Η Κυρία Χρυσόσκονη

 

Πλησίαζαν οι γιορτινές μέρες των Χριστουγέννων και στο νηπιαγωγείο τα παιδιά είχαν πολύ δουλειά για να φτιάξουν ένα σωρό όμορφες , στολισμένες με χρυσόσκονη δημιουργίες.

Πρώτα έκοψαν ένα όμορφο κόκκινο αστέρι που στη μέση είχε ένα πράσινο δεντράκι, πασπαλισμένο με χρυσή χρυσόσκονη. Μετά  έφτιαξαν μια κόκκινη κάρτα με ένα χιονάνθρωπο και δυο δεντράκια πασπαλισμένα με πράσινη χρυσόσκονη. Μετά δημιούργησαν ένα πράσινο στεφάνι με πολλά πολύχρωμα αστέρια που γύρω-γύρω του είχε ασημένια χρυσόσκονη κι ένα κερί με χρυσόσκονες και πούλιες.

Κι όλα αυτά κρεμάστηκαν σε σχοινάκια κι έδωσαν ένα χριστουγεννιάτικο χρώμα στην τάξη μας.

Κάπου εδώ όμως δημιουργήθηκε ένα μικρό πρόβλημα: κάθε φορά που η κυρία Γεωργία περνούσε από κάτω του και τα ακουμπούσε, λίγη από τη χρυσόσκονη κολλούσε στα μαλλιά της και τα έκανε να λαμπυρίζουν.

-Είσαι η κυρία Χρυσόσκονη !είπε ο Μάρκος , μια μέρα.

-Και τι λέτε να μπορώ να κάνω σαν κυρία Χρυσόσκονη, ρώτησε η νηπιαγωγός.

-Να ταξιδέψεις σ΄όλο τον κόσμο, είπε ο ΄Αγγελος.

-Να δώσεις ευχές για ελπίδα, αγάπη, συντροφιά, αγκαλιά και να κάνεις πιο ωραία τα Χριστούγεννα για κάποια παιδιά σ΄όλη τη γη, είπε η Αρχοντία.

-Και πού να πάω δηλαδή;

-Στη Γερμανία, είπε ο Μάρκος.

-Και τι να κάνω εκεί;

-Να γίνεις μια καλή μάγισσα και να κάνεις μαγικά και να στολίσεις το πιο όμορφο χριστουγεννιάτικο δέντρο στη μέση της πόλης, με πολλά φωτάκια,  για να χαρούν τα παιδιά. Είπε ο Μάρκος.

-Μετά;

-Να πας στην Ιταλία, είπε η Κωνσταντίνα, και να φτιάξεις με τα παιδιά εκεί όμορφα  χριστουγεννιάτικα γλυκά  και να μας τα φέρεις.

-Κι έπειτα , πού να πάω;

-Στην Αφρική, είπε η Αργυρούλα, εκεί που έχουν πόλεμο. Να κάνεις τα μαγικά σου και να φέρεις ειρήνη, φαγητό και νερό στα φτωχά παιδάκια που υποφέρουν.

-Πολύ ωραία και μετά;

-Στην Τουρκία, είπε ο Γιάννης Σβ., σε κάποια τάξη σχολείου και να τους μιλήσεις για μας και τους κανόνες της τάξης  μας, που μας βοηθούν να περνάμε καλά.

-Και μετά;

-Στην Αθήνα, είπε η Παρίτσα, να μαζέψεις γύρω σου τα παιδιά και να παίξετε ένα όμορφο χριστουγεννιάτικο θεατρικό παιχνίδι, όπου τα παιδάκια θα γίνουν ζωάκια σ΄ένα χιονισμένο δάσος.

-Τέλεια ιδέα! Και μετά;

-Στην Κρήτη, είπε ο Μανώλης, να κάνεις τα μαγικά σου και ν΄αρχίσει να πέφτει χιόνι και να φτιάξετε με τα παιδιά της Κρήτης τον πιο μεγάλο χιονάνθρωπο του κόσμου.

-Μ΄αρέσει πολύ αυτό και μετά;

-Να πας στη Λάρισα, είπε η Αντωνία και με τα μαγικά σου να φτιάξεις ένα όμορφο, ζεστό σπίτι για μείνουν τα παιδάκια, που δεν έχουν σπίτι κι είναι στους δρόμους και κρυώνουν.

-Πολύ καλό κι αυτό. Και μετά;

  -Να πας στην Αγγλία, είπε   η Ειρήνη και να μοιράσεις κάρτες στα παιδιά με τις ευχές μας.

-Και μετά;

-Να πας στην Ισπανία, είπε    η Μαριτίνα και να τους μιλήσεις για τα έθιμα που έχουμε στην Ελλάδα για τα Χριστούγεννα και να τους μάθεις τα κάλαντα.

-Και μετά πού να πάω;

-Στην Ποτίδαια, είπε ο ΄ Αγγελος, που είναι ο παππούς και η γιαγιά μου και να τους πεις πως τους αγαπάω.

-Ωραία και μετά , πού να πάω;

- Στη Μυτιλήνη, είπε ο Ραφαήλ και να μοιράσεις δώρα σ΄όλα τα καλά παιδιά.

-Και μετά;

-Στη Βουλγαρία, είπε ο Μάρκος και να τους πας για δώρο το βιβλίο με το παραμύθι μας.

-Μετά πού να πάω;

-Στη Θεσσαλονίκη, είπε ο Μανώλης, να βάλεις πολλά χριστουγεννιάτικα φωτάκια και να φωτίσει χαρούμενα όλη η πόλη.

-Μετά;

-Στην Πράγα, είπε η Αρχοντία, για να  σου πούνε τα παιδιά και να μάθουμε κι εμείς πώς γιορτάζουν εκεί τα Χριστούγεννα .

-Και μετά;

-Στο Παρίσι, είπε ο ΄Αγγελος, να μας φέρεις φωτογραφίες για να δούμε πώς είναι στολισμένο τα Χριστούγεννα.

-Και μετά;

-Στην Αμερική, είπε ο Μάρκος , να κάνεις μαγικά και να μας πάρεις κι εμάς για να κάνουμε πατινάζ πάνω στον πάγο.

-Και μετά;

-Στην Πορτογαλία, είπε η Κωνσταντίνα ,να ρίξεις μαγική χρυσόσκονη και να μεταφέρεις με μαγικό τρόπο τα παιδιά από κει , εδώ στο σχολείο μας , για να γνωριστούμε και να χαρούμε μαζί τα Χριστούγεννα.

-Αχ παιδιά, κουράστηκα. Εσείς θέλετε να πάω σ΄όλο τον κόσμο. Πώς μπορώ να το κάνω αυτό;

-Θα έρθει μια  καλή μαγισσούλα και θα σου χαρίσει μαγική αστερόσκονη που όταν την πετάς στον αέρα και λες τα μαγικά λόγια ( θέλω αγάπη και χαρά τη γη να πλημμυρίσει) θα βρίσκεσαι στο λεπτό όπου θέλεις να πας.

-Ωραία λοιπόν και πώς θα έρθει αυτή η καλή μαγισσούλα;

-Θα την παρακαλέσουμε όλοι μαζί.

-Εμπρός λοιπόν, ας μη χάνουμε λεπτό γιατί έχω πολλά τα ξίδια να κάνω.

Και τα παιδιά παρακάλεσαν την καλή μαγισσούλα κι αυτή εμφανίστηκε το βράδυ κι έδωσε στην κυρία χρυσόσκονη ένα πουπουλένιο σακούλι γεμάτο με την μαγική αστερόσκονη κι εκείνη ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι .

Πήγε πρώτα στη Γερμανία, έστησε το πιο όμορφο χριστουγεννιάτικο δέντρο στο κέντρο της πόλης, μαζεύτηκαν τα παιδιά να το θαυμάσουν κι εκείνη βρήκε την ευκαιρία να τους μοιράσει τις ευχές μας.

Τότε τα παιδιά έφεραν υλικά κι έφτιαξαν όμορφες χριστουγεννιάτικες κάρτες με τις δικές του ευχές και την παρακάλεσαν να μας τις φέρει.

Μετά  έριξε λίγη αστερόσκονη και βρέθηκε στην Ιταλία. ΄Εδωσε κι εκεί τις ευχές μας και είπε στα παιδιά την επιθυμία μας. Αυτά με μεγάλη χαρά φόρεσαν σκούφους και ποδιές κι έφτιαξαν και μας έστειλαν πολύ όμορφα χριστουγεννιάτικα γλυκά.

Μετά , έριξε πάλι λίγη αστερόσκονη και βρέθηκε στην Αφρική. Εκεί έκανε τα μαγικά της, σταμάτησε ο πόλεμος και πρόσφερε στα παιδιά εκτός από τις ευχές μας, φαγητό και νερό. Τότε τα παιδιά έφτιαξαν ένα φυλαχτό με χάντρες και μας το έστειλαν για να δείξουν την αγάπη τους.

Μετά πήγε τις ευχές μας στην Τουρκία, μίλησε στα παιδιά για τους κανόνες της τάξης μας κι εκείνα μας έστειλαν μια ομαδική ζωγραφιά με τους κανόνες, που τους άρεσαν πολύ.

Μετά πήγε στην Αθήνα, όπου  έδωσε τις ευχές κι έπαιξε με τα παιδιά το θεατρικό παιχνίδι. Τα παιδιά χάρηκαν τόσο πολύ που υποσχέθηκαν να στείλουν μια θεατρική ομάδα να παίξει θέατρο για μας μέσα στο σχολείο μας.

Μετά πήγε τις ευχές μας στην Κρήτη, όπου έφτιαξε τον πιο μεγάλο χιονάνθρωπο με τα παιδιά που το χάρηκαν πολύ κι έβγαλαν φωτογραφίες και της έδωσαν να μας τις φέρει για να χαρούμε κι εμείς.

Μετά πήγε τις ευχές μας στη Λάρισα, όπου με τα μαγικά της έφτιαξε το πιο όμορφο σπίτι για τα άστεγα παιδιά κι εκείνα για να μας ευχαριστήσουν έφτιαξαν και μας έστειλαν από μια ζωγραφιά που έδειχνε το νέο τους σπίτι.

Μετά πήγε τις ευχές μας στην Αγγλία. Εκεί μαζεύτηκαν τα παιδιά γύρω από το τζάκι, γιατί είχε πολύ κρύο και της έμαθαν ένα όμορφο χριστουγεννιάτικο τραγούδι για να μας το πει και να το μάθουμε κι εμείς.

Πέταξε πάλι λίγη αστερόσκονη και βρέθηκε στην Ισπανία, όπου μίλησε στα παιδιά για τα χριστουγεννιάτικα έθιμά μας και τα παιδιά άκουγαν με θαυμασμό. Στο τέλος ζωγράφισαν και της έδωσαν μια πολύ όμορφη βεντάλια.

Μετά πήγε  τις ευχές μας στην Ποτίδαια, στους παππούδες του Άγγελου κι αυτοί με την σειρά τους μας έστειλαν πορτοκάλια να τα κάνουμε χυμό και να τα πίνουμε για να παίρνουμε βιταμίνη c και να μην αρρωσταίνουμε.

΄Εριξε πάλι λίγη χρυσόσκονη και βρέθηκε στη Μυτιλήνη, όπου έδωσε τις ευχές μας στα παιδιά και μοίρασε τα δώρα. Τότε κι εκείνα της έδωσαν να μας φέρει το πολύτιμο δώρο της φύσης που παράγει η Μυτιλήνη, ελιές και λάδι για να φτιάξουμε ελιόψωμο και γλυκά.

Μετά βρέθηκε στη Βουλγαρία, όπου μαζί με τις ευχές μας, πρόσφερε στα παιδιά και το παραμύθι μας κι εκείνα της έδωσαν να μας φέρε ένα βιβλίο με παραδοσιακές ιστορίες του τόπου τους.

Μετά βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου η πόλη γέμισε με φωτάκια, μαζεύτηκαν τα παιδιά και τους έδωσε τις ευχές μας. Τότε τα παιδιά της έδωσαν να μας φέρει ένα λεύκωμα με φωτογραφίες από την όμορφη πόλη τους.

Μετά πήγε τις ευχές μας στην Πράγα. Εκεί λοιπόν είχε πάρα πολύ χιόνι,  τα παιδιά της μίλησαν για τον Αι Βασίλη και της έδωσαν ένα μικρό έλκηθρο για να μας το φέρει και να πάμε βόλτα , όταν θα χιονίσει και στον τόπο μας.

Μετά πήγε τις ευχές μας στο Παρίσι, όπου έβγαλε φωτογραφίες με τα παιδιά εκεί σε κάθε στολισμένη γωνιά για να μας τις φέρει. Τα παιδιά δημιούργησαν έναν πανέμορφο πίνακα με το χιονισμένο Παρίσι και μας το έστειλαν.

Μετά έριξε μπόλικη αστερόσκονη κι όλοι μαζί βρεθήκαμε στην Αμερική και γλιστρούσαμε όμορφα κάνοντας πατινάζ πάνω στον πάγο. ΄Ηταν ίσως η πιο όμορφη στιγμή του μεγάλου ταξιδιού της και την μοιραστήκαμε όλοι μαζί με τα φτερά της φαντασίας μας.

Και τέλος έριξε όλη την υπόλοιπη χρυσόσκονη και γέμισε το σχολείο μας με τα παιδιά από την Πορτογαλία, που ήρθαν εδώ γνωριστήκαμε και παρ΄όλο που δεν μιλούσαμε την ίδια γλώσσα, γίναμε φίλοι, παίξαμε , χορέψαμε, τραγουδήσαμε και περάσαμε  μαζί πολύ όμορφα  Χριστούγεννα!!!

 

 

 

 

 

 

 

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ

 

ΠΑΡΑΜΥΘΕΝΙΑ Η ΜΙΚΡΗ ΝΕΡΑΙΔΑ

 

Από την αγάπη της Ανθής και του Αστέριου γεννήθηκε, ένα ηλιόλουστο πρωινό, ένα πανέμορφο πλάσμα. ΄Εμοιαζε σαν να βγήκε από παραμύθι γι αυτό η νεραϊδονονά

 της , της έδωσε το όνομα « Παραμυθένια».

Ας  πάρουμε  όμως  τα πράγματα από την αρχή . Η  Ανθή λοιπόν είναι μια νεράϊδα που από μικρή , εκτός από το να χορεύει με τις φίλες της γύρω από τη λιμνούλα του δάσους, έχει και μια πολύ σημαντική αποστολή. Κάθε πρωί   πετάει πάνω από τα αγαπημένα της λουλούδια, τα χαϊδεύει τρυφερά κι εκείνα ανοίγουν  χαρούμενα τα πέταλά τους λέγοντάς της γλυκά «καλημέρα». Το βράδυ πάλι πετάει  πάνω από κάθε λουλουδάκι του δάσους , όπου ζει, το φιλά απαλά κι αυτό κλείνει τα πέταλά του λέγοντάς της  «καληνύχτα κι όνειρα γλυκά».

Ο Αστέριος είναι  ένας νεραιδοπρίγκιπας που κι αυτός ζει χαρούμενος  στο ίδιο δάσος και μοιράζεται την ομορφιά του με όλους τους υπόλοιπους κατοίκους του. Εκείνος λοιπόν έχει τη σημαντική αποστολή ν΄ανάβει κάθε βράδυ ένα-ένα τ΄αστέρια στον ουρανό για να φωτίζουν την νύχτα για να μην φοβούνται τα παιδιά και το πρωί, λίγο πριν βγει ο ήλιος, να τα σβήνει.

Κάποια στιγμή συναντήθηκαν κι αγαπήθηκαν .Κι απ΄την αγάπη τους γεννήθηκε η Παραμυθένια. Το πρώτο βράδυ πέρασαν από  την  λουλουδένια  κούνια της όλες οι νεράϊδες και τα ξωτικά του δάσους δίνοντας της για δώρο από μια ευχή, νάναι όμορφη, έξυπνη, καλότυχη, καλόκαρδη κλπ. Την ευχή όμως που της έδωσε η νεραϊδονονά της , οι γονείς της δεν την άκουσαν γιατί η μαμά της είχε πάει να φιλήσει τα λουλούδια της για καληνύχτα κι ο μπαμπάς της έφυγε πιο νωρίς ν΄ανάψει τα αστέρια για να επιτρέψει όσο πιο γρήγορα μπορούσε στην αγαπημένη του κορούλα.

Κι η Παραμυθένια μεγάλωνε με πολλή φροντίδα και αγάπη, μέσα σ΄ένα λουλουδιασμένο δάσος, παρέα με χιλιάδες  λουλούδια  που σκορπούσαν στον αέρα σπάνια αρώματα, με πολύχρωμες πεταλούδες κι  έντομα, ακούγοντας τα χαρούμενα τιτιβίσματα των πουλιών και τον γλυκό θόρυβο του νερού που κυλούσε ήρεμα στο ποταμάκι. Μεγάλωνε ακούοντας κάθε βράδυ  όμορφες  ιστορίες    πότε από την μαμά, πότε από τν μπαμπά, και συχνά από την νεραϊδονονά της.

 Ένα βράδυ όμως συνέβη κάτι υπέροχο κι απίστευτο. Είδε ένα  πολύ όμορφο όνειρο και το πρωί που ξύπνησε βρήκε στο πλάι της ένα βιβλίο, που με  γράμματα και εικόνες ζωντάνευε το όνειρο που είχε δει το προηγούμενο βράδυ και χάρηκε πολύ. Το πήρε λοιπόν μαζί της και το μοιράστηκε με τους φίλους της. Κι εκείνοι άκουσαν την ιστορία σαν μαγεμένοι και θαύμασαν τις πολύχρωμες εικόνες .

-Είναι πραγματικά η πιο ωραία ιστορία που άκουσα ποτέ είπε μια χρυσαλίδα που μόλις είχε βγει από το κουκούλι της, κι όλοι συμφώνησαν μαζί της.

Το επόμενο βράδυ συνέβη ακριβώς το ίδιο πράγμα κι έτσι τώρα είχε δύο πολύ αγαπημένα βιβλία. Και πάλι κάλεσε τους φίλους της, που με χαρά μαζεύτηκαν για ν΄ακούσουν την νέα της ιστορία.

Αυτό όμως συνέχισε να γίνεται κάθε βράδυ κι ό,τι έβλεπε στο όνειρό της,  το επόμενο πρωί, γινόταν ένα πολύ όμορφο βιβλίο.

Σιγά- σιγά κατάλαβαν ότι αυτό το χάρισμα της ευχήθηκε η νεραϊδονονά της  και δεν διάλεξε τυχαία το όνομα που της χάρισε. Παραμυθένια λοιπόν, όχι μόνο επειδή γεννήθηκε από μια παραμυθένια αγάπη, όχι μόνο επειδή ήταν πάρα πολύ όμορφη, αλλά κι επειδή θα είχε το χάρισμα να δημιουργεί όμορφα παραμύθια.

΄Ετσι άρχισαν να μαζεύονται πολλά βιβλία μέσα στο μικρό του σπίτι  κι οι γονείς της αποφάσισαν να φτιάξουν μια όμορφη ξύλινη βιβλιοθήκη για να τα τοποθετούν ώστε και η Παραμυθένια να βρίσκει εύκολα ό,τι ήθελε , αλλά και να είναι περιποιημένα, συμμαζεμένα και προστατευμένα.

Πολύ γρήγορα όμως γέμισαν τα πρώτα ράφια κι όταν γέμισαν και τα δεύτερα,  που αποφάσισαν κι έφτιαξαν μετά , η Παραμυθένια σκέφτηκε ότι  ήταν άδικο να έχει εκείνη τόσα πολλά κι όμορφα βιβλία  να μην μπορεί να τα μοιραστεί με άλλα παιδιά. Εκτός αυτού, σκέφτηκε πως σίγουρα θα υπήρχαν κι άλλοι που θα έγραφαν βιβλία, όχι απαραίτητα με ιστορίες και παραμύθια, αλλά και βιβλία που θα έδιναν πληροφορίες για πράγματα  που εκείνη και πολλοί άλλοι δεν είχαν ποτέ φανταστεί.

Οι γονείς της κατάλαβαν ότι πραγματικά  το παιδί τους είναι πολύ έξυπνο. Πώς δεν το είχαν σκεφτεί νωρίτερα. Η Ανθή θα μπορούσε να γράψει ένα βιβλίο με πληροφορίες για τ΄αγαπημένα της λουλούδια και τις πεταλούδες κι ο Αστέριος ένα άλλο με πληροφορίες για όλα τ ΄αστέρια και τους πλανήτες στο διάστημα. Θα μπορούσαν επίσης να στείλουν μηνύματα σ΄όλη τη γη με το ταχυδρομικό περιστέρι και να ειδοποιούσαν όποιον γράφει βιβλία και θέλει να τα μοιραστεί με άλλους, να επικοινωνήσει μαζί τους για να δουν τι  μπορούν να κάνουν.

 Και πραγματικά η προσπάθειά τους  έφερε αποτέλεσμα. Χιλιάδες ήταν τα μηνύματα από ανθρώπους που ήθελαν, αλλά δεν ήξεραν πώς να μοιραστούν όλα αυτά που είχαν  γράψει σ΄ένα ή περισσότερα βιβλία.

Όλα αυτά ήταν πολύ καλά, αλλά που θα έβαζαν τόσα πολλά βιβλία; Το δικό τους σπίτι ήταν πολύ μικρό και ήταν  στο δάσος, που σημαίνει ότι δεν θα μάθαιναν πολλοί  για τον χώρο που ονειρευόταν να δημιουργήσουν, ούτε θα ήταν εύκολο να πάει κάποιος εκεί και να διαβάσει ή να δανειστεί ένα βιβλίο για να το διαβάσει στο σπίτι του πολύ προσεκτικά και να το επιστρέψει.

Εκείνη την ημέρα ο Δήμαρχος της διπλανής πόλης αποφάσισε να έρθει στο δάσος  μια εκδρομή συνοδεύοντας μαζί με την δασκάλα , τα παιδιά του νηπιαγωγείου . Τα παιδιά τριγυρνούσαν ενθουσιασμένα από την ομορφιά του τοπίου κι έπαιζαν ξένοιαστα κάτω από το φως του λαμπερού ανοιξιάτικου ήλιου. Ο δήμαρχος που αγαπούσε πολύ τα παιδιά τα ρώτησε:

-Τι θα θέλατε να κάνουμε μαζί;

-Να μας πείτε μια όμορφη  ιστορία, είπε ένα κοκκινομάλλικο κοριτσάκι.

-Δεν ξέρω να λέω ιστορίες, απολογήθηκε λυπημένος  ο δήμαρχος.

Τότε εκεί δίπλα του είδε ένα από τα βιβλία της Παραμυθένιας που πολύ προσεκτικά το είχαν ακουμπήσει εκεί οι γονείς της, όταν άκουσαν την πρόταση του παιδιού.

-Μπορώ όμως να σας διαβάσω αυτό εδώ που  βλέπω πως έχει και υπέροχες εικόνες είπε, ρίχνοντας μια πρώτη ματιά .

-Ναι, ναι, φώναξαν  όλα  τα παιδιά,  ο δήμαρχος άρχισε να το διαβάζει.

Τα παιδιά άκουγαν  μαγεμένα με πολλή προσοχή την ιστορία.

-Τι ωραία ιστορία, είπε ένα αγόρι με μαλλιά… καρφάκια, μακάρι να ακούγαμε κι άλλες τέτοιες συχνά.

Ξαφνικά μέσα από το βιβλίο, πέφτει στο χώμα ένα άσπρο χαρτάκι.

Το ανοίγει η δασκάλα και διαβάζει δυνατά:

-Εγώ , η συγγραφέας αυτού του βιβλίου, αλλά και πολλοί άλλοι που έχουν γράψει βιβλία, θέλουμε να σας παρακαλέσουμε να δημιουργήσετε στην πόλη σας, ένα χώρο κατάλληλο να φιλοξενήσει τα βιβλία μας, ώστε να μπορούν όλοι οι άνθρωποι  να διαβάσουν ό,τι τους αρέσει κι ό,τι τους ενδιαφέρει είτε για να μάθουν νέα πράγματα , είτε απλά να περάσουν χαρούμενες ώρες διαβάζοντάς τα.

-Αυτό θα ήταν πραγματικά ένα υπέροχο δώρο, όχι μόνο για τα παιδιά μας, αλλά και για όλους τους κατοίκους της πόλης μας, είπε η δασκάλα κι ο δήμαρχος συμφώνησε.

΄Ετσι από την άλλη μέρα κιόλας, έψαξαν και βρήκαν τον κατάλληλο χώρο στο κέντρο της πόλης, ώστε να μπορούν όλοι , όσοι ήθελαν , να πηγαίνουν, έβαλαν μέσα πολλά ράφια για τα βιβλία και τραπέζια με καρέκλες  για όσους ήθελαν να διαβάσουν εκεί.

Το νέο μαθεύτηκε πολύ γρήγορα και άρχισαν να καταφθάνουν βιβλία, απ΄όλους όσους ήθελαν να τα μοιραστούν με πρώτη και καλύτερη την Παραμυθένια, που με μεγάλη χαρά έστειλε όλα τα βιβλία που είχε ήδη  και από τότε, κάθε μέρα στέλνει  κι ένα καινούργιο.

Τα παιδιά λατρεύουν  τις ιστορίες της και  πηγαίνουν  συχνά με τους γονείς τους για να δανειστούν  ένα νέο βιβλίο. Αλλά και οι μεγάλοι βρίσκουν  πολύ ενδιαφέροντα βιβλία να διαβάσουν και   ν΄αποκτήσουν νέες  γνώσεις, να γίνουν σοφότεροι. ΄Ετσι η βιβλιοθήκη έγινε ένας  αγαπημένος τόπος για όλους.

Σιγά- σιγά γέμισαν τα ράφια με λογής-λογής βιβλία κι οι άνθρωποι που  τα φροντίζουν , έβαλαν στα ράφια ταμπελίτσες πχ. Παιδικά, λογοτεχνικά, ιστορικά, εγκυκλοπαιδικά  κλπ  για να τα ξεχωρίσουν και να μπορεί κανείς εύκολα να βρίσκει ό,τι ήθελε.

Επίσης δημιουργήθηκε ένας  χώρος κάτι σαν ιατρείο βιβλίων , όπου η μαγισσούλα Βιβλιοφροντίδα ( καταλαβαίνετε γιατί την λένε  έτσι) περιποιείται  τα βιβλία που τυχόν παθαίνουν  ζημιές, γιατί καμιά φορά χωρίς να το θέλουμε, συμβαίνουν  κι ατυχήματα  . Εκείνη λοιπόν γνωρίζει τον τρόπο και με πολλή αγάπη  τα φτιάχνει  πάλι σαν καινούρια.

Η Παραμυθένια επισκέπτεται  τακτικά τη βιβλιοθήκη , γιατί της αρέσει  πολύ να διαβάζει πολλά και διαφορετικά βιβλία κι ένοιωσε μεγάλη  ικανοποίηση , όταν ο δήμαρχος έβαλε στην είσοδο του κτιρίου την ταμπέλα « ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ».

 

 

ΤΕΛΟΣ

 

Unicef

 ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΝΕΡΑΙΔΑ

ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

 

Εγώ ,ο ήλιος,  που κάθε μέρα  μπορώ και βλέπω τι συμβαίνει πάνω στη γη, καθώς όπως γνωρίζετε  η γη γυρίζει  γύρω μου κι έτσι εγώ βλέπω με το μαγικό μου κιάλι όλα τα μέρη της γης, βλέπω την Αφρική, την Ινδία, την Αμερική, την Ευρώπη, την Ελλάδα, τη Χίο….., ήρθα εδώ σήμερα σε σας για να σας πω ένα μεγάλο πρόβλημα που έχω και να ζητήσω τη βοήθειά σας, καθώς ξέρω πολύ καλά πόσο έξυπνα κι ευαίσθητα παιδιά είστε.

Αλλά ας ξεκινήσουμε γιατί κάτι πρέπει να κάνουμε όσο πιο σύντομα γίνεται..

Προχθές λοιπόν καθώς φώτιζα πάνω από την Ινδία πήρε το μάτι μου λίγο πιο πέρα ένα κοριτσάκι, θάταν δεν θάταν  6 χρονών, να περίπου σαν και σας, και σήκωνε στην πλάτη του ένα δεμάτι ξύλα.

-        Ει , της λέω, πώς σε λένε;

-        Ραβί, με λένε, ήλιε μου.

-        Και γιατί κουβαλάς αυτά τα ξύλα, δεν είναι βαριά για ένα μικρό παιδί σαν εσένα;

-        Ναι , είναι πολύ βαριά, αλλά πρέπει να τα πάω στο σπίτι για ν΄ανάψει φωτιά η μαμά μου  για να ζεσταθούμε, για να έχουμε φως στην καλύβα μας  και να ψήσει τα ψάρια που θα φέρει το βράδυ ο πατέρας.

-        Καλά, δεν υπάρχει άλλος, κάποιος μεγαλύτερος και δυνατότερος για να κάνει αυτή τη δουλειά;

-        Όχι. Ο αδερφός  μου που είναι λίγο πιο μεγάλος από μένα, πηγαίνει να βοηθήσει  τον μπαμπά στο ψάρεμα.

 

 

-        Και πότε πηγαίνετε στο σχολείο;

-        Δεν πηγαίνουμε σχολείο. Δεν υπάρχει σχολείο στο χωριό μας , αλλά και να υπήρχε  εμείς έχουμε να κάνουμε πολλές δουλειές και δεν προλαβαίνουμε να πάμε. Και τάχυνε το βήμα της κι εγώ την έχασα από τα μάτια μου καθώς μπήκε σε μια καλύβα.

             

Δεν είναι φοβερό; Δεν γνώριζα ότι υπάρχουν παιδιά που δεν πάνε στο σχολείο. Εσείς το ξέρατε;

-Ναι. Είχαμε μιλήσει στο σχολείο γι αυτά τα παιδιά και είχαμε δει βίντεο στον διαδραστικό.

Μετά το βλέμμα μου έπεσε σ΄ένα μέρος  απ΄όπου έβγαιναν μαύροι καπνοί. Στην αρχή σκέφτηκα πως μάλλον κάποιο δάσος θα πήρε φωτιά. Μετά όμως σκέφτηκα πως σ΄αυτό το κομμάτι της γης δεν υπάρχει δάσος. Κι όταν κοίταξα πιο προσεκτικά , είδα κάτι περίεργα σιδερένια αυτοκίνητα με μια μεγάλη μύτη να πετάνε φωτιά κι από πάνω κάτι σιδερένια πουλιά που κι αυτά έριχναν κάτι που όταν έπεφτε στη γη γινόταν έκρηξη. Μπορείτε να φανταστείτε τι γινόταν εκεί;

-Πόλεμος!!!

Αυτό ακριβώς, καλά το είπα εγώ ότι είστε πολύ έξυπνα.

Πολύ άσχημο πράγμα ο πόλεμος, δεν θέλω να σας περιγράψω τι είδα. Κάποια στιγμή όταν καθάρισε για λίγο το σύννεφο της σκόνης και της φωτιάς, είδα κρυμμένο πίσω από ένα γκρεμισμένο τοίχο ένα παιδί , εκεί περίπου στην ηλικία σας, που έκλαιγε. Το χάιδεψα με τις ακτίνες μου και το ρώτησα:

-        Πώς σε λένε μικρούλη;

-        Ατέφ, μου απαντάει.

-        -Και γιατί κλαίς Ατέφ;, πονάς, έχεις χτυπήσει κάπου;

-        Εγώ όχι, αλλά οι σφαίρες χτύπησαν την αδελφούλα μου την Αλάα και κάποιοι την πήγαν στο νοσοκομείο, γιατί οι γονείς μας σκοτώθηκαν. Αλλά και το νοσοκομείο το γκρέμισαν οι βόμβες. όπως και το σπίτι μας, και δεν ξέρω αν η αδελφή μου είναι καλά.

-        Και τώρα τι θέλεις να κάνεις;

-        Θέλω να φύγω… να φύγω μακριά από δω. Να σωθώ… να ζήσω…...

-         

Έφυγα από κεί πολύ στενοχωρημένος. Εσείς όμως παιδιά ξέρατε  ότι σε κάποιο μέρος της γης που λέγεται Συρία έχουν πόλεμο; Και τι σημαίνει άραγε αυτό για τα παιδιά;

 

-Πόλεμος είναι όταν πέφτουν μπόμπες.

-Όταν παίρνει φωτιά από τις μπόμπες.

-Όταν σκοτώνονται παιδιά.

-‘Όταν χτυπάνε τα παιδιά και τρέχουν αίματα.

-Όταν σκοτώνονται μαμάδες και μπαμπάδες.

-Όταν δεν έχουν φάρμακα και γιατρούς.

-Όταν γκρεμίζονται από τις μπόμπες τα σπίτια και τα σχολεία.

-Στον πόλεμο δεν έχουν φαγητό.

 -Στον πόλεμο φεύγουν και μπαίνουν σε βάρκες για να έρθουν εδώ και πνίγονται. 

-Είναι οι μετανάστες που μένουν σε σκηνές στον κήπο, εγώ τους είδα.

-Κι εγώ, κι εγώ…

-Είναι πολύ άσχημος ο πόλεμος.

-Εμένα δεν μου αρέσει.

-Ούτε εμένα.

 

‘Ολη τη νύχτα δεν ησύχασα να σκέφτομαι αυτά τα παιδιά και να προσπαθώ να βρω έναν τρόπο να τα βοηθήσω.

Χθες λοιπόν καθώς σεργιάνιζα πάνω από την Αφρική είδα δυο παιδιά να παίζουν γυμνά, δίπλα σ΄ένα βρωμερό , λασπερό,  ποτάμι. Τουλάχιστον αυτά παίζουν κι είναι ξένοιαστα , σκέφτηκα. Τότε πρόσεξα πως αυτά τα παιδιά ήταν πάρα πολύ αδύνατα κι οι κοιλίτσες τους ήταν φουσκωμένες από την πείνα. 

-Ει παιδιά  καλημέρα! Πως σας λένε.

Κάτι μου απάντησαν, αλλά οι φωνούλες τους ακούστηκαν πολύ αδύναμες. Σε λίγο βγήκε από μια αχυρένια καλύβα μια γυναίκα, αδύνατη κι εκείνη πολύ και με τις χούφτες της τους έχωσ, κάτι, σαν λίγο ρύζι μου φάνηκε, στο στόμα. Τα παιδιά πήραν λίγη δύναμη και μου μίλησαν.

-    Είμαι ο Αζάρ.

-    Κι εγώ ο Αντίντ.

-     Και… πως περνάτε;

-     Πεινάμε ..

-     Και διψάμε….δεν έχουμε καθαρό νερό να πιούμε, το ποτάμι είναι βρώμικο

-    Μας λείπει η μαμά μας…. Είναι στο νοσοκομείο με την αδελφούλα μας, που είναι σοβαρά άρρωστη και δεν έχουμε  φάρμακα για να γίνει καλά  και νάρθει εδώ μαζί μας.

Κι από κει έφυγα πολύ στεναχωρημένος. Εσείς το ξέρατε πως υπάρχουν παιδιά που πεινάνε και διψάνε και δεν έχουν φάρμακα για να γίνουν καλά;

 -Ναι. Κι αυτά τα παιδιά τα είδαμε σε εικόνες και βίντεο στον διαδραστικό

 

-Τελικά μόνο εγώ δεν ήξερα…

 Συνεχίζοντας το ταξίδι μου , έφτασα πάνω από την Ευρώπη. Ε, λέω, πολιτισμένο μέρος η Ευρώπη, θα δω όμορφες εικόνες, να φτιάξει λίγο η διάθεσή μου. Κι όπως κοίταζα μέσα από τα τζάμια ενός σπιτιού είδα ένα παιδί φοβισμένο να κλαίει και να κρύβει το πρόσωπό του κι από πάνω του ένας μεγάλος άντρας να του φωνάζει   και να κουνάει τα χέρια του νευριασμένος. 

Όταν έφυγε αυτός ο μεγαλόσωμος άντρας  έστειλα μία από τις ακτίνες μου και χάιδεψε το μάγουλο του παιδιού. Τότε το παιδί γύρισε, με κοίταξε και προσπάθησε να μου χαμογελάσει.

-Πώς σε λένε;

-Χάνς

-Τι έχεις Χάνς;

-Τι..τι..τίποτα…

-Πώς τίποτα, αφού σε βλέπω , κλαις…

………………………………….

.

-Μήπως πεινάς, διψάς, κρυώνεις, είσαι άρρωστος;

Το παιδί κούνησε αρνητικά το κεφάλι του.

- Έλα , μη φοβάσαι, πες τι συμβαίνει…

-Φο…φο…φοβάμαι…

-Τι φοβάσαι;

-Τον Φριξ…

-Γιατί τον φοβάσαι;

-Γιατί είναι κακός….όλο μου φωνάζει, με μαλώνει…..καμιά φορά με χτυπάει κι όλας.

-Και γιατί δεν φεύγεις;

-Πού να πάω; Εδώ είναι το σπίτι μου. Ο Φριξ είναι ο άντρας της μαμάς μου.

-Είναι ο πατέρας σου;

-Όχι, εκείνος δεν υπάρχει….

Ένας  μεγάλος πόνος με έσφιξε , εδώ στην καρδιά  μου. Εσείς το ξέρατε πως υπάρχουν παιδιά σαν τον Χάνς που φοβούνται γιατί κάποιος μεγάλος τα χτυπάει;

 

-Ναι ,είδαμε ένα μικρό βιντεάκι.

-Αλλά δεν καταλάβαμε ότι ήταν τόσο πολύ κακό.

-Είναι κακό και άσχημο να φοβούνται τα παιδιά.

Αυτό είναι το πρόβλημά μου.

 Πολλά, πάρα πολλά παιδιά σε όλη τη γη υποφέρουν.

 Διάλεξα  λοιπόν εσάς γιατί ξέρω πως εσείς έχετε ένα σπίτι και μένετε, έχετε γονείς που σας αγαπούν και σας φροντίζουν, παίζετε με παιχνίδια, έρχεστε καθημερινά στο σχολείο ,δεν πεινάτε, ούτε διψάτε, δεν ζείτε σε πόλεμο, ούτε κάποιος σας μαλώνει και  σας χτυπάει . Σκέφτηκα λοιπόν πως εσείς θα μπορούσατε να βρείτε κάποια λύση και να βοηθήσετε όλα αυτά τα παιδιά που υποφέρουν πάνω στη γη.

΄Εχετε καμιά ιδέα;.

-Να πάμε όλοι μαζί να τα βοηθήσουμε.

-Πού να πάμε;

-Εκεί.

-Μα πώς να πάμε μόνοι μας;

-Με τους γονείς μας.

-Δύσκολο μου φαίνεται.

-Να το πούμε στον Αι Βασίλη και να  πάει δώρο ό,τι χρειάζεται το κάθε παιδί.

-Και μετά τις γιορτές τι θα γίνει. Ποιος θα τα φροντίσει;

-Να το πούμε στην νεράιδα των Χριστουγέννων.

-Ναι, να της γράψουμε γράμμα.

-Η νεράιδα των Χριστουγέννων; Πολύ καλή ιδέα. Και τι να της γράψουμε;

Τα παιδιά πρότειναν κι έγραψαν….

Τέλεια! Θα φροντίσετε να στείλετε γρήγορα το γράμμα για να μην υποφέρουν άλλο τα παιδιά. Γιατί σαν αυτά τα παιδιά που σας είπα εγώ υπάρχουν πάρα πολλά πάνω στη γη.

Σε λίγες μέρες λάβαμε το γράμμα με την απάντηση της νεράιδας Αγάπης που μας έγραφε:

 Τα παιδιά μας λοιπόν, μόλις διάβασαν το γράμμα της νεράιδας Αγάπης 

Νεραιδοχώρι       8 Δεκεμβρίου 

Γεια σας παιδιά,

Είμαι η νεράιδα των Χριστουγέννων.

Με λένε Αγάπη!!!

Έλαβα το γράμμα σας και πραγματικά προβληματίστηκα.

Στην αρχή σκέφτηκα να μιλήσω στον Άγιο Βασίλη για όλα αυτά.

Αλλά έχει πολλά τρεχάματα κι εκείνος τούτες τις χρονιάρες μέρες.

Έκανα λοιπόν μια βόλτα πάνω από τη γη και κατάλαβα ότι

 έχετε δίκιο σε όσα μου γράψατε.

Το πρόβλημα είναι πάρα πολύ σοβαρό.

Πάρα πολλά παιδιά  δεν έχουν φαγητό και καθαρό νερό,

 δεν έχουν σπίτι για να μείνουν,,

δεν έχουν τα απαραίτητα φάρμακα και γιατρούς να τα φροντίσουν,

δεν πάνε σχολείο, ζουν σε περιοχές που έχουν πόλεμο

 και δυστυχώς πολλά παιδιά  φοβούνται γιατί οι μεγάλοι δεν τα αγαπούν.

Επειδή δεν ήξερα τι να κάνω με όλα αυτά κάλεσα τις νεραιδοαδερφές μου

 για να βρούμε μαζί την λύση.

Κι αφού σκεφτήκαμε και σκεφτήκαμε  και σκεφτήκαμε,

λύση δεν μπορούσαμε να βρούμε.

Τότε σηκώθηκε η μικρότερη αδελφή μας και είπε:

-Τα παιδιά ξέρουν….

-Τι εννοείς;

-Εννοώ ότι τα παιδιά ξέρουν….

-Δηλαδή;

-Ξέρουν ότι υπάρχει μια οργάνωση που έχει πολλούς ανθρώπους

και μπορούν να φροντίσουν για όλα τα παιδιά που υποφέρουν,

πράγμα που δεν μπορούμε να κάνουμε εμείς γιατί είμαστε λίγες.

-Είναι αλήθεια παιδιά αυτό που είπε η μικρή μας αδελφή;

-Γνωρίζετε μια τέτοια οργάνωση;

-Μήπως γνωρίζετε και τι μπορεί να κάνει ο καθένας μας,

ώστε να βοηθήσει το έργο αυτής της οργάνωσης;

-Περιμένουμε να μας πείτε  πως λένε αυτή την οργάνωση

και τι πρέπει να κάνουμε ώστε να βοηθήσουμε κι εμείς το έργο της.

Η Νεράιδα

Αγάπη

της απάντησαν:

-Είναι η unicef!!!!!

-Κι εμείς όλοι μπορούμε να βοηθήσουμε , δίνοντας της όσα χρήματα μπορούμε.

- Κι οι άνθρωποι της θα πάνε παντού και θα βοηθήσουν όλα τα παιδιά που έχουν προβλήματα.

-Ζήτω! Βρήκαμε τη λύση κι με την ιδέα που μας έδωσε η νεράιδα των χριστουγέννων. Κι έτσι  με τη βοήθεια της unicef, ο ήλιος θα λάμπει και θα φωτίζει κάθε σημείο της γης και θάναι χαρούμενος  ξανά.

-Κι έτσι όλοι  πάνω στη γη θα περνάμε καλά κι εμείς θα είμαστε καλύτερα!!!

 

 

Η ΝΕΡΑΙΔΑ ΑΓΑΠΗ

‘Ήταν  στη μέση του χειμώνα όταν η νεράιδα Αγάπη ξύπνησε από έναν λαμπρό ήλιο που έλαμπε σαν να ήταν καλοκαίρι και της ήρθε η ιδέα να κάνει μπάνιο στην αγαπημένη της λιμνούλα.

Χαρούμενη πάει να βουτήξει αλλά τι είναι αυτό; Πού πήγε η λιμνούλα της με τα καθαρά νερά. Μπροστά της είναι μια τρύπα με βρώμικα νερά . Το ίδιο και το αγαπημένο της ποταμάκι.

Η Νεράιδα πολύ στεναχωρήθηκε.

« Δεν πάει άλλο» σκέφτηκε. «Από τη μια είναι χειμώνας κι αντί να παίζω με τα χιόνια , ο καιρός είναι σαν καλοκαίρι». «Από την άλλη η όμορφη λιμνούλα μου είναι τόσο βρώμικη και μυρίζει απαίσια πφ!» « Κάτι πρέπει να κάνω»

Κάθισε κάτω από μια ιτιά και σκέφτηκε.

-Το βρήκα!, φώναξε ξαφνικά. Τα παιδιά! Αυτά θα σώσουν την κατάσταση!

Έτσι μας έστειλε μήνυμα με το περιστέρι της ότι θέλει να έρθει στο σχολείο μας.

Και ήρθε.

Και η χαρά μας ήταν μεγάλη! Άλλωστε δεν είχαμε ξαναγνωρίσει μια αληθινή νεράιδα.

Μας μίλησε για το όνομά της.

Α Γ Α Π Η! η πιο όμορφη λέξη πάνω στη γη!

Μας διάβασε ωραία παραμύθια. Έπαιξε μαζί μας όμορφα παιχνίδια.

 Με τα παιχνίδια της, μας έμαθε να αγαπάμε τον εαυτό μας και να τον φροντίζουμε. Μας έμαθε να τρώμε σωστά, να κοιμόμαστε αρκετά , να γυμναζόμαστε και να πλενόμαστε τακτικά .

Μας έμαθε να αγαπάμε τους άλλους γύρω μας, όσο κι αν είναι διαφορετικοί, γιατί όλοι έχουμε τα ίδια δικαιώματα και κυρίως το δικαίωμα στην αγάπη.

Μας είπε πόσο τυχεροί είμαστε που έχουμε τόσο πολλά πράγματα, έχουμε υγεία, τους γονείς που μας φροντίζουν, έχουμε καθαρό νερό και αρκετό φαγητό, που άλλα παιδιά δεν έχουν.

Μας μίλησε για τον πόλεμο και την ειρήνη. Μας έδειξε εικόνες στον διαδραστικό πίνακα στου σχολείου μας . Πόσο μεγάλο κακό είναι ο πόλεμος και πόσο ωραία περνούν οι άνθρωπο όταν είναι ειρήνη.

Μέσα από τις ιστορίες της μάθαμε πόσο κινδυνεύει το μεγάλο μας σπίτι, ο πλανήτης μας, η γη μας. Και μαζί της κινδυνεύουν όλα τα πλάσματα που ζουν πάνω σε αυτήν: Εμείς οι άνθρωποι, τα ζώα, τα φυτά, τα ψάρια , τα πουλιά.  Γιατί ,όπως μας είπε, ο πλανήτης μας είναι άρρωστος βαριά. Κι εμείς μπορούμε να κάνουμε ένα σωρό πράγματα για να γιατρευτεί.

Να φροντίζουμε να μην πετάμε τόσα άχρηστα πράγματα και να  κάνουμε ανακύκλωση για να λιγοστέψουν τα σκουπίδια που κάνουν τόσο κακό στο περιβάλλον. .Να προσέχουμε να μην καίγονται τα δάση που μας δίνουν οξυγόνο κι είναι το σπίτι τόσων ζώων, δέντρων, φυτών, πουλιών και εντόμων..  Κι αν μπορούμε να φυτέψουμε καινούρια δεντράκια . Να χρησιμοποιούμε μόνο όσο νερό είναι απαραίτητο και με μεγάλη οικονομία. Να στείλουμε μηνύματα σ αυτούς που λερώνουν τα ποτάμια, τις λίμνες και τις θάλασσες, με τις ιδέες μας, ‘ώστε να τα κρατήσουν καθαρά για να τα χαιρόμαστε όλοι.

Η νεράιδα Αγάπη, έμεινε μαζί μας έναν ολόκληρο μαγικό μήνα!  Κάθε πρωί ερχόμαστε στο σχολείο με μεγάλη χαρά κι ούτε καταλαβαίναμε πότε πέρασε ο καιρός.

Ένα πρωί μας αποχαιρέτησε, γιατί είχε να επισκεφτεί πολλά σχολεία για  να πει και σε άλλα παιδιά όλα αυτά που μας έμαθε.

Της είπαμε πως θα τη θυμόμαστε πάντα, γιατί περάσαμε πολύ όμορφα μαζί της.

Κι εκείνη μας είπε πως σημασία έχει να θυμόμαστε και να προσέχουμε όλα αυτά που μας έμαθε. Μόνο τότε θα σωθεί ο πλανήτης μας και όλοι μαζί  θα ζήσουμε καλύτερα.

Πριν φύγει μας τραγούδησε  ένα τελευταίο τραγούδι:

<Η αγάπη κάνει τη γη να γυρνάει

Η αγάπη φτιάχνει ό,τι χαλάει

Η αγάπη να είναι οδηγός και συντροφιά σας

Κι όλα τα δώρα της πάντα δικά σας!>

 

Γιατί;

Γιατί η Αγάπη γυρνάει πάντα σ αυτόν που τη χαρίζει!!!!!

 

 

 

 

 

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ;

 

 

Πλησίαζαν οι γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.

Κι όπως κάθε χρονιά πολλά παιδιά έγραψαν γράμμα στον Αι Βασίλη ζητώντας το δώρο που θα ήθελαν..

Όμως τα πράγματα  φέτος ήταν διαφορετικά στο λευκό σύννεφο των ονείρων που κατοικεί ο Αι Βασίλης με τους αγαπημένους του βοηθούς, τα ξωτικά.

 Ο Αι Βασίλης περπατούσε  πάνω κάτω με τα χέρια του δεμένα στην πλάτη κι έδειχνε να μην είναι χαρούμενος σαν άλλες χρονιές.

 

 

Έπαιρνε το μαγικό του κιάλι κοίταζε  κάτω στη γη και στραβομουτσούνιαζε.

-        Α πα πα  απίστευτη η κατάσταση, έλεγε και ξανάλεγε ξεφυσώντας.

Ξανακοίταγε μέσα από το κιάλι του σε ένα άλλο σημείο της γης..

 

-Φοβερά πράγματα συμβαίνουν στις μέρες μας, είπε πάλι ξεφυσώντας.

Κοίταξε πάλι σε ένα άλλο σημείο της γης …

-Είμαι εντελώς απογοητευμένος , είπε κι έπεσε στην πολυθρόνα του σκεφτικός κι αφηρημένος

 

 

Τα ξωτικά που όλη αυτή την ώρα τον παρακολουθούσαν, πλησίασαν και τον ρωτούσαν;

-Τι έχεις καλέ μας Άγιε Βασίλη; Ρώτησε το ξωτικό που του αρέσει  να πηδά σαν ελατήριο κι έκανε κι ένα πήδημα.

-Μήπως σε πονάει το κεφάλι σου; Ρώτησε το άλλο ξωτικό που του αρέσει να κάνει στροφούλες σαν σβούρα κι έκανε μια εντυπωσιακή στροφή.

-Μήπως έφαγες κάτι και σε πείραξε η κοιλίτσα σου; Ρώτησε ένα άλλο ξωτικό που του αρέσει να χτυπάει παλαμάκια κι έκανε κόλλα 5 με τα δύο προηγούμενα.

-Όχι, τους απάντησε, με πονάει η καρδιά μου!

-Αααααα, έκαναν όλα με μια φωνή.

-Αυτό είναι πολύ σοβαρό, πρέπει να σε δει αμέσως γιατρός και να σου δώσει φάρμακα., είπε  το ξωτικό με τις καρδούλες στο σκουφί του .

- Κι επίσης πρέπει να μην κουράζεσαι…, είπε το ξωτικό με τις πολύχρωμες ριγέ κάλτσες.

-Και να μην στενοχωριέσαι… είπε το ξωτικό με τα μεγάλα μπλε μάτια.

-Μην ανησυχείς , θα σε βοηθήσουμε εμείς. !Θα τα κάνουμε όλα όσα χρειάζονται γι αυτές τις μέρες, είπαν όλα μαζί σαν να ήταν χορωδία.

-Δεν καταλάβατε καλά μου ξωτικά. Με πονάει η καρδιά μου τρόπος του λέγειν. Δηλαδή είμαι πολύ στεναχωρημένος μ αυτά που βλέπω κάτω στη γη και δεν θέλω να κατέβω σ έναν τέτοιο τόπο.

-Δεν καταλαβαίνω τίποτα, είπε το πιο μικρό από τα ξωτικά, που του άρεσε να ζωγραφίζει λουλούδια κι είχε γεμίσει τα ρούχα τους με μικρά και μεγάλα λουλούδια..

-Πάρε το μαγικό μου κιάλι και κοίτα. Σε μερικά σημεία βλέπω μόνο τη μαυρίλα των καπνών του πολέμου και ποιος έχει όρεξη για γιορτές. Κοιτάω σε άλλα μέρη και τι να δω;  Η γη έχει γίνει ένας τεράστιος σκουπιδότοπος, για την ακρίβεια ένας τεράστιος σκουπιδοπλανήτης.

 -Τα περισσότερα παιδιά έχουν τόσα πολλά παιχνίδια, που τίποτα δεν τους δίνει πια χαρά. Πηγαίνουν σχεδόν καθημερινά  σ ένα κατάστημα  κι αγοράζουν παιχνίδια. Τα ξετυλίγουν ,πετούν το περιτύλιγμα, τα βγάζουν από το κουτί, πετούν και το κουτί , παίζουν για πολύ λίγο και μετά τα πετούν στα σκουπίδια κι ασχολούνται μόνο με τα παιχνίδια στις οθόνες των κινητών και των ταμπλετς.  Και γεμίζει η γη με βουνά από σκουπίδια κι οι άνθρωποι βάζουν φωτιά να τα κάψουν και καίνε  και τα δάση μαζί κι έτσι έχει αλλάξει το κλίμα στη γη και λιώνουν οι πάγοι  κι έχει τρελαθεί ο καιρός.

- Να κοίτα πλησιάζουν Χριστούγεννα κι ο καιρός είναι για θαλασσινό μπανάκι. Πώς να κάνω το ταξίδι με τους τάρανδους να σκάνε από τη ζέστη και να υποφέρουν; Κι εγώ τι να κάνω; να βάλω σορτσάκι , σαγιονάρες, κοντομάνικο μπλουζάκι, καπέλο και γυαλιά; Θα με περάσουν για τρελό. Άσε που κανένας δεν θα με γνωρίσει έτσι .

-Οι γονείς δεν έχουν χρόνο να παίξουν και να φτιάξουν πράγματα με τα παιδιά. Κι αν υπάρχουν παππούδες  και γιαγιάδες στο σπίτι , κάτι γίνεται , γιατί αυτοί ασχολούνται δημιουργικά με τα εγγόνια τους. Στα περισσότερα σπίτια όμως δεν υπάρχουν κι εκεί δημιουργείται το πρόβλημα.

-Τα παιδιά λοιπόν σήμερα έχουν αλλάξει. Δεν χαίρονται με τα παιχνίδια, δεν παίζουν με άλλα παιδιά, δεν μοιράζονται, δεν συνεργάζονται .Έχουν γίνει αγενή και τα θέλουν όλα δικά τους και τα θέλουν όλα  τώρα αμέσως. Δεν έχουν μάθει να περιμένουν…. Πάει χάθηκε η μαγεία.

- Ποιος χρειάζεται πια τον Άγιο Βασίλη για να του φέρει ένα δώρο;

- Κι εσύ γιατί είσαι τόσο στεναχωρημένος; ρώτησε το ξωτικό που του αρέσει να κάνει τούμπες, κάνοντας μια τούμπα στον αέρα.

-Γιατί κανένα απ΄αυτά τα παιδιά δεν με περιμένει πραγματικά με αγωνία και αγάπη.

-Μα τι λες τώρα;, είπε ένα ξωτικό που είχε ένα περίεργο φτερό στο σκουφί του κι  ήταν κι ο ταχυδρόμος της ομάδας.

 -Κοίτα πόσα γράμματα έχουν έρθει από παιδιά που ζητάνε να τους πας ένα δώρο.

 

-Όχι καλέ μου, δεν ζητάνε , απαιτούν. Κι όχι ένα δώρο, αλλά κάποιο συγκεκριμένο ακριβό  δώρο που διαφημίζει η τηλεόραση. Κι αυτό χωρίς να σκεφτούν ότι υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν κανένα παιχνίδι και θα ήταν γι αυτά χαρά να τους έδιναν τα παιχνίδια που εκείνα δεν θέλουν.

-Δεν το πιστεύω , είπε το ξωτικό που φορούσε στο λαιμό του μια κορδέλα από χριστουγεννιάτικο δέντρο, δεν είναι έτσι τα παιδιά.

-Ναι; Άνοιξε λοιπόν ένα γράμμα , όποιο θέλεις, έτσι τυχαία.

Το ξωτικό ανοίγει το πρώτο γράμμα που πιάνει και διαβάζει…

  

Άγιε Βασίλη ,

Είμαι ο Φώτης

κι ήμουν καλό παιδί όλο το χρόνο

για να μου φέρεις έναν μεγάλο

άγριο δεινόσαυρο,

που να βγάζει φωτιές

από τα ρουθούνια.

Μη με ξεχάσεις!

-Εντάξει ένα παιδί είναι … είπε το ξωτικό ταχυδρόμος.

-Ωραία άνοιξε λοιπόν ένα άλλο.

 

 

Άγιε Βασίλη ,

Είμαι η Μαριλένα

και θέλω να μου φέρεις ένα τάμπλετ

γιατί το παλιό ,

νευρίασα που έχανα σ ένα παιχνίδι  ,

το έριξα κάτω κι έσπασε .

Κι επειδή είναι ακριβό,

ο μπαμπάς είπε πως δεν θα μου πάρει άλλο.

Θα περιμένω ε;

Μη με ξεχάσεις!

 

 

-Φοβερό……

-Μήπως θέλεις ν ανοίξεις και τρίτο;

-Μα ναι βέβαια δεν μπορεί να είναι όλα τα παιδιά έτσι…. Είπε το ξωτικό και πήρε ένα γαλάζιο φάκελο από το σάκο.

 

Άγιε Βασίλη ,

Είμαι η Άννα Μαρία,

Αν και δεν πιστεύω ότι υπάρχεις

και ότι θα μου φέρεις δώρο,

σου γράφω αυτό το γράμμα

γιατί επέμενε αυτή η κυρία μας στο σχολείο.

Τέλος πάντων αν υπάρχεις θέλω  ένα δώρο

που όμοιό του να μην έχει κανένα άλλο παιδί στη γη.

Δεν ξέρω τι να ζητήσω γιατί έχω απ΄όλα και τα βαριέμαι.

Το τι θα είναι αυτό το δώρο ψάξε να το βρεις εσύ.

Φρόντισε  όμως να είναι πολύ ξεχωριστό

για να κάνω τη Ζηνοβία να ζηλέψει.

Και πρόσεξε Αι Βασίλη εννοείται πως στη Ζηνοβία

                    δεν θα πας ένα καλό δώρο.

Πήγαινε της ο,τι έχεις για πέταμα

Να μάθει αυτή ,που νομίζει ότι έχει πιο πολλά

                   και πιο ωραία και πιο ακριβά παιχνίδια από μένα.

Εντάξει;

Τα ξωτικά έμειναν άφωνα.

-Αυτό το παιδί δεν έχει καθόλου καλούς τρόπους!

-Ναι , δεν μπορεί όλα τα παιδιά να είναι έτσι, είπε το ξωτικό και βγάζει ένα τσαλακωμένο γράμμα από τον πάτο του σακιού.

 

Άγιε Βασίλη

Είμαι ο Θανάσης.

Φέτος τα πράγματα στο σπίτι μας δεν είναι πολύ καλά. Η μαμά είναι στο νοσοκομείο και δεν θα φτιάξουμε τα υπέροχα κουλουράκια που φτιάχναμε μαζί.

Κι ο μπαμπάς όλη μέρα τρέχει πότε στη δουλειά και πότε στο νοσοκομείο κι όταν έρχεται μας παίρνει μια αγκαλιά, αλλά δεν έχει όρεξη να παίξουμε όπως παλιά  και να φτιάξουμε μαζί όλα αυτά τα υπέροχα στολίδια για να στολίσουμε το δέντρο μας.

Κι η γιαγιά είναι όλη μέρα μαζί με τη μαμά και δεν μας λέει ιστορίες, ούτε φτιάχνουμε μαζί τις δικές μας ιστορίες.

Εγώ κι αδερφή μου σε παρακαλούμε αν θέλεις , όταν τελειώσεις με τις δουλειές σου κι έχεις χρόνο, να έρθεις στο σπίτι μας και να φτιάξουμε μαζί όμορφα πράγματα για να περάσουμε Χριστούγεννα όπως παλιά.

            Θα σε περιμένουμε! Ελπίζουμε να τα καταφέρεις  και να θυμάσαι ότι σε αγαπάμε πολύ!

Θανάσης και Γιασεμούλα

 

 

-‘Ετσι γράφει; Πετάχτηκε μέχρι το ταβάνι  ο Αι Βασίλης και του έπεσαν τα γυαλιά του, ευτυχώς πάνω στο παχύ χαλί, αλλιώς θα έσπαγαν.

-Ναι, πάρε να δεις και μόνος σου, του είπε το ξωτικό ταχυδρόμος.

-Τότε υπάρχει ελπίδα! είπε ο Αι Βασίλης, διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας αχόρταγα το γράμμα.

-Λοιπόν σκέφτηκα τι θα κάνουμε , είπε ξαφνικά. Θα καθίσω εδώ στην αναπαυτική πολυθρόνα και διαβάσω όλα τα γράμματα. Όσα νομίζω ότι τα έχουν γράψει πραγματικά καλά κι ευγενικά παιδιά θα τα κρατάω εδώ πάνω στο τραπεζάκι μου, όσα όμως είναι γραμμένα από αγενή και εγωιστικά παιδιά θα τα καίω στο τζάκι . Κι έτσι στο τέλος θα φροντίσω να πάρουν το καλύτερο δώρο  που έχουν ποτέ ονειρευτεί τα παιδιά που το έχουν πραγματικά ανάγκη και το ζητούν με ευγένεια.

- Και ξεκινάω τη λίστα μου με το γράμμα του Θανασάκη .

Εκεί λοιπόν θα στείλω την καλή μου φίλη, την αγαπημένη μου νεράιδα των Χριστουγέννων να δώσει στη μανούλα τους το μαγικό βοτάνι της αγάπης για να γίνει αμέσως καλά και να επιστρέψει στο σπίτι της, ώστε να γίνουν όλα όπως παλιά και να περάσουν όμορφα όλοι μαζί.

-Τα τρία προηγούμενα γράμματα είναι τα πρώτα που θα πέσουν στην φωτιά του τζακιού, είπε και τα έριξε.

-Λοιπόν καλά μου ξωτικά, επειδή αύριο ελπίζω να σας περιμένει πολλή δουλειά, πηγαίνετε για ένα καλό βραδινό γεύμα και αμέσως για  ύπνο   . Εγώ απόψε δεν θα κοιμηθώ, πρέπει να διαβάσω και να διαλέξω τα γράμματα όπως σας είπα.

Μόλις λοιπόν έφυγαν τα ξωτικά ο Αι Βασίλης άρχισε να διαβάζει  ένα- ένα όλα τα γράμματα  και να φτιάχνει μια λίστα με ό,τι του ζητούσαν τα ευγενικά παιδιά. Είχε πια για τα καλά ξημερώσει όταν διάβασε και το τελευταίο . Η αλήθεια είναι πως βρήκε πολλά γράμματα που δεν του άρεσαν και τα έριξε στη φωτιά. 

-Καλημέρα Αι Βασίλη του είπαν τα αγουροξυπνημένα ξωτικά.

-Πώς πάει το διάβασμα; Ρώτησε το ξωτικό με τα κόκκινα μάγουλα.

-Νομίζω πως τέλειωσα.

-Και; Ρώτησαν πάλι όλα μαζί.

-Νομίζω πως υπάρχει ελπίδα , είπε χαμογελώντας πονηρά κάτω από τα μουστάκια του.

- Λοιπόν αγαπημένοι μου φίλοι, πηγαίνετε για ένα δυναμωτικό πρωινό κι αμέσως ξεκινάτε δουλειά. Ευτυχώς η λίστα μου είναι μεγάλη κι έτσι δεν θα χαθεί η μαγεία της πρωτοχρονιάς.

-Μόνο βιαστείτε γιατί έχουμε λίγο χρόνο για να ετοιμάσουμε όλα αυτά!

-Υπάρχει όμως και μια λίστα με επιθυμίες παιδιών που πρέπει να φροντίσω με τη βοήθεια της καλής μου νεράιδας.

-Βλέπετε δεν ζητούν όλα τα παιδιά παιχνίδια. Θυμάστε τι ζήτησε ο Θανασάκης;

- Ένα άλλο παιδί ζήτησε να χιονίσει για να παίξει χιονόμπαλες με τους φίλους του, ένα άλλο δουλειά για τον μπαμπά  του, ένα άλλο να σταματήσει ο πόλεμος που γίνεται στον τόπο του, ένα άλλο να μην μαλώνουν οι γονείς τους, ένα άλλο ζητάει ένα σπίτι γιατί το δικό τους κάηκε, ένα άλλο ζητάει ….

- Ας μη σας τα πω όλα όμως γιατί πολλά αυτά μας φέρνουν στεναχώριες, είπε σκεφτικός. Θα τα φροντίσω όμως με τον καλύτερο τρόπο.

-Α, και να μην ξεχάσω τα γράμματα με την επιθυμία του Στέφανου και της Ελισάβετ!

-Τι ξεχωριστό έχουν αυτά τα γράμματα; Ρώτησε το ξωτικό με τα μεγάλα μυτερά αυτιά.

-Είναι διαφορετικά. Πάρε να διαβάσεις για να καταλάβεις.

 

Άγιε Βασίλη καλησπέρα!

Είμαι ο Στέφανος.

Είμαι 8 χρονών και πάω Τρίτη Δημοτικού.

Δεν θέλω να σου ζητήσω κάτι,

απλά να σου μιλήσω

θέλω για κάτι που με προβληματίζει

και δεν μπορώ να το συζητήσω με τους φίλους μου

γιατί δεν έχουμε χρόνο .

Όλη  η μέρα περνάει τόσο γρήγορα

καθώς το πρωί πάμε στο σχολείο

και μετά που σχολάμε τρέχουμε στα Αγγλικά

,στα Γαλλικά, στο γήπεδο,

μετά διαβάζουμε για την άλλη μέρα

και πάει τέλειωσε η μέρα.

    Δεν προλαβαίνουμε να συναντηθούμε και να παίξουμε.

    Ακούω που λες Άγιε μου με τον μπαμπά μου στις ειδήσεις

       ότι η γη καταστρέφεται από το φαινόμενο του θερμοκηπίου

. Ότι καίγονται τα δάση που μας δίνουν οξυγόνο,

ότι λιώνουν οι πάγοι κι αλλάζει το κλίμα της γης

κι αυτό δεν είναι καλό ούτε για τις καλλιέργειες

, ούτε για τα ζώα , ούτε για τον άνθρωπο.

Κι εγώ φοβάμαι. …

               και θέλω να μου πεις τι μπορώ να κάνω τώρα τις γιορτές

για να βοηθήσω τον πλανήτη μας.

Περιμένω με μεγάλη χαρά την απάντησή σου

Που θα είναι για μένα ένα δώρο ξεχωριστό!

Με αγάπη

Στέφανος

 

  

Καλέ μου Αϊ Βασίλη

Είμαι η Ελισάβετ

Κι είμαι πολύ χαρούμενη

που έρχονται τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά!

Οι γονείς μου, μου εξήγησαν ότι άλλα παιδάκια

δεν είναι τόσο τυχερά όσο εγώ.

Μπορεί να μην έχουν φαγητό και νερό,

να μην έχουν γονείς να τα φροντίσουν,

να είναι άρρωστα στο νοσοκομείο,

να έχουν πόλεμο στην πατρίδα τους και να φοβούνται….

Γι αυτό σε παρακαλώ πολύ ,

τη νύχτα που θα μοιράζεις τα δώρα ,

έλα πάρε τον κουμπαρά μου

( θα στον έχω πάνω στο τραπέζι,

δίπλα στο στολισμένο δέντρο ,

μαζί με το γάλα και τα κουλουράκια)

και αγόρασε ’ο,τι χρειάζονται άλλα παιδιά

 που  περνούν δύσκολα,

γιατί εγώ είμαι μικρή ακόμα

 και δεν μπορώ να το κάνω μόνη μου.

Όμως σου υπόσχομαι πως όταν μεγαλώσω ,

θα φροντίσω κι εγώ μαζί με άλλους γι αυτά τα παιδιά.

Σ ευχαριστώ πολύ που θα διαβάσεις

 και το δικό μου γράμμα.

Σε περιμένω με πολλή αγάπη!

Ελισάβετ

 

 

 

 

 

- Εμπρός λοιπόν ξεκινήστε εσείς αμέσως  δουλειά. Έχετε πολλά δώρα ακόμα να ετοιμάσετε

-Τις επιθυμίες του  Θανασάκη, του Στέφανου  και της Ελισάβετ θα τις φροντίσω εγώ ο ίδιος, είπε ο Αϊ Βασίλης, κι έφυγε για να συναντήσει τη φίλη του τη νεράιδα των Χριστουγέννων. 

Δεν ξέρω να σας πω ούτε τι είπαν, ούτε τι έκαναν. Ξέρω όμως πως κάποια πράγματα καλά θα γίνουν.

       Η μαμά του Θανασάκη είναι ήδη καλύτερα…..

 

Το βράδυ της παραμονής της πρωτοχρονιάς το έλκηθρο είναι έτοιμο κι οι τάρανδοι χλιμιντρίζουν από τη χαρά τους. Κι ο καιρός είναι κατάλληλος για το μεγάλο ταξίδι.

Η νύχτα είναι γεμάτη φωτεινά αστέρια, έτοιμα   να φωτίσουν το ταξίδι της χαράς! Κι οι χιονονιφάδες έστησαν ένα όμορφο απαλό χορό γύρω από τον γεμάτο με δώρα έλκηθρο.

Ο Αϊ Βασίλης βγήκε από το σπίτι του κι έβαλε τρεις μεγάλους  κόκκινους φάκελους  μ ένα χρυσό φιόγκο, πάνω πάνω στο βουνό με τα δώρα που ήταν μέσα στο έλκηθρο.  Οι τάρανδοι έτρεχαν κι αυτοί και βοηθούσαν με τα δώρα.

-Εμπρός λοιπόν καλοί μου φίλοι!, ακούστηκε η φωνή του Αι Βασίλη και το ταξίδι ξεκίνησε !

Μπαίνοντας σε κάθε σπίτι που πήγε ο Αι Βασίλης, βρήκε  ένα δέντρο στολισμένο, γάλα και κουλουράκια για κείνον και τους ταράνδους του και καταχάρηκε που  πραγματικά τον αγαπούσαν και τον  περίμεναν .

 

Στο σπίτι του Στέφανου άφησε

Έναν  κόκκινο φάκελο με τη χρυσή κορδέλα!

Έναν άλλο άφησε στο σπίτι της Ελισάβετ, χωρίς να πάρει τον κουμπαρά της κι έναν ακόμα στο σπίτι του Θανάση! 

Και το πρωί της πρωτοχρονιάς κοιτώντας με τα μαγικά του κιάλια είδε  ότι τα  παιδιά  που πήραν τα δώρα που ζήτησαν,  ήταν πολύ χαρούμενα .

 

Είδε το Θανασάκη  να διαβάζει το δικό του κόκκινο φάκελο και να γράφει πάνω στο τζάμι «ευχαριστώ!!!» και χαμογέλασε…

Είδε τον Στέφανο ν ανοίγει χαρούμενος τον κόκκινο φάκελο και να πηδάει μέχρι κει πάνω από τη χαρά του όταν διάβασε:

Αγαπημένε Στέφανε, Ξαφνιάστηκα ευχάριστα όταν διάβασα το γράμμα σου. Δεν σου κρύβω πως ήμουν απογοητευμένος και δυσαρεστημένος και δεν ήθελα να κατέβω φέτος στη γη. Όμως κάποια παιδιά σαν εσένα με κάνουν να πιστεύω  πως αξίζει  να έρχομαι όπως συνηθίζω τα τελευταία πολλά πολλά χρόνια στη γη και να μοιράζω δώρα αγάπης. Για φέτος λοιπόν σου προτείνω να καλέσεις τους φίλους σου και να δημιουργήσετε όμορφα χριστουγεννιάτικα στολίδια από ανακυκλώσιμα υλικά ( σου έχω στείλει αναλυτικές οδηγίες)  και να τα χαρίσετε σε παιδιά του σχολείου σας που ξέρετε ότι δεν έχουν την δυνατότητα να αγοράσουν στολίδια για να στολίσουν δέντρο ή να τα πουλήσετε και να δώσετε τα χρήματα πάλι σε παιδιά του σχολείου σας που πιθανόν τα έχουν ανάγκη. ( μπορείς να δώσεις και τα χρήματα του κουμπαρά σου και μην ανησυχείς εγώ θα φροντίσω για τα άλλα παιδιά που νοιάζεσαι). Σε αγαπώ πολύ!  Ο Άγιος Βασίλης

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αγαπημένη Ελισάβετ,   Εσύ και κάποια άλλα παιδιά με συγκινήσατε ιδιαίτερα γιατί είστε ευαίσθητα παιδιά και σκέπτεστε τα άλλα παιδιά που βρίσκονται σε ανάγκη. Κι αυτό είναι σημαντικό!  Παιδιά σαν εσένα με κάνουν να πιστεύω πως  υπάρχει ελπίδα ! Σου προτείνω λοιπόν με τη βοήθεια των γονιών σου να χρησιμοποιήσεις τα χρήματα του κουμπαρά σου για να βοηθήσεις παιδιά στο σχολείο σου και στη γειτονιά σου. Αν ψάξεις προσεκτικά θα τα βρεις. Επίσης μπορείς να μιλήσεις και σ΄άλλα παιδιά να προσφέρουν βοήθεια σ΄όσους έχουν ανάγκη. Για τα μακρινά παιδιά που νοιάζεσαι, μην ανησυχείς, θα φροντίσω εγώ, όπως μου ζήτησες! Σε αγαπώ πολύ!  Ο Άγιος Βασίλης

Είδε την Ελισάβετ να ανοίγει χαρούμενη  τον δικό της φάκελο και να διαβάζει:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Είδε όμως και κάποια άλλα   που χτυπούσαν θυμωμένα το πόδι κάτω γιατί δεν πήραν δώρο.

 Άκουσε μάλιστα κι ένα απ΄αυτά να λέει θυμωμένα :

-Εγώ τόξερα πως δεν υπάρχεις…

 

 

Κι εκείνος  πάλι  χαμογέλασε….

 

Κι εύχεται σε όλους μας

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ,

ΚΑΛΗ ΚΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ!!!