΑΝΟΥ

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΜΑΓΕΙΑΣ

ΤΗΣ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΗΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑΣ

ΚΙ ΟΛΕΣ ΟΙ  ΜΑΓΙΣΣΕΣ ΜΑΖΙ

ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΗ ΖΩΗ

ΤΙΚΙΤΙ ΜΠΛΟΜ ΜΠΛΙΜ ΜΠΛΟΜ!

Περίεργο όμως αυτή τη φορά η δασκάλα , δεν τους είπε τι θα έπρεπε να βγει απ το καζανάκι τους.

Η Σουρλουλού, όπως κι όλες οι άλλες μαγισσούλες έβαλαν τα δυνατά τους κι ακολούθησαν πιστά τις οδηγίες. Ιδιαίτερα προσεκτική ήταν η φίλη μας που φρόντισε με κάθε λεπτομέρεια το μαγικό της φίλτρο για να έχει το καλύτερο αποτέλεσμα.

Σε λίγο πολύχρωμες φούσκες σε σχήμα καρδιάς άρχισαν να βγαίνουν  από τα καζανάκια.

Άλλες ήταν μικρές , άλλες ήταν μεγάλες, άλλες μακρουλές , άλλες στρογγυλές, άλλες είχαν μόνο ένα χρώμα, άλλες δύο, άλλες ήταν πολύχρωμες, αλλά από  τα  μαγικά καζανάκια έβγαιναν καρδούλες φούσκες !

Από το καζανάκι της Σουρλουλούς, όσο κι αν περίμενε η καημένη, καρδούλες φούσκες δεν βγήκαν ποτέ. Μόνο μια θεσπέσια, καταπληκτική μυρωδιά.

Μα τι πήγε τόσο στραβά, αφού όλα τα είχε κάνει σωστά…. Αναρωτήθηκε και δεν άντεξε άλλο, πήγε σε μια γωνιά κι άρχισε να κλαίει.

Ξαφνικά άνοιξε η πόρτα και μπήκαν μέσα άνθρωποι πολλοί. Κι όλοι έτρεξαν στο καζανάκι με το φίλτρο της φίλης μας της Σουρλουλούς. Πήραν κουταλάκια κι άρχισαν να τρώνε και να τρώνε κι ήρθαν κι άλλοι άνθρωποι  κι ακόμα όταν χόρτασαν όλοι το καζανάκι είχε κι άλλο υλικό κι ήρθαν οι συμμαθήτριες κι η δασκάλα ξετρελαμένες από την μυρωδιά κι έφαγαν κι αυτές! Κι όσοι έφαγαν ένοιωσαν τόσο όμορφα κι έφευγαν χορεύοντας , χαρούμενοι και χαμογελαστοί.

Η δασκάλα την πήρε αγκαλιά!

-         Να έρθεις αύριο να πάρεις το πτυχίο σου με άριστα!

-         -Μα δεν τα κατάφερα σε καμία δοκιμασία ! είπε εκείνη μέσα στους λυγμούς της.

-         Τα κατάφερες καλύτερα απ΄όλες γιατί από την τελευταία συνταγή έπρεπε να ξεπηδά ΑΓΑΠΗ. Κι αν δεν είναι αγάπη αυτό που έκανες, τότε τι είναι; Μπορεί μαγικά φίλτρα να μην καταφέρεις ποτέ να κάνεις. Άλλωστε δεν χρειάζεται. Αυτό που μπορείς σίγουρα όμως είναι να  κάνεις τον κόσμο πιο όμορφο και τους ανθρώπους χαρούμενους.

Έτσι η μαγισούλλα Σουρλουλού, πήρε το πτυχίο της με άριστα κι άνοιξε ένα ρεστωράν που μπορούσαν να επισκεφτούν όλοι οι άνθρωποι και να δοκιμάσουν τις λιχουδιές της δωρεάν. Γιατί τα φαγητά της περιείχαν υλικά που δεν αγοράζονται με χρήματα.

 Α να μην ξεχάσω….. ξέρετε ποιες ήταν οι  πρώτες και Καλύτερες πελάτισσες της ; ΄μα  φυσικά οι συμμαθήτριες της που δεν άλλαζαν τις γευστικές κι αρωματικές δημιουργίες της Τουρλού με τίποτα. Κι Όχι δεν έκανα λάθος, γιατί οι φίλες της την έλεγαν χαϊδευτικά Τουρλού επειδή στα φαγητά της ανακάτευε ένα σωρό, διαφορετικά περίεργα υλικά, που έδιναν ένα ξεχωριστό αποτέλεσμα κάθε φορά.

 Όμως πάντα και σε όλα της τις συνταγές πρόσθετε ένα μυστικό υλικό. Μήπως μπορείς να φανταστείς ποιο;