ΕΝΑ ΜΠΑΛΟΝΙ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ

  Ένα  ανοιξιάτικο πρωινό  καθώς η Χρύσα  βγήκε από το σπίτι της  για να πάει στο νηπιαγωγείο ,  βρήκε στην αυγή του   σπιτιού της  ένα μπλε μπαλόνι. Χαρούμενη  το πήρε στο σχολείο  για να το δείξει στους φίλους της.

   Στο ίδιο νηπιαγωγείο πήγαινε και ο Χρήστος  που αναγνώρισε  το μπαλόνι  που του χάρισαν χτες.

 Χτές  λοιπόν  ο Χρήστος  πήγε  με τους γονείς  του και  τον  αδελφό του  σε μια  έκθεση  με είδη σπιτιού . Εκεί  κάποια κυρία  που  είχε μαγαζί  του χάρισε ένα διαφημιστικό  μπλε μπαλόνι  που έγραφε  τη φίρμα  του καταστήματος παιχνιδιών  που είχε  αυτή η κυρία .

 Χαρούμενος ο Χρήστος  άρχισε να παίζει  με το μπαλόνι του   αλλά είδε κάποια παιδιά που έτρωγαν παγωτό  κι ήθελε κι εκείνος . Οι γονείς του  , του αγόρασαν  παγωτό  κι όπως άρχισε να το τρώει  δεν πρόσεξε κι ένα αεράκι    φύσηξε και πήρε το μπαλόνι  μακριά.

  Το μπαλόνι άρχισε να ταξιδεύει  ψηλά στο ουρανό   όπου συνάντησε   ένα χαρταετό που είχε ξεφύγει  σπάζοντας τον σπάγκο   την Καθαρή Δευτέρα  κι από τότε ταξίδευε μόνος του  . Χάρηκε που  βρήκε κάποιον  να κάνει   παρέα κι έτσι έγιναν φίλοι  . Όμως φύσηξε δυνατός  αέρας  και πήρε το μπαλόνι   μακριά .

- Γεια σου  φίλε , είπε  ο  χαρταετός  . Εύχομαι να ξανασυναντηθούμε κάποτε.

 Το μπαλόνι συνέχισε το ταξίδι  ώσπου συνάντησε  ένα χελιδόνι  που ερχόταν από την Αφρική.

- Μπορώ να ξεκουραστώ λίγο πάνω σου ; ρώτησε   το χελιδόνι. Ξέρεις έχασα τους φίλους μου  κι έχω κουραστεί να τους ψάχνω .

- Ευχαρίστως  , ξεκουράσου  πάνω μου. Εγώ δεν έχω φτερά  να κουραστώ . Πάω όπου με φυσάει ο άνεμος ..

 Το χελιδόνι για να ευχαριστήσει το μπαλόνι, όση ώρα  ξεκουράζονταν πάνω του ,  του είπε ιστορίες  από τη ζούγκλα   για το λιοντάρι  που μάλωνε με τη τίγρη για τη τροφή  και άλλα ενδιαφέροντα πράγματα.

 Μετά έφυγε το χελιδόνι  κι όπως πετούσε  το μπαλόνι συνάντησε ένα   τεράστιο  μπαλόνι  που είχε  ένα καλάθι από κάτω . Ένα αερόστατο!  Μια κυρία με το παιδί της  ήταν μέσα στο αερόστατο, κι ο μικρός έδειξε  το μικρό μπλε μπαλόνι .

- Πιάστο μαμά , θέλω να παίξω μαζί του γιατί δεν έχω παιχνίδια  εδώ μέσα .

Η μαμά προσπάθησε να πιάσει το μπαλόνι αλλά ο αέρας το πήρε μακριά.

 Ξαφνικά το μπαλόνι  χτύπησε πάνω σ ένα σύννεφο! Ει Πρόσεχε λίγο,  Δεν είσαι μόνος σου εδώ  πάνω , του είπε το σύννεφο.

- Συγγνώμη  , είπε το μπλε μπαλόνι , αλλά και εσύ  τρέχεις πολύ γρήγορα . Στάσου να ξαποστάσεις λίγο , να μιλήσουμε να κάνουμε παρέα .

- Λυπάμαι  , κάποια άλλη στιγμή  ίσως, τώρα βιάζομαι . Με περιμένει η   γη να ποτίσω  για να βγουν  γρήγορα τα λουλούδια  να στολίσουν την άνοιξη.

- Έχεις σπουδαία αποστολή σε θαυμάζω ! Στο καλό ,καλή βροχή! .

 Το μπαλονάκι κοιτώντας το  σύννεφο που έφυγε βιαστικό  κόντεψε να πέσει  πάνω σ’ ένα αεροπλάνο  . Ο πιλότος του τα κατάφερε  και το απέφυγε αλλά ο  αέρας του  αεροπλάνου    το έκανε να χάσει  την ισορροπία του  και να πέσει  κάτω  στη γη.

Έπεσε  λοιπόν  σε μια παιδική χαρά  όπου έπαιζαν  κάποια παιδιά και χάρηκαν  πολύ που  το βρήκαν  κι άρχισαν να  παίζουν μαζί  του .

 Περνούσαν πολύ όμορφα  μέχρι που ήρθε η ώρα  να φύγουν . Εκεί άρχισαν να τσακώνονται  γιατί όλα  τα παιδιά ήθελαν  το μπαλόνι στο σπίτι τους . Άφησαν λοιπόν  το μπαλόνι κάτω και πιάστηκαν  στα χέρια  . Ευτυχώς φύσηξε ο αέρας   και πήρε το μπαλόνι  μακριά. Για κακή του τύχη  μπλέχτηκε στα κλαδιά μιας πορτοκαλιάς . Κι ακόμα χειρότερα  , ήρθε ο μεγάλος άσπρος γάτος της Χρύσας  κι άρχισε να τον γδέρνει με  τα νύχια του .

Ευτυχώς  δεν κατάφερε να τον γδάρει  παρά μόνο να τον πετάξει  στην αυλή της Χρύσας  ακριβώς την ώρα που έβγαινε   η Χρύσα για το σχολείο.

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ

 Κάποια μέρα  ένα  παιδί  έφερε στο νηπιαγωγείο  ένα βιβλίο  που στο εξώφυλλό του είχε την εικόνα  ενός αερόστατου . Κάποιο παιδί  ρώτησε:

-Τι είναι αυτό  .

Και ξεκίνησε μια συζήτηση γιατί πολλά παιδιά ήξεραν ότι αυτό το πράγμα ήταν ένα  αερόστατο. Ένα παιδί , η Μαρία νομίζω ότι ήταν ,  κοίταζε μαγεμένη  την εικόνα και είπε :

-Πως θα ήθελα να ταξίδευα και εγώ με ένα  .

-Ωραία θα ήταν  , είπε και ο Γιώργος.

-Κι εγώ θα ήθελα πολύ είπε η Κυριακή .

-Κι εγώ, κι εγώ  , φώναξαν πολλά παιδιά μαζί.

-Ναι αλλά που μπορούμε να βρούμε ένα αερόστατο  άραγε ρώτησε  ο Θανασάκης .

_Να το πούμε στην τηλεόραση πως ψάχνουμε για αερόστατο  ,  είπε η Αγγελική . Να το πουν στις ειδήσεις .

-Μήπως μπορούμε να το αγοράσουμε  από κάποιο  κατάστημα , είπε ο Μιχάλης.

-Εγώ δεν έχω δει  να πουλάνε  τέτοια  πράγματα στα καταστήματα , είπε ο Μιχάλης .

 Η δασκάλα συμφώνησε να το πουν σε κάποιο κανάλι  στην τηλεόραση  και πρότεινε να το βάλουν  αγγελία  σε εφημερίδα « ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ».

 Την άλλη μέρα  κι αφού  είχαν  βάλει  την αγγελία  στην εφημερίδα  και το είπαν στην τηλεόραση  ήρθε στο σχολείο  ένα ενημερωτικό έντυπο  για κάποιο διαγωνισμό  ζωγραφικής   όπου το βραβείο  θα έπαιρνε  το σχολείο  που έστελνε  τις καλύτερες ζωγραφιές με θέματα από όλη τη  γη . Και  το βραβείο  αυτό θα ήταν  ένα αερόστατο.

 Τα παιδιά ενθουσιασμένα έβαλαν   όλη τους τη τέχνη  και ζωγράφισαν βουνά , θάλασσες ,  ποτάμια , χωράφια  , παιδιά από όλη τη γη  και άλλα ωραία  και τα έστειλαν  για να συμμετέχουν στο διαγωνισμό.

 Όσο  όμως περίμεναν  νέα από τον διαγωνισμό  ζωγραφικής  ήρθε  στο νησί  μας ένα  τσίρκο κι η Αννούλα  είδε ένα ωραίο αερόστατο. Ρώτησε  αν  το πουλούσαν και οι άνθρωποι του τσίρκου   της είπαν πως το πουλούσαν αλλά ήταν πολύ ακριβό  Η  Αννούλα  μίλησε στους συμμαθητές της  για το  ακριβό  αερόστατο  και τα παιδιά αποφάσισαν  να σπάσουν  τους κουμπαράδες τους  και να βάλουν όλα μαζί  τα χρήματα για να τα αγοράσουν . Όμως τα χρήματα  δεν ήταν αρκετά  .

_Έχω μια ιδέα  , είπε  η Μαρία . Να κάνουμε παζάρι  και να πουλήσουμε  παιχνίδια που δεν θέλουμε πια

 

.

-Μπράβο ! φώναξαν με ενθουσιασμό  τα  παιδιά και άρχισαν   τις  ετοιμασίες.

 Δούλεψαν  πάρα πολύ και το παζάρι  που έστησαν  στη αυτή του σχολείου πήγε πολύ καλά . Κατάφεραν μάλιστα  να μαζέψουν το ποσό και να αγοράσουν το αερόστατο  που τόσο πολύ ήθελαν .

  Ένα  φορτηγό  του τσίρκου το έφερε στην αυλή  του σχολείου  . Ήταν   ένα μεγάλο  μπαλόνι  , που είχε  σαν μπαλώματα  τετράγωνα κομμάτια  με όλα τα χρώματα  που μπορούσε κανείς να φανταστεί. Από κάτω ήταν  ένα μεγάλο καλάθι  δεμένο με σχοινιά  πάνω στο μπαλόνι . Τα παιδιά έστησαν γύρω του ένα γαϊτανάκι  κι άρχισαν να χορεύουν « έχουμε αερόστατο , έχουμε αερόστατο».

 Μετά  άρχισαν τις προετοιμασίες για το ταξίδι  . Πρώτα  λοιπόν έκαναν  κατάλογο με τα πράγματα  που ήθελαν να πάρουν μαζί τους : Κινητό τηλέφωνο, για ώρα ανάγκης, μαξιλάρια ,  τσάντα  με καλλυντικά ,  βιβλία , φαγητό , νερό  , φάρμακα , ζεστά ρούχα  και παπούτσια γιατί εκεί πάνω κάνει πολύ  κρύο .

 Ξαφνικά  ανακάλυψαν  ότι  είχαν   να αντιμετωπίσουν  ένα σοβαρό   πρόβλημα . Που θα χωρούσαν όλα τα παιδιά  κι όλα τα πράγματα  μαζί σε αυτό το καλάθι . Καθώς  σκέφτονταν  να δουν τι θα κάνουν   έξω  από το σχολείο  σταμάτησε ένα φορτηγό  που έφερε ένα μεγάλο αερόστατο  που είχε πάνω του ένα  σωρό ζωγραφιές . Είχε ένα ψαρά  που ψάρευε στο ποτάμι  μέσα στη βάρκα του  , ενώ έξω στη στεριά  ήταν το σπίτι του  και το άλογό του   και γύρω, γύρω  δέντρα.

 -Τι είναι τούτο πάλι  ; αναρωτήθηκαν .

- Είναι  το βραβείο που κερδίσατε  στο διαγωνισμό ζωγραφική ς , είπε ένας κύριος  που κατέβηκε από το φορτηγό  και με την βοήθειά  του οδηγού  το μετέφεραν  στην αυλή του σχολείου.

 Νέες χαρές  , χοροί και τραγούδια  « έχουμε αερόστατο , έχουμε  αερόστατο.» Πάλι όμως τα παιδιά   ήταν πολλά ακόμα κι αν μοιράζονταν στα 2  αερόστατα . Άρχισαν  λοιπόν να συζητούν  τη λύση  να φύγουν για ταξίδι  τα μισά παιδιά και μετά τα υπόλοιπα. Ναι αλλά κανείς δεν ήθελε να μείνει πίσω  κι έτσι ξεκίνησαν όλοι καυγάδες . Πάνω στο καυγά  χτύπησε το τηλέφωνο  κι ήταν κάποιος κύριος Ταξείδης  . Αυτός ο κύριος άκουσε  στη  τηλεόραση  ότι τα  παιδιά  αυτού του σχολείου  αναζητούσαν αερόστατο  κι επειδή εκείνος  είχε ένα που μ’ αυτό  είχε ταξιδέψει όλο τον κόσμο το είχε βαρεθεί  και  είπε πως θα το προσφέρει  ευχαρίστως στα παιδιά .

 -Ζήτω,  φώναξαν τα παιδιά   όλα τα παιδιά μαζί , να είσαι καλά κύριε  Ταξείδη!

  Την άλλη μέρα ένα τρίτο  αερόστατο  πολύχρωμο  προστέθηκε στην αυλή του σχολείου  . Αυτό ήταν γεμάτο  πολύχρωμες μπάλες  σε ό,τι χρώμα μπορούσε κανείς να φανταστεί . Τα παιδιά ήταν  πολύ χαρούμενα . Χωρίστηκαν λοιπόν σε τρεις ομάδες  ανάλογα με τους φίλους που ήθελαν  να είναι μαζί  στο μεγάλο ταξίδι  και κάθε  ομάδα διάλεξε σε πιο αερόστατο θα ταξιδέψει  και που θα πήγαινε.

 Εδώ  έγιναν κάτι μικροκαυγάδες   αλλά όταν υπάρχει καλή διάθεση  λύνονται όλα  τα προβλήματα . Έτσι το αερόστατο με τα μπαλώματα  θα πήγαινε στο  Βόρειο  πόλο  , το  άλλα με τις μπαλίτσες   στον Ισημερινό  και το τρίτο   , με τις πολύχρωμες   εικόνες   να γυρίσει μια βόλτα  όλη τη γη.  Η συμφωνία ήταν  να δουν και να φωτογραφίσουν  τα μέρη που θα πήγαιναν και να φέρουν κάτι από  αυτό για να  τα δουν και οι άλλες ομάδες  .

 Ξαφνικά  τα παιδιά ανακάλυψαν  ότι δεν  είχαν σκεφτεί  να πάρουν μαζί τους  κιάλια και φωτογραφική  μηχανή και έτσι πήγαν να τα αγοράσουν . Ήταν όμως  κι ένα άλλο πρόβλημα που προέκυψε . Πως   θα ταξίδευαν   ένα τέτοιο μεγάλο ταξίδι   και με ένα  τέτοιο παράξενο   μέσο  χωρίς να υπάρχει κάποιος   μεγάλος και έμπειρος   σε αυτό ;

 Ο κύριο Ταξείδης που ήταν ακόμα εκεί  , βλέποντας τον ενθουσιασμό  των παιδιών  δέχτηκε να συνοδέψει  την ομάδα που θα έκανε τον γύρω όλης της γης  και να δώσει οδηγίες στο δάσκαλο   που θα συνόδευε    τη ομάδα που θα πήγαινε στο  Ισημερινό και στον μπαμπά   της Κατερίνας  που ήταν πιλότος   και θα συνόδευαν τη Τρίτη ομάδα  στο  βόρειο και στο νότιο πόλο.

 Μια όμορφη  Κυριακή  τα παιδιά αποχαιρέτησαν  τους γονείς τους   μπήκαν στ’ αερόστατα    και ξεκίνησαν   για το μεγάλο   ταξίδι . Γέμισαν  αέρα  τα μπαλόνια , πέταξαν  έξω  τα σακιά με την άμμο  και σιγά, σιγά  τα αερόστατα  άρχισαν να ανεβαίνουν . Ευτυχώς  που ο κύριος Ταξείδης  θυμήθηκε  και πήραν  όλοι μαζί τους  από πυξίδα  κι έτσι  θα ήξεραν προς τα πού θα πάνε .

 Μετά από  μερικές μέρες  γύρισε  πρώτο το αερόστατο  που πήγε  στον Ισημερινό . Τα  παιδιά  γύρισαν   μαυρισμένα  κι έφεραν μαζί τους  ένα σωρό φωτογραφίες  από τη ζούγκλα .  Έβγαλαν   ένα μικρό μαϊμουδάκι,  που ήθελε να έρθει μαζί τους γιατί έγιναν φίλοι ,  μπανάνες  και δώρα κολιέ από κοχύλια  που τους χάρισαν  οι κάτοικοι της Αφρικής.

 Μερικές  μέρες αργότερα  γύρισε το αερόστατο  με τα παιδιά  που  είχαν πάει στους πόλους  της γης. Αυτά  έ έβγαλαν φωτογραφίες  ένα μικρό αρκουδάκι  άσπρο, που το βρήκαν  να κλαίει μόνο του  στους πάγους  και ένα πιγκουΐνο  που έδειχνε να θέλει  να έρθει μαζί τους . Μετά από λίγες ημέρες  γύρισε  και το τρίτο αερόστατο με την ομάδα που έκανε το γύρο της γης  . Αυτά  τα παιδιά είχαν  φυσικά μαζέψει  το περισσότερο  υλικό  και τις πιο πολλές φωτογραφίες  . Τι  δελφίνια  , φάλαινες καρχαρίες   στη θάλασσα, καμήλες  στην έρημο  . Τι καγκουρό  στην Αυστραλία , τι κοάλα στην Κίνα   , τι  ινδιάνικα καπέλα  , τι  εικόνες θαυμαστές απ’ όλη τη γη.

 Τα παιδιά  εμφάνισαν  τις φωτογραφίες  τους και τις  παρουσίασαν  σε μια έκθεση  στο σχολείο  , όπου ήρθε όλη η πόλη.  Μίλησαν σε μια μεγάλη συγκέντρωση  για όλα  όσα κάθε ομάδα   είδε και έζησε  εκεί που πήγαν και κατέληξαν  στο ότι το ωραιότερο   μέρος  που  είδαν ταξιδεύοντας  με το αερόστατό τους   εκεί ψηλά μέσα στα σύννεφα  κοντά στον ήλιο  ,  είναι  η Ελλάδα .

 Πάντως  έβαλαν τα αερόστατα  σε  ένα μεγάλο γκαράζ   και  είναι πρόθυμα  να τα δώσουν  σ’ όποιον  θέλει να ζήσει  περιπέτειες  σαν τις δικές τους  και να  δει τον κόσμο από ψηλά.

 

ΣΕΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΚΑΣΤΡΟ    (ΑΡΙΘΜΟΤΟΠΙΑ)

( στο πλαίσιο του προγράμματος " Μαθαίνουμε Παρέα"

 του Ιδρύματος Λάτση, με τίτλο 

" Ταξίδι μαγικό 

στου κάστρου τα σοκάκια 

με οδηγό το γλάρο

και το αερικό"

 τις Απόκριες στη θεματική  "Γνωρίζω τα παιδιά του Κόσμου"

 δημιουργήθηκε αυτό το παραμύθι  κι ο πίνακας των 100)

.....................................................................................

Κάποτε στα σπίτια του κάστρου ζούσαν οι οικογένειες των αριθμών που όλοι αυτοί ήταν μεταξύ τους συγγενείς.

Ζούσε ο παππούς 0 και τα 10 παιδιά του το 10,20,30,40,50,60,70,80,90,100 και τα εγγόνια του γιατί κάθε παιδί του είχε 9 παιδιά, δηλαδή το 10 είχε παιδιά το 1, το 2, το 3, το 4, το5, το6, το7 ,το8 και το9. το 20 είχε το 11, το12 κλπ.

Και ζούσαν όλοι μαζί όμορφα κι αγαπημένα.

Ώσπου μια μέρα ξαφνικά , άρχισε η γη να τρέμει ,και μαζί της να τρέμουν και τα σπίτια και τα τείχη του κάστρου και σιγά-σιγά το ένα μετά το άλλο άρχισαν να γκρεμίζονται.

Κάποια στιγμή που σταμάτησε ο φοβερός σεισμός κι αφού τα σπίτια και τα τείχη του κάστρου είχαν γίνει ερείπια, ένας σωρός από πέτρες και ξύλα.

Τότε μαζεύτηκαν τα 10 παιδιά του 0 στην πλατεία του κάστρου κι άρχισαν να συζητούν φοβισμένα για το κακό που τους βρήκε.

-Εγώ κι η οικογένειά μου σκεφτόμαστε, τώρα που καταστράφηκε το σπίτι μας, να φύγουμε , πατέρα, και να πάμε να ζήσουμε σ΄έναν άλλο τόπο , όπου εκεί δεν θα γίνονται σεισμοί. Είδαμε λοιπόν στον χάρτη ένα άλλο μέρος της Ελλάδας που λέγεται Ναύπλιο κι έχει ψηλά σ΄ένα βουνό ένα μεγάλο κάστρο το ΠΑΛΑΜΗΔΙ  και λέμε να πάμε εκεί γιατί θα μας θυμίζει τον τόπο μας  , καθώς το Ναύπλιο εκτός από Κάστρο έχει και θάλασσα που τόσο αγαπάμε, είπε το10.

-Κι εμείς πατέρα το ίδιο σκεφτήκαμε, είπε το 20, αλλά λέμε να πάμε κάπου μακρυά, στην ΙΑΠΩΝΙΑ, και να κάνουμε μια νέα αρχή ζώντας μ΄αυτούς του διαφορετικούς ανθρώπους με τα σχιστά μάτια.

-Μάλλον κι εμείς πατέρα θα πρέπει να φύγουμε και να πάμε σ΄ένα μέρος που μοιάζει με την Ελλάδα μας κι είναι διαφορετικό. Λέμε να πάμε στην ΒΕΝΕΤΙΑ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ, όπου τα σπίτια είναι χτισμένα πάνω σ΄ένα ποτάμι κι οι άνθρωποι εκεί κυκλοφορούν με κάτι περίεργες βάρκες που τις λένε γόνδολες. Και κάνουν ωραίες μάσκες και στολές για πρίγκιπες και πριγκίπισσες για το καρναβάλι, είπε το 30.

-Εμείς πατέρα λέμε να μπούμε σ΄ένα καράβι κι όπου μας πάει, είπε το 40.( ΙΝΔΙΑ)

-Εγώ πατέρα έκανα ένα παιχνίδι, έκλεισα τα μάτια, έβαλα το δάχτυλό μου πάνω στη σφαίρα με το χάρτη της γης και μετά την γύρισα, όταν σταμάτησε το δάχτυλό μου ήταν πάνω στο σημείο που έλεγε ΑΝΤΑΡΚΤΙΚΗ κι εκεί λέμε να πάμε, είναι εκεί ψηλά στο βόρειο πόλο, είπε το 50.

-Εμείς πατέρα λέμε να πάμε στην ΑΦΡΙΚΗ γιατί εκεί λένε πως υπάρχουν ορυχεία χρυσού και μπορεί να σταθούμε τυχεροί και να γίνουμε πλούσιοι, είπε το 60.

-Εμείς πατέρα θέλουμε να πάμε σε μια πολύ  χώρα, που έχει μια υπέροχη έρημο  και να ζήσουμε παραμυθένια σαν τον Αλαντιν, τέτοια χώρα είναι η ΑΡΑΒΙΑ, είπε το 70.

-Η οικογένειά μου θέλει να πάμε στην ΑΜΕΡΙΚΗ, πατέρα, στην χώρα των ινδιάνων, γιατί έχουμε ακούσει τόσα πολλά γι αυτό το σοφό λαό, που πιστεύουμε ότι η ζωή εκεί θα είναι πολύ όμορφη, είπε το 80.

-Εμείς πατέρα, λέμε να πάμε σε μια χώρα, που επίσης μοιάζει σε πολλά με την Ελλάδα, αλλά έχει διαφορετική μουσική, διαφορετικούς χορούς και διαφορετικά ρούχα , βρίσκεται κι εκείνη στην Ευρώπη κι είναι η ΙΣΠΑΝΙΑ, είπε το 90.

-Εγώ  πατέρα, έχω έναν καλό φίλο που ζει στην ΑΓΓΛΙΑ. Και συχνά μου γράφει να τον επισκεφτώ γιατί είναι ένας τόπος γεμάτος παραμυθένια κάστρα, κι επειδή εμάς μας αρέσουν πολύ τα κάστρα, είπαμε να πάμε να ζήσουμε εκεί, είπε το 100.

Το 0 στεναχωρέθηκε πολύ, αλλά τι μπορούσε να τους πει.

-να πάτε όπου νομίζετε πως θα είναι καλά για σας, όμως να μου στείλετε γράμματα  με τα νέα σας, να μου γράψετε πως σας φαίνεται ο νέος τόπος και μη ξεχάσετε να μου στείλετε τη νέα σας διεύθυνση για να μπορώ να σας στείλω κι εγώ γράμμα.

Έτσι λοιπόν σιγά-σιγά , όλα τα παιδιά και τα εγγόνια του, μπήκαν στο πλοίο κι  έφυγαν για τις περιοχές που διάλεξαν.

Όταν έμεινε μόνο του το 0, ‘έψαξε και βρήκε μηχανικούς και αρχιτέκτονες και τους ζήτησε να φτιάξουν σχέδια για νέα κτίρια που να αντέχουν και να μη γκρεμίζονται σε περίπτωση σεισμού, καθώς και για νέα τείχη, πιο γερά για το κάστρο. Και στρώθηκαν όλοι αυτοί στη δουλειά και του παρουσίασαν τον τρόπο που θα μπορούσαν να φτιάξουν νέα αντισεισμικά σπίτια και δυνατά τείχη που δεν θα γκρεμίζονται με το σεισμό.

Εν των μεταξύ, άρχισαν να έρχονται τα γράμματα από τα διάφορα μέρη του κόσμου, όπου είχαν μεταναστεύσει τα 10 παιδιά του.

 

 

ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 10

 

Αγαπημένε μου πατέρα,

Μετά το ταξίδι με το πλοίο, μπήκαμε σε ένα λεωφορείο κι ήρθαμε στο Ναύπλιο. Είναι μια πολύ ωραία πόλη που έχει πραγματικά ένα κάστρο ψηλά στο βουνό και το λένε ΠΑΛΑΜΗΔΙ. ΄Εχει επίσης κι ένα άλλο κάστρο μέσα στη θάλασσα που το λένε ΜΠΟΥΡΤΖΙ και παλιά το χρησιμοποιούσανε σαν φυλακή για να κλείνουν μέσα τους κακούς.

Είναι ωραία εδώ, όπως σου έγραψα και πιο πάνω, αλλά είναι δύσκολο να ζήσουμε εμείς εδώ, γιατί δεν βρίσκω δουλειά, γιατί όπως ξέρεις εγώ ξέρω να φροντίζω τα χωράφια μου και να παράγω μαστίχι. Εκτός αυτού μας λείπει πολύ το νησί μας κι οι φίλοι μας. Σκεφτόμαστε πως ίσως κάναμε λάθος που φύγαμε.

Σου στέλνω φωτογραφίες για να δεις το ΝΑΥΠΛΙΟ.

 https://youtu.be/zBC-3lKSV5A?si=gfpxSsuoYTcriVXv

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 20

Αγαπημένε πατέρα, μετά από το ταξίδι μας με το πλοίο που φύγαμε από τη Χίο, πήραμε το αεροπλάνο κι αφού ταξιδέψαμε πάρα πολλές ώρες, φτάσαμε στην Ιαπωνία.

Εδώ τα πράγματα είναι αρκετά δύσκολα, γιατί η γλώσσα είναι πάρα πολύ δύσκολη και τα γράμματά τους δεν μοιάζουν καθόλου με τα δικά μας.

Οι γυναίκες λέγονται γκέισες ‘έχουν κότσο τα μαλλιά τους και τα στολίζουμε με κάτι σαν χοντρές βελόνες και φορούν κάτι μακριά φορέματα με φαρδιά μανίκια και κρατούν βεντάλιες κι όταν βγαίνουν έξω κρατούν ομπρέλες για να μην τις κάψει ο ήλιος γιατί είναι πολύ ανοιχτόχρωμες, σχεδόν άσπρες. Κι οι άντρες έχουν κοτσίδα γίνονται σαμουράι και μαθαίνουν πολεμικές τέχνες και πώς να χρησιμοποιούν το σπαθί.

Τα σπίτια τους που λέγονται παγόδες είναι περίεργα κι οι άνθρωποι αντί για αυτοκίνητα κυκλοφορούν με ποδήλατα.

Σκεφτόμαστε πολύ τις ομορφιές του τόπου μας, τις βόλτες μας στο λιμάνι, τους φίλους μας, πόσο όμορφα περνούσαμε στο νησί μας και νομίζω πως μάλλον δεν έπρεπε να φύγουμε.

Σου στέλνω μερικές φωτογραφίες από την Ιαπωνία και την γειτονική Κίνα.

 

 

http://youtu.be/uF0WVScRv3E

 

http://youtu.be/m-HwYXclDWo

 

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 30

Αγαπημένε μου πατέρα,

Μετά το ταξίδι με το πλοίο, που φύγαμε από το νησί μας, μπήκαμε σε ένα άλλο πιο μεγάλο πλοίο και ήρθαμε στην Ιταλία.

Η Ιταλία είναι πάρα πολύ όμορφη ( μοιάζει πολύ με την Ελλάδα, το ίδιο κι οι κάτοικοί της) κι η Βενετία ακόμα πιο όμορφη. Μέσα στο ποτάμι υπάρχουν κάτι περίεργες βάρκες που τις λένε γόνδολες κι ο οδηγός της βάρκας-γόνδολας τραγουδά πολύ όμορφα τραγούδια. Η γλώσσα που μιλάνε είναι εύκολη, και περιμένουμε με ανυπομονησία το καρναβάλι, όπου ντύνονται πρίγκιπες και πριγκίπισσες και φορούν όμορφες μάσκες.

Μας λείπει πολύ το νησί μας, οι φίλοι, οι συγγενείς και αυτά που κάνουμε εμείς εκεί τις απόκριες ( η Μόστρα στα Θυμιανά .

Σου στέλνω μερικές εικόνες από την Ιταλία.

 

http://youtu.be/bn_VJ9o-_5Y

 

http://youtu.be/vn81xFZ03Vk

      ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 40

Αγαπημένε μου πατέρα, όταν φτάσαμε στον Πειραιά με το πλοίο που φύγαμε από τη Χίο, μπήκαμε στο πρώτο πλοίο που βρήκαμε μπροστά μας και μετά από ταξίδι πολλών ημερών, φτάσαμε σε μια χώρα που λέγεται Ινδία .

Εδώ οι άνθρωποι είναι πιο σκουρόχρωμοι από εμάς, οι γυναίκες φοράνε πολύχρωμα ρούχα με ζωηρά χρώματα και μαντήλι μακρύ στο κεφάλι που κρύβει και το πρόσωπο και πολλά κοσμήματα  κι οι άντρες φοράνε άσπρα μακρυά ρούχα και στο κεφάλι κάτι σαν μαντήλι τυλιγμένο γύρω γύρω που το λένε τουρμπάνι.

Κάνει πολύ ζέστη κι ο ήλιος καίει.

 Για να μετακινούνται Χρησιμοποιούν τους ελέφαντες , αντί για άλογα , που τους στολίζουν με χάντρες και  χρωματιστά χαλάκια.

 Είναι πολύ φτωχική αλλά όμορφη χώρα.

Εμάς όμως μας λείπει π

http://youtu.be/dQwrftTPDD8

 

http://youtu.be/SgiLOzFQh14

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 50

 Αγαπημένε μας πατέρα,

Εμείς όπως ξέρεις αποφασίσαμε να έρθουμε στην Ανταρκτική, στο Βόρειο πόλο, γιατί έτσι έτυχε στο χάρτη .΄Ετσι μετά το πλοίο που μας πήρε από τη Χίο, μπήκαμε σ΄ένα αεροπλάνο και μετά από ένα μεγάλο και κουραστικό ταξίδι φτάσαμε στο βόρειο πόλο.

Όμως εδώ τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα , το κρύο είναι τσουχτερό κι εμείς που δεν είμαστε συνηθισμένοι δεν αντέχουμε. Φοράμε βέβαια πολύ ζεστά ρούχα από δέρματα ζώων και γούνες και σκουφιά και γάντια και κασκόλ, αλλά εδώ όλα είναι καλυμμένα από χιόνι που σε πολλά σημεία γίνεται πάγος.

Εδώ είναι 6 μήνες μέρα και 6 μήνες νύχτα κι εμείς που είχαμε συνηθίσει η νύχτα να είναι μόνο λίγες ώρες και η μέρα κάποιες ώρες πιο πολλές από την νύχτα, δεν μπορούμε να συνηθίσουμε.

Απ’ ‘ότι μάθαμε έτσι είναι οι συνθήκες και στο Νότιo πόλο που ζουν οι πιγκουίνοι.

 ( εργας. Μέρα-νύχτα) Οι άνθρωποι  είναι πιο σκουρόχρωμοι από μας και λέγονται Εσκιμώοι ,ζουν σε σπίτια φτιαγμένα από πάγο που

λέγονται ινγκλού, και για να μετακινηθούν χρησιμοποιούν έλκηθρα που τα σέρνουν κάτι μεγάλα σκυλιά χάσκυ και το φαγητό τους είναι ψάρια που ψαρεύουν στα παγωμένα νερά ή ζώα που σκοτώνουν στο κυνήγι.

΄Εχει βέβαια και τις ομορφιές τους αυτός ο τόπος που σου στέλνουμε εικόνες για να δεις κι εσύ, αλλά εμάς μας λείπει το νησί μας, με τον ωραίο του καιρό, με τις μυρωδιές και τα ωραία φαγητά μας και τα φρούτα μας

.             

https://youtu.be/CHSnz0bCaUk

 

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 60

Αγαπημένε μου πατέρα, μετά το ταξίδι που κάναμε με το πλοίο που φύγαμε από τη Χίο, μπήκαμε σε ένα άλλο μεγάλο πλοίο που μας έφερε στην Αφρική.

Στο πρώτο λιμάνι που πήγαμε είχαν πόλεμο κι άνθρωποι σκοτώνονταν παντού κι εμείς φοβηθήκαμε και δεν σταματήσαμε εκεί.

Μετά πήγαμε σε έναν άλλο τόπο , όπου και βγήκαμε.

Εδώ οι άνθρωποι είναι πολύ σκουρόχρωμοι, έχουν σχεδόν το χρώμα της σοκολάτας και μιλούν πολύ διαφορετικά αππό εμάς

ικά από μας. Είναι ντυμένοι με πολύ ελαφρά ανοιχτόχρωμα ρούχα γιατί ο ήλιος είναι πολύ δυνατός και κάνει φοβερή ζέστη . Είναι πολύ δύσκολο να βρουν φαγητό , καθαρό νερό για να πιούνε και φάρμακα και περνάνε άσχημα.

 Προχωρήσαμε μέσα στη ζούγκλα, όπου οι άνθρωποι μένουν σε αχυρένιες καλύβες, βάφουν το πρόσωπο και το σώμα τους και φοράνε διάφορα στολίδια από φτερά ξύλα κ.α  στη ζούγκλα υπάρχουν πολλά άγρια ζώα κι είναι πολύ επικίνδυνα γι αυτό σκεφτόμαστε με νοσταλγία το ήσυχο και ήρεμο νησί μας και δεν μας αρέσει καθόλου εδώ.

Όχι ότι είναι άσχημος ο τόπος, αλλά να πώς να στο πω εμείς έχουμε συνηθίσει αλλιώς.

 https://youtu.be/Sn2G8buWw_I

 

       

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 70

Αγαπημένε μου πατέρα,

Μετά από πολλές ταλαιπωρίες φτάσαμε επιτέλους στην έρημο της Σαχάρας. Αφού φύγαμε με το πλοίο από το νησί, ταξιδέψαμε με αεροπλάνο και φτάσαμε σε μια χώρα όπου κυκλοφορούσαν πολλοί άντρες με  στρατιωτικά ρούχα και μια καρό μαντίλα στο κεφάλι στερεωμένη με μια μαύρη κορδέλα, που κρατούσαν όπλα. Μιλούσαν περίεργα και δεν καταλαβαίναμε τι έλεγαν.

Μετά μπήκαμε σ΄ένα παλιό στραπατσαρισμένο λεωφορείο και κάποτε φτάσαμε σε μια όαση, δηλαδή ένα μέρος που είχε νερό, λίγους φοίνικες και μερικά σπίτια φτιαγμένα από πηλό. Πέρα από κει ήταν μια χρυσαφένια περιοχή γεμάτη καυτή άμμο που ήταν η έρημος.

Εκεί στην έρημο κάνει φοβερή ζέστη την ημέρα γι αυτό κι οι άνθρωποι φοράνε άσπρα ρούχα κι έχουν καλυμμένο και το κεφάλι τους με άσπρη μαντίλα και το βράδυ κάνει τρομερό κρύο γι αυτό πρέπει να έχουν μαζί τους χοντρά ρούχα και σκεπάσματα. Στην έρημο ζουν οι βεδουίνοι που είναι βοσκοί και δεν έχουν σταθερό σπίτι, αλλά όπου βραδιάζονται στήνουν τη σκηνή τους και κοιμούνται γι αυτό και τους λένε νομάδες. Μετακινούνται πάνω σε καμήλες, γιατί οι καμήλες είναι τα μόνα ζώα που αντέχουν να ζήσουν στην έρημο καθώς μπορούν να περάσουν πολλές ώρες χωρίς νερό και το νερό στην έρημο είναι πολύ σπάνιο. Οι καμήλες αποθηκεύουν νερό στο σώμα τους κι έτσι αντέχουν. Πάνω στις καμήλες φορτώνουν τη σκηνή κι ό,τι χρειάζεται το νοικοκυριό τους που το κουβαλάνε μαζί τους όπου πάνε.

Τα πράγματα εδώ είναι πολύ δύσκολα κι αν πραγματικά εδώ η περιοχή είναι μαγευτική, νομίζω ότι δεν θα αντέξουμε στις νέες συνθήκες της πολλής ζέστης την ημέρα και του δυνατού κρύου το βράδυ.

Σου στέλνω μερικές εικόνες για να γνωρίσεις κι εσύ αυτό τον παραμυθένιο τόπο που γράφτηκαν τόσα παραμύθια όπως Ο ΑΛΑΝΤΙΝ, Ο ΑΛΗ ΜΠΑΜΠΑ ΚΙ ΟΙ ΣΑΡΑΝΤΑ ΚΛΕΦΤΕΣ, ΧΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΥΧΤΕΣ.

 

http://youtu.be/lcdeBxkjqLg 

 

http://youtu.be/Y3FzwqwRKC8

 

ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 80

Αγαπημένε μου πατέρα,

Σου γράφω από την μακρινή Αμερική, την χώρα των ινδιάνων και των καουμπόηδων.

Φτάσαμε εδώ μετά από μια μεγάλη ταξιδιωτική περιπέτεια, αφού φύγαμε με το πλοίο από την Χίο , ταξιδέψαμε πολλές ώρες με το αεροπλάνο κι όταν κάποτε φτάσαμε δυσκολευτήκαμε πάρα πολύ να συνηθίσουμε γιατί έχουμε διαφορά ώρας, ξέρεις τι είναι αυτό;’ Άλλη ώρα έχουμε στην Ελλάδα κι άλλη ώρα στην Αμερική, δηλ ενώ εκεί είναι ας πούμε μεσημέρι, εδώ είναι βράδυ και δεν ήταν εύκολο να το καταλάβουμε.

Εδώ λοιπόν είδαμε ένα τεράστιο άγαλμα το άγαλμα της ελευθερίας.

 Και μετά είδαμε τους ινδιάνους που ζουν μακρυά από τις πόλεις, σε κάτι στρογγυλές σκηνές που είναι φτιαγμένες από δέρματα ζώων  κι είναι ζωγραφισμένες με περίεργα σχέδια. Και τα ρούχα τους είναι φτιαγμένα από δέρματα, έχουν μακριά μαλλιά και στο κεφάλι φοράνε φτερά. είναι λίγο πιο κόκκινοι από μας γι αυτό τους λένε ερυθρόδερμους και καβαλάνε άλογα για να πάνε για κυνήγι. Τα βράδια βάζουν φωτιά και κάθονται γύρω-γύρω και συζητάνε ή καμιά φορά χορεύουν γύρω από ένα περίεργο άγαλμα που πιστεύουν ότι τους προστατεύει και το λένε τοτέμ.

Γνωρίσαμε και τους καουμπόηδες, που είναι απλά βοσκοί για τις αγελάδες ( γιατί έχουν μεγάλα κοπάδια εδώ) κι έχουν όπλα για να προστατεύουν το κοπάδι τους από τους λύκους ή τους κλέφτες.

Ξέρεις πατέρα, την Αμερική την ανακάλυψε ένας ισπανός θαλασσοπόρος ο Χριστόφορος Κολόμβος τον 15^ο αιώνα, μέχρι τότε έμεναν εδώ μόνο ινδιάνοι και δεν ήταν σχεδιασμένη στο χάρτη της γης.

Ωραία και καλά όλα αυτά, αλλά εμείς δεν μπορούμε να συνηθίσουμε εδώ και νοσταλγούμε πάντα το νησί μας με τις δικές του ομορφιές που μας λείπουν.

Σου στέλνουμε πάντως εικόνες απ΄αυτό τον τόπο.

http://youtu.be/g100hrrAd24

http://youtu.be/ll9XTDX0xOY

          

ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 90

Αγαπημένε μου πατέρα,

Είμαστε όλοι καλά και φτάσαμε μετά από ένα κουραστικό ταξίδι σ΄αυτή τη γωνιά της Ευρώπης που λέγεται Ισπανία.

Μοιάζει πολύ με την Ελλάδα, έχει τον ίδιο καιρό κι όταν μιλάνε οι άνθρωποι είναι σαν να τραγουδάνε. Βέβαια εμείς δεν ξέρουμε αυτή τη γλώσσα και δυσκολευόμαστε.

Εδώ οι γυναίκες φοράνε μακριά φορέματα σε κόκκινο και μαύρο χρώμα με φραμπαλάδες κι έχουν κότσο τα μαλλιά τους που τα στολίζουν με λουλούδια και χορεύουν έναν υπέροχο χορό που τον λένε φλαμέγκο.

Κι οι άντρες χορεύουν μαζί με τις γυναίκες έναν χορό που τον λένε ταγκό.

Οι άντρες όμως παλεύουν και με τους ταύρους στο γήπεδο κι αυτό το λένε ταυρομαχία κι αυτούς ταυρομάχους.

Είναι ωραίος κι ηλιόλουστος τόπος γεμάτος από αρώματα λουλουδιών,

Κανένας τόπος όμως δεν έχει το άρωμα της μαστίχας και του μανταρινιού, που έχει το νησί μας κι αυτό μας λείπει πολύ.

Σου στέλνω εικόνες για να δεις κι εσύ πως είναι η Ισπανία.

 https://youtu.be/jUK9EC28g5A

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 100

Αγαπημένε μου πατέρα,

Μετά το ταξίδι με το πλοίο που φύγαμε από τη Χίο, πήραμε το αεροπλάνο και σε λίγες ώρες φτάσαμε στην Αγγλία, που λέγεται και αλλιώς Μεγάλη Βρετανία.

Εδώ μας περίμενε ο φίλος μου κι όλα ήταν καλά γιατί όπως ξέρεις έχουμε μάθει καλά τα Αγγλικά και συνεννοούμαστε με ευκολία.

Μας φιλοξένησε για λίγες μέρες στο σπίτι του και μας ξενάγησε για να γνωρίσουμε τον τόπο.

Η Αγγλία είναι ένα μεγάλο νησί στα βορειοδυτικά της Ευρώπης, έχει πάρα πολλά κάστρα, έχει ένα τεράστιο Ρολόι που το λένε Μπίγκ Μπεν, έχει ακόμα και σήμερα βασίλισσα που τη λένε Ελισάβετ και  που βγαίνει βόλτα με την άμαξά της.Η  στολή των στρατιωτών της μοιάζει με τα μολυβένια στρατιωτάκια, κι η παραδοσιακή στολή των αντρών είναι με κόκκινη καρώ και κοντή  ίσια φούστα ( όπως η δική μας παραδοσιακή στολή έχει τη φουστανέλα) και παίζουν ένα παραδοσιακό όργανο που εμείς δεν το ξέρουμε και λέγεται πίπιζα. Στους δρόμους κυκλοφορούν κόκκινα λεωφορεία που έχουν 2 ορόφους ( σαν τα διώροφα σπίτια του κάστρου μας).

Είναι πραγματικά εντυπωσιακός τόπος, αλλά έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα. ΄Εχει συνέχεια συννεφιά και βρέχει. Του ήλιου το φως δεν το είδαμε όσες μέρες είμαστε εδώ. Και μας λείπει, μας λείπει πολύ ο ήλιος την Ελλάδας και το νησί μας.

Σου στέλνω εικόνες για να γνωρίσεις κι εσύ αυτό το μέρος.

 

http://youtu.be/mHrWZha56O0

 ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ.

Αγαπημένα μου παιδιά,

 έλαβα τα γράμματά σας απ΄όλα τα μέρη της γης, όπου ο καθένας σας έχει πάει και απ΄αυτά που είδα και γράφετε, κατάλαβα ότι κανείς σας δεν είναι ευχαριστημένος που πήγε εκεί που διάλεξε.

Εδώ είναι ο τόπος σας, εδώ γεννηθήκατε, εδώ μεγαλώσατε, εδώ παίξατε, εδώ αγαπήσατε, εδώ φτιάξατε τις οικογένειές σας, εδώ είναι οι φίλοι σας κι οι γωνιές που ζήσατε. ΄Οπου αλλού και να πάτε θα είστε απλά μετανάστες, που μπορεί ίσως και να γίνεται πλούσιοι, ευχαριστημένοι όμως δεν θα είστε γιατί θα σας λείπει ένα κομμάτι από τη ζωή σας που θα είναι πάντα εδώ, στον τόπο σας, στο νησί μας.

Εγώ εδώ δεν κάθισα με σταυρωμένα τα χέρια.

 Φώναξα μηχανικούς κι αρχιτέκτονες και τεχνίτες ειδικούς και μου είπαν ότι μπορούμε να φτιάξουμε καινούργια σπίτια , αντισεισμικά τα είπαν, και να μη φοβόμαστε πια το σεισμό.

Σας προσκαλώ λοιπόν να γυρίσετε πίσω κι όλοι μαζί να φτιάξουμε τα σπίτια μας και το κάστρο μας ξανά όμορφο όπως ήταν, αλλά πιο γερό για ν΄αντέχει όχι μόνο στις επιθέσεις των πειρατών, αλλά και στη μανία του σεισμού.

Σας περιμένω με πολλή χαρά

Ο πατέρας σας.